خبر کامل
مذاکرات هستهای ایران و آمریکا به مرحلهای حساس و پیچیده وارد شده است
مذاکرات هستهای میان ایران و ایالات متحده به مرحلهای حساس و پیچیده وارد شده است. چهار سال پس از تلاشهای دیپلماتیک در سال ۲۰۲۱ و در پی تنشهای فزاینده، اکنون دو طرف با رویکردهای جدید به میز مذاکره بازگشتهاند. پس از سه دور مذاکره و رایزنیهای غیرمستقیم در مسقط و رم، گروهی از تحلیلگران وابسته به اندیشکدهها و رسانههای غربی، فضای کنونی مذاکرات را متفاوت از دورههای پیشین ارزیابی میکنند. از نگاه این تحلیلگران، ایالات متحده در پی جلوگیری از رویارویی نظامی پرهزینه و پرمخاطره است و دیپلماسی را در اولویت قرار داده است. در سوی دیگر، ایران به واسطه شرایط اقتصادی و دوری از تنش، موضع نرمتری نسبت به مذاکرات هستهای اتخاذ کرده است. این مقاله به بررسی متغیرها، چالشها و فرصتهای مذاکرات کنونی میپردازد.
تحولات فنی و چالشهای راستیآزمایی نشان میدهد که یکی از تفاوتهای اساسی مذاکرات کنونی با گفتوگوهای اولیه منتهی به برجام، در پیشرفتهای چشمگیر ایران در حوزه فناوری هستهای نهفته است. پس از خروج یکجانبه آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸، ایران بهسرعت ظرفیتهای غنیسازی و تولید مواد شکافتپذیر خود را افزایش داد. این پیشرفتها، بهویژه در زمینه غنیسازی اورانیوم با خلوص بالا، نگرانیهایی جدی درباره زمان عبور ایران از آستانه گریز هستهای ایجاد کرده است. از دید این رویکرد، احیای یک رژیم راستیآزمایی مؤثر با بهرهگیری از فناوریهای نوین نظارتی، برای هر توافق آتی امری حیاتی است. همچنین، باید حقوق ایران بهعنوان عضو پیمان عدم اشاعه (NPT) در چارچوب استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای تضمین شود.
تاکتیک تازه واشنگتن نشان میدهد که دولت جدید ایالات متحده، رویکردی مرحلهای در پیش گرفته است: اعمال فشارهای نمادین نظامی، در عین حفظ کانالهای دیپلماتیک برای سوق دادن ایران به سوی توافق. اعزام بمبافکنهای B-2 و حملات محدود علیه متحدان منطقهای ایران در همین چارچوب تفسیر میشود. در عین حال، حذف درخواست انحلال کامل برنامه هستهای ایران از پیشنویسهای پیشنهادی در مسقط، نشانهای از واقعگرایی در سیاست جدید آمریکا تلقی میشود.
به باور این مکتب تحلیلی، مذاکرات کنونی میتواند فرصتی حیاتی برای کاهش فشارهای خارجی و بهبود وضعیت داخلی ایران فراهم کند. اما موفقیت آن مشروط به فاصله گرفتن هر دو طرف از رویکردهای تقابلی و زبان تهدیدآمیز است. ایران نیازمند توافقی است که علاوه بر حفظ ظرفیتهای فناورانه، تضمینهای امنیتی ملموس ارائه دهد. در مقابل، ایالات متحده برای دستیابی به توافقی پایدار باید به زبان تفاهم و چندجانبهگرایی واقعی بازگردد. اگر دو طرف با درسآموزی از گذشته، این مرحله را با ذهنیت واقعگرایانه آغاز کنند، امکان پایهگذاری توافقی پایدار وجود خواهد داشت. هدف اصلی این مکتب، نه حل کامل مسئله هستهای، بلکه مدیریت و مهار آن و جلوگیری از تشدید و درگیری نظامی است.
شناسنامه خبر:
درباره هوشمصنوعی دستاول:
تمامی اخبار دستاول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحتسنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با دادههای جدید آموزش داده میشود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دستاول در حال بهتر شدن است.
شما میتوانید از چتبات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۰۳:۰۰ - ۱۴۰۴/۰۲/۲۰