زندگی و آثار علینقی وزیری، پدر موسیقی معاصر ایران

علینقی وزیری، پیشوای آهنگسازی ایران معاصر و پدر موسیقی معاصر ایران، در مهر 1265 در تهران به دنیا آمد. او به واسطهٔ پدرش، موسی‌خان وزیری، که سرتیپ قزاق‌خانه بود، در نوجوانی وارد ارتش شد و با موسیقی نظامی آشنا گردید. با وجود اینکه در طول عمرش در مشاغل نظامی فعالیت کرد و به درجهٔ کلنلی رسید، اما عشق او به موسیقی بر امور نظامی غلبه کرد و بیشتر عمرش را به موسیقی اختصاص داد. وزیری که از دانش‌آموختگان مدرسه سن لویی در تهران بود، در حوالی سی‌سالگی به اروپا رفت و در آلمان و فرانسه آموزش موسیقی به روش غربی را فرا گرفت. او اولین موسیقی‌دان ایرانی بود که برای تحصیل موسیقی به اروپا رفت و پس از بازگشت به ایران، تا مدت‌ها تنها موسیقی‌دانی بود که با تئوری موسیقی کلاسیک غرب آشنا بود و آن را ترویج داد. وزیری با نگارش کتاب "دستور تار"، اولین کسی بود که ردیف موسیقی ایران را به صورت مکتوب به نت درآورد. مهم‌ترین تحول در موسیقی معاصر ایران در فاصله سال‌های 1290 تا 1297 رخ داد، زمانی که وزیری از ارتش کناره‌گیری کرد و شیوهٔ نت‌نویسی برای موسیقی سنتی ایرانی را ابداع کرد. او به خاندان هنر، به ویژه به خانواده علی اکبرخان فراهانی، مراجعه کرد و ظرف یک سال و نیم تمام ردیف میرزاعبدالله را به نت درآورد. وزیری در سال 1292 به روسیه سفر کرد و به نظر می‌رسد که تنها دو سال (1290 تا 1292) روی نت‌نویسی ردیف‌ها کار کرده باشد. در این مدت، او با زندگی درویشانه‌ای که انتخاب کرده بود، موسیقی ایرانی را از خطر فراموشی نجات داد. کتاب "دستور تار" در سال 1301 در برلین منتشر شد و در سال 1302، وزیری "مدرسه عالی موسیقی" را در تهران تأسیس کرد که سنگ بنای آموزش علمی موسیقی در ایران شد. او در سال 1305 کلاس دختران را در این مدرسه راه‌اندازی کرد و شاگردان برجسته‌ای را تربیت نمود. کسانی مانند عارف قزوینی و محمدرضا لطفی نیز منتقد روش آهنگسازی و نت‌نویسی او بودند.