موفقیت‌های لنی ریفنشتال در جشنواره ونیز و مستند جدید درباره او

لنی ریفنشتال در جشنواره فیلم ونیز موفقیت‌های چشمگیری کسب کرد. در سال ۱۹۳۲، در نخستین دوره این جشنواره، درام عرفانی‌اش با عنوان «نور آبی» در بخش رسمی انتخاب شد و در سال ۱۹۳۴، برای فیلم «پیروزی اراده»، مستندی درباره کنگره حزب نازی در نورنبرگ، مدال طلای جشنواره ونیز را دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۳۸، او جایزه بهترین فیلم خارجی جشنواره برلین را برای فیلم «المپیا»، مستندی دو قسمتی درباره بازی‌های المپیک تابستانی برلین که به سفارش و تأمین مالی حکومت نازی ساخته شده بود، دریافت کرد. این فیلم تحت نظارت وزارت تبلیغات و روشنگری رایش ساخته شد و در روز تولد آدولف هیتلر منتشر گردید. پس از جنگ و تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۳ در سن ۱۰۱ سالگی، ریفنشتال اصرار داشت که فیلم‌هایش تنها درباره هنر بوده‌اند. او خود را یک زیبایی‌شناس غیرسیاسی معرفی کرد و مدعی بود که هیچ علاقه‌ای به مسائل واقعی نداشته و تنها به دنبال زیبایی و کمال هنری بوده است. در آگوست گذشته، ریفنشتال به نوعی دوباره به جشنواره ونیز بازگشت، اما این بار به عنوان سوژه مستندی جدید با عنوان «ریفنشتال» ساخته آندریاس فایِل. این مستند با دسترسی انحصاری به آرشیو خصوصی او ساخته شده و نشان می‌دهد که چگونه ریفنشتال تاریخ را به نفع خود دستکاری کرده بود. آندریاس فایِل با همکاری تهیه‌کننده‌اش ساندرا مایشبرگر، مصمم بود که آرشیوی که ریفنشتال برای آیندگان برجای گذاشته بود، بتواند حقیقت‌هایی را آشکار کند که او در زمان حیاتش ماهرانه پنهان کرده بود. چالش نخست، حجم عظیم آرشیو بود: بیش از ۷۰۰ جعبه حاوی فیلم، بریده‌های خبری، نامه‌ها، خاطرات روزانه، ویدیوهای خانگی، چندین پیش‌نویس خاطرات، صدها ساعت مکالمه تلفنی ضبط شده و صدها هزار عکس. در طول شش سال، فایِل و تیم تحقیقاتی‌اش تمام این منابع را برای یافتن هر سرنخی که بتواند روایت عمومی ریفنشتال را زیر سؤال ببرد، جست‌وجو کردند. در شش ماه نخست، هیچ کشف قابل توجهی صورت نگرفت، اما به تدریج نکاتی در میان پوشه‌ها نمایان شد. مکالمات خصوصی او و بخشی گمشده از مصاحبه وی در سال ۱۹۳۴ با دیلی اکسپرس که در آرشیو روزنامه پیدا شد، از تأثیر شگرف کتاب «نبرد من» نوشته آدولف هیتلر بر ریفنشتال حکایت دارد. نامه‌های خصوصی نیز ابعاد جدیدی از کار او به عنوان خبرنگار جنگی در لهستان و مشاهده یکی از نخستین کشتارهای یهودیان در سپتامبر ۱۹۳۹ را فاش کردند. مستند «ریفنشتال» با حداقل روایت و توضیح پیش می‌رود، اما با تدوین ماهرانه، تضادهای موجود در روایت‌های ریفنشتال را افشا می‌کند. فایِل در طول مستند از تکنیک‌هایی مانند حرکت آهسته و زوم استفاده می‌کند تا بیننده را ناگزیر با نگاه، حرکات و دهان ریفنشتال مواجه کند. در پیش‌نویس‌های خاطرات ریفنشتال که در آرشیو کشف شدند، او دوران کودکی سختی را توصیف کرده بود. فایِل از پیوند میان این تجربیات کودکی، دوران بازیگری و بعدها همکاری با رایش سوم سخن می‌گوید. در نهایت، مستند «ریفنشتال» بیش از همه نشان می‌دهد که فرار از حقیقت تا چه حد می‌تواند جذاب باشد.