زندگی رانندگان تاکسی‌های اینترنتی: روایت‌هایی از امید و تلاش

دنیایی از تناقض، تاب‌آوری، سکوت و صبوری. ماجرا، ماجرای رانندگانی‌ست که در قاب نرم‌افزار، بی‌نام و نشان می‌مانند اما در واقعیت، نام‌ها و روایت‌های مستقلی دارند. بله روایت ما زیست رانندگان تاکسی‌های اینترنتی است. ۲ هفته‌ای بود که تصمیم گرفتم روزانه سوار اسنپ شوم، گفت‌وگو کنم، بشنوم، گاه خودم را خبرنگار معرفی کنم و گاه هم نه. این گزارش، حاصل آن روزهای طولانی است؛ چهار روایت از دل خیابان، از راننده‌هایی که هرکدام‌شان انگار نماینده نسلی‌اند از آدم‌هایی که در سکوت، چرخ تهران را می‌چرخانند. حسین، ۵۴ ساله و کارخانه‌دار ورشکسته، با لهجه شیرین کردهای نازنین، از ورشکستگی‌اش می‌گوید و اینکه درآمدش از کار در تاکسی‌های اینترنتی حدود ۱۵ میلیون تومان در ماه است. او به سادگی می‌گوید که کار در تاکسی‌های اینترنتی برای او و امثال او، ساده‌ترین گزینه است. سارا، ۴۲ ساله و روان‌شناس، یک سال است که در این شغل فعالیت می‌کند و از مشکلاتش با مردم می‌گوید. او قصد دارد تجربیاتش را در کتابی به نام "چرخ روزگار" منتشر کند. مهدی، ۲۹ ساله و دیپلمه، از زندگی‌اش در ماشینش می‌گوید و درآمدش را بین ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان در ماه تخمین می‌زند. او به امید بازگشت به شهرستانش و راه‌اندازی کسب و کارش فکر می‌کند. آریان، ۲۳ ساله و دانشجو، با شور و شوق از آینده‌اش می‌گوید و هدفش راه‌اندازی دفتر حسابداری است. او معتقد است که رانندگان اسنپ قهرمانان زندگی خودشان هستند و با امید به آینده ادامه می‌دهند. این چهار روایت، تصویری واقعی و بی‌واسطه از تلاش، امید و تاب‌آوری انسان‌هایی است که در دل سخت‌ترین شرایط اقتصادی، همچنان دست از مبارزه نکشیده‌اند. دنیایی که شاید گاه از نگاه‌مان دور بماند اما ستون‌های پنهان این شهر پرهیاهو را همین آدم‌های ساده و پرانرژی نگه داشته‌اند.