ربات جراح هوش مصنوعی عمل کیسه صفرا را با موفقیت ۱۰۰٪ روی بافت حیوانی انجام داد

ربات جراح SRT-H: پیشرفتی فراتر از انتظار

دانشمندان دانشگاه جانز هاپکینز با همکاری محققانی از دانشگاه‌های استنفورد و کلمبیا، ربات جراحی به نام SRT-H را توسعه داده‌اند. برخلاف نسل‌های پیشین ربات‌های جراح که صرفاً دستورالعمل‌های از پیش تعیین‌شده را اجرا می‌کردند، SRT-H از معماری یادگیری ماشینی پیشرفته‌ای بهره می‌برد. این ربات با تحلیل هزاران ساعت ویدیوی جراحی‌های انجام‌شده توسط جراحان متخصص، توانایی انجام یک عمل جراحی کامل را از ابتدا تا انتها کسب کرده است.

عملکرد خیره‌کننده در آزمایش‌ها

بر اساس نتایج منتشرشده در ژورنال Science Robotics، ربات SRT-H در هشت آزمایش مستقل، عمل برداشتن کیسه صفرا را روی ارگان‌های خوک و مدل‌های شبیه‌سازی‌شده انسانی با موفقیت کامل ۱۰۰ درصدی به پایان رساند. عملکرد این ربات در چندین جنبه قابل توجه بود:

• دقت و تطبیق‌پذیری: SRT-H نه‌تنها ۱۷ مرحله پیچیده عمل، شامل شناسایی عروق، قرار دادن کلیپس و برش بافت را با دقت بالا انجام داد، بلکه توانست در لحظه با شرایط غیرمنتظره سازگار شده و حرکات خود را اصلاح کند. این ربات به‌طور متوسط در هر عمل ۶ بار مسیر خود را بدون نیاز به کمک تصحیح کرد.
• حرکات روان‌تر: اگرچه سرعت عمل ربات کمی کمتر از یک جراح انسانی بود، اما حرکات آن نرم‌تر و با لرزش بسیار کمتر انجام شد و مسیرهای کوتاه‌تری را برای انجام وظایف طی کرد.
• پاسخ به دستورات صوتی: این ربات قادر بود با دریافت دستورات صوتی از تیم پزشکی، ابزارهای خود را تغییر دهد و عملاً نقش یک دستیار جراح را ایفا کند.

آینده جراحی با ربات‌های هوشمند

جامعه پزشکی از این پیشرفت استقبال کرده و آن را «تحولی هیجان‌انگیز با پتانسیل بالا» توصیف کرده است. کارشناسان معتقدند این فناوری می‌تواند در آینده به جراحان انسانی امکان دهد تا به‌طور هم‌زمان چندین عمل رباتیک را نظارت کنند و جراحی‌های رایج مانند برداشتن کیسه صفرا یا ترمیم فتق را با سرعت، دقت و آسیب کمتر به بافت‌های اطراف انجام دهند.

با وجود این موفقیت‌ها، محققان تأکید دارند که استفاده بالینی از این فناوری روی انسان هنوز سال‌ها فاصله دارد. آزمایش‌های کنونی روی ارگان‌های بی‌جان انجام شده و توانایی ربات برای واکنش به عواملی مانند تنفس و حرکت بیمار، خونریزی یا دود ناشی از سوزاندن بافت در یک محیط جراحی واقعی هنوز به‌طور کامل سنجیده نشده است. گام‌های بعدی شامل آزمایش سیستم در شرایط پیچیده‌تر و در نهایت، آغاز محتاطانه آزمایش‌های انسانی در دهه آینده خواهد بود.