جزئیات برنامه مخفی پهپادهای آمریکا فاش شد

جزئیات برنامه مخفی پهپادهای آمریکا

بر اساس اطلاعات منتشر شده از بودجه پیشنهادی وزارت دفاع برای سال مالی ۲۰۲۶، فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده (SOCOM) جزئیاتی در خصوص آینده ناوگان پهپادهای LEA ارائه کرده است. در این چرخه مالی، SOCOM درخواست بودجه اضافی برای این برنامه نداشته و برنامه توسعه نسل بعدی پهپادهای LEA UAS را متوقف کرده است.

تصمیم جدید شامل «تخصیص مجدد منابع مالی سال مالی ۲۰۲۵ از توسعه نسل بعدی پهپادهای LEA به سمت تهیه و یکپارچه‌سازی نمونه‌های اولیه محموله‌های Air Launched Effects (ALE) و ارتقای سیستم ارتباطی در بستر فعلی LEA» است.

اسناد بودجه‌ای SOCOM جزئیات دقیقی از نوع محموله‌های ALE که پهپادهای LEA قادر به پرتاب آن‌ها خواهند بود، ارائه نمی‌دهند. در مفاهیم عملیاتی ارتش ایالات متحده، ALE به عنوان اصطلاحی کلی برای پهپادهای پرتاب‌شونده از هوا به کار می‌رود که می‌توانند برای مأموریت‌های مختلفی از جمله:

• شناسایی و اطلاعاتی (ISR)
• جنگ الکترونیک
• عملیات فریب
• مهمات سرگردان

مورد استفاده قرار گیرند.

در توصیف این پهپادها، در بودجه سال مالی ۲۰۲۶ SOCOM آمده است: «LEA سامانه‌ای مقرون به‌صرفه از پهپادهای بدون سرنشین برای نیروهای عملیات ویژه فراهم می‌کند تا نیازهای اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی (ISR) را در محیط‌های سخت و بدون تهدید، در چارچوب عملیات جنگ نامنظم برآورده سازد.» جنگ نامنظم در گذشته شامل مأموریت‌های کم‌شدت مانند ضدشورش و ضدتروریسم بوده، اما می‌تواند در سناریوهای نبرد پیچیده‌تر نیز کارایی داشته باشد.

در بسترهای کم‌خطر، محموله‌های ALE قابلیت افزایش برد حسگرهای LEA را دارند، بدون نیاز به پرواز مستقیم بر فراز منطقه هدف، که این امر احتمال شناسایی و آسیب‌پذیری را کاهش می‌دهد. ظاهر بی‌جلب‌توجه و صدای بسیار کم LEAها آن‌ها را برای مأموریت‌های نظارت مداوم در فضاهای امن مناسب می‌سازد و امکان تحلیل الگوهای رفتاری افراد یا گروه‌های کوچک را فراهم می‌کند.

چشم‌انداز برنامه مخفی پهپادهای آمریکا

به‌کارگیری ALEها زمینه انجام مأموریت‌های پیچیده‌تر ISR را نیز فراهم می‌آورد. یک LEA می‌تواند به عنوان گره مرکزی ارتباطی برای پهپادهای کوچک‌تر عمل کند که به سوی چند هدف گسیل می‌شوند. همچنین، یک LEA قادر خواهد بود ALEهایی را برای تعقیب اهداف در حال خروج از منطقه عملیات خود به کار گیرد، در حالی که خود در موقعیت باقی می‌ماند تا تحولات بعدی را زیر نظر داشته باشد. این قابلیت، گزینه‌های عملیاتی بیشتری را در سناریوهایی مانند تعقیب فردی که محل را ترک می‌کند، فراهم می‌آورد.

در صورت تجهیز ALEها به قابلیت حمله مستقیم، LEAها از سامانه‌ای صرفاً نظارتی به مهاجمانی پنهان تبدیل خواهند شد. علاوه بر عملیات‌های کم‌تنش، ALEها می‌توانند امکان به‌کارگیری‌های بیشتری برای LEAها فراهم کنند. پهپادهای پرتاب‌شونده از هوا قبلاً به عنوان روشی برای حفظ کارایی پهپادهای MQ-1C Gray Eagle و MQ-9 Reaper در عملیات‌های پیچیده‌تر آینده معرفی شده‌اند.

این تحولات در بحبوحه مباحثات گسترده‌تری پیرامون جایگاه پرنده‌های عملیات ویژه نظیر هواپیماهای AC-130 و هواپیمای تهاجمی جدید OA-1K Skyraider II در سناریوهای نبردهای آینده، از جمله درگیری احتمالی با چین، صورت می‌گیرد. هواگردهای عملیات ویژه و بالگردها طی چند دهه گذشته در محیط‌هایی مانند افغانستان و عراق که بستر شکل‌گیری برنامه LEA نیز بوده‌اند، به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

در سال‌های اخیر، برنامه‌های دیگری برای تولید پهپادهای بسیار بی‌صدا و با ماندگاری پروازی طولانی در حال اجرا بوده است. از جمله آن‌ها می‌توان به برنامه Unmanned Long-endurance Tactical Reconnaissance Aircraft (ULTRA) نیروی هوایی اشاره کرد که طراحی آن شباهت زیادی به LEA دارد و بر اساس یک گلایدر ورزشی تجاری ساخته شده و در عملیات‌هایی در افغانستان نیز به کار گرفته شده است.

صرف نظر از اینکه SOCOM چگونه ناوگان LEA خود را به‌کار گیرد، تجهیز این پهپادها به توانایی پرتاب پهپادهای کوچک‌تر بدون سرنشین، به‌وضوح توان عملیاتی آن‌ها را به سطح جدیدی ارتقاء می‌دهد.