نظریه جدید: زمین و راه شیری در قلب یک «خلأ کیهانی» عظیم قرار دارند

آیا زمین در قلب یک «خلأ کیهانی» عظیم قرار دارد؟

ستاره‌شناسان با ارائه شواهدی تازه، نظریه‌ای بحث‌برانگیز را مطرح کرده‌اند که بر اساس آن، زمین و کهکشان راه شیری ممکن است در مرکز یک منطقه‌ی بسیار خالی‌تر از حد انتظار در کیهان قرار گرفته باشند. این «خلأ کیهانی» می‌تواند توضیحی برای یکی از بزرگ‌ترین معماهای کیهان‌شناسی، یعنی اختلاف در سرعت اندازه‌گیری‌شده‌ی انبساط جهان، ارائه دهد.

معمای «کشش هابل» و راه‌حل احتمالی

معمای «کشش هابل» به اختلاف عجیبی اشاره دارد که میان سرعت انبساط جهان در اندازه‌گیری‌های مختلف مشاهده می‌شود. دکتر «ایندرانیل بانیک» از دانشگاه پورتسموث، که این یافته‌ها را در همایش ملی نجوم بریتانیا ارائه کرده، معتقد است قرارگیری کهکشان ما در نزدیکی مرکز یک خلأ بزرگ می‌تواند باعث شود که انبساط جهان سریع‌تر از واقعیت به نظر برسد.

به گفته‌ی او، خالی بودن منطقه‌ی اطراف ما سبب می‌شود که اجرام دورتر با سرعت بیشتری از ما فاصله بگیرند و این پدیده در محاسبات سرعت انبساط جهان ایجاد خطا کند.

ابعاد و ویژگی‌های خلأ فرضی

بر اساس این نظریه، این خلأ کیهانی وسعتی در حدود یک میلیارد سال نوری دارد و چگالی کهکشان‌ها در آن ۲۰ درصد کمتر از میانگین چگالی کهکشان‌ها در کل جهان است.

شواهد جدید از «نوسان‌های آکوستیک باریونی»

این ایده پیش از این نیز مطرح شده بود، اما اکنون با شواهد جدیدی از «نوسان‌های آکوستیک باریونی» تقویت شده است. این نوسان‌ها، که پژواک‌هایی از امواج صوتی پس از مهبانگ هستند، در شکل‌گیری ساختار کهکشان‌ها در سراسر کیهان نقش داشته‌اند.

بررسی این امواج نشان می‌دهد که الگوی توزیع کهکشان‌ها در اطراف ما کمی با الگوی مورد انتظار متفاوت است؛ تفاوتی که با فرضیه‌ی زندگی در یک خلأ بزرگ سازگار است.

پیامدهای زندگی در یک منطقه‌ی خلوت

اگر این نظریه تأیید شود، پیامدهای مهمی برای درک ما از ساختار کلی جهان، نحوه‌ی شکل‌گیری کهکشان‌ها، ماهیت ماده تاریک و حتی مدل‌های اولیه‌ی کیهان خواهد داشت. این بدان معناست که بخش ما از جهان ممکن است بسیار خلوت‌تر و تنهاتر از سایر مناطق باشد.

دانشمندان تأکید می‌کنند که برای رسیدن به قطعیت در این زمینه، تحقیقات بیشتری لازم است. با این حال، این یافته‌ها دریچه‌ای جدید به سوی درک بهتر ساختار بزرگ‌مقیاس کیهان می‌گشایند.