تأثیر تغییر ساعت رسمی بر مصرف انرژی در ایران

سیاست تغییر ساعت رسمی که به‌عنوان «ساعت تابستانی» شناخته می‌شود، از سال ۱۳۵۵ در ایران به‌طور متناوب اجرا شده و هدف آن کاهش مصرف انرژی و بهره‌برداری بهتر از نور روز است. این سیاست نخستین‌بار در جنگ جهانی اول به‌منظور کاهش مصرف سوخت در کشورهای صنعتی به کار گرفته شد. شواهد جهانی نشان می‌دهد که کارایی این سیاست به موقعیت جغرافیایی کشورها وابسته است. در ایران، تغییر ساعت رسمی منجر به کاهش ۲۰۰ مگاواتی در پیک شامگاهی و ۲۷ مگاواتی در پیک نیمروزی شده است، اما در عین حال، مصرف کل برق ۰.۷ درصد افزایش یافته است. مدیرعامل شرکت توانیر در فروردین ۱۴۰۴ اعلام کرد که اجرای این سیاست در سال جاری موجب صرفه‌جویی هزار مگاواتی در مصرف برق شده است. با این حال، اختلاف در نتایج مطالعات همچنان وجود دارد و کارشناسان بر لزوم مطالعات جامع‌تر تأکید دارند.