توسعه ایمپلنت هوشمند MIT برای تشخیص و درمان خودکار افت قند خون

عملکرد ایمپلنت هوشمند

این دستگاه که به اندازه یک سکه است، زیر پوست قرار می‌گیرد و شامل یک مخزن حاوی داروی گلوکاگون به شکل پودری پایدار است. درب این مخزن از یک آلیاژ نیکل و تیتانیوم ساخته شده که در دمای ۴۰ درجه سانتی‌گراد تغییر شکل می‌دهد.

ایمپلنت دارای یک آنتن است که سیگنال رادیویی را دریافت می‌کند. این سیگنال باعث ایجاد جریان الکتریکی کوچکی می‌شود که آلیاژ درب مخزن را گرم کرده و با رسیدن دما به ۴۰ درجه سانتی‌گراد، درب باز شده و پودر گلوکاگون در بدن آزاد می‌شود.

روش‌های فعال‌سازی

فعال‌سازی این ایمپلنت به دو روش امکان‌پذیر است:

• دستی: بیمار یا اطرافیان می‌توانند با استفاده از یک دستگاه خارجی، سیگنال لازم را برای آزادسازی دارو ارسال کنند.
• خودکار: این سیستم قابلیت اتصال به نظارت‌کننده‌های مداوم قند خون (CGM) را دارد. در صورت تشخیص افت قند خون به زیر سطح خطرناک توسط CGM، سیگنال به صورت خودکار به ایمپلنت ارسال شده و دارو آزاد می‌شود. این ویژگی به‌خصوص برای مواقعی که بیمار خواب یا بیهوش است، حیاتی است.

نتایج آزمایش‌ها و پتانسیل‌های آینده

این فناوری در آزمایش‌های آزمایشگاهی و حیوانی نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده است. در موش‌های دیابتی، دستگاه توانست سطح قند خون را تنها در عرض ۱۰ دقیقه پس از فعال‌سازی به حالت طبیعی بازگرداند.

علاوه بر این، سیستم با موفقیت برای تزریق داروی اپی‌نفرین (برای واکنش‌های آلرژیک شدید) نیز آزمایش شده است. این نشان می‌دهد که این ایمپلنت می‌تواند به عنوان یک پلتفرم دارورسانی برای سایر شرایط اضطراری پزشکی نیز مورد استفاده قرار گیرد.