ریشی سوناک: چگونه کشورها می‌توانند در رقابت هوش مصنوعی پیروز شوند؟

رقابت جهانی در هوش مصنوعی: AGI و هوش مصنوعی روزمره

رقابت برای توسعه هوش مصنوعی عمومی (AGI)، که توانایی پیشی گرفتن از انسان در تمامی وظایف را دارد، از اهمیت ژئوپلیتیکی اساسی برخوردار است. سوناک معتقد است که پیروزی آمریکا در این رقابت برای کشورهای دموکراتیک مطلوب است، زیرا پیروزی چین می‌تواند موازنه قدرت را به نفع یک ابرقدرت اقتدارگرا تغییر دهد. با این حال، او تأکید می‌کند که مسابقه مهم‌تر برای سایر کشورها، رقابت در زمینه «هوش مصنوعی روزمره» است؛ یعنی استقرار و انتشار گسترده این فناوری در سراسر اقتصاد و جامعه.

کشورهایی که هوش مصنوعی را به طور گسترده‌تری به کار می‌گیرند، بیشترین بهره‌وری را از آن خواهند برد. این موضوع مشابه تأثیر نیروی بخار، برق و محاسبات است که نه لزوماً توسط کشورهای توسعه‌دهنده اولیه، بلکه توسط کشورهایی که آن‌ها را به طور گسترده‌تری به کار گرفتند، به اوج بهره‌وری رسیدند. آمریکا در قرن نوزدهم به دلیل درک کاربردهای واقعی فناوری‌های نوظهور و تربیت مهندسان مکانیک بیشتر، به قدرت تولیدی غالب تبدیل شد.

سه گام کلیدی برای پذیرش گسترده هوش مصنوعی

ریشی سوناک سه گام اساسی را برای تضمین پذیرش گسترده هوش مصنوعی در یک کشور پیشنهاد می‌کند:

گام اول: آموزش مدیران کسب‌وکار

اولین قدم، آموزش مدیران کسب‌وکار، به ویژه در شرکت‌های کوچک و متوسط، برای استفاده از هوش مصنوعی جهت تحول در عملکردشان است. همانطور که مزایای بهره‌وری دینام الکتریکی تنها با تغییر چیدمان کارخانه‌ها محقق شد، هوش مصنوعی نیز تنها در صورتی که فراتر از بخش فناوری اطلاعات به کار گرفته شود، مزایای کامل خود را نشان خواهد داد.

گام دوم: توانمندسازی کارگران و کارمندان

مرحله دوم، تمرکز بر چگونگی استفاده صحیح کارگران و کارمندان از هوش مصنوعی است. با توجه به اینکه ۸۰ درصد نیروی کار بریتانیا تا سال ۲۰۳۰ در حال حاضر مشغول به کار هستند، باید راه‌هایی برای دسترسی به آموزش هوش مصنوعی برای شاغلین فعلی پیدا کرد. توسعه یک سیستم معتبر کایت‌مارک برای دوره‌های آموزشی هوش مصنوعی می‌تواند به کارفرمایان و کارگران در انتخاب بهترین گزینه‌ها کمک کند. تجربه سیسکو با آکادمی شبکه خود و تأسیس دانشگاه آزاد در بریتانیا در سال ۱۹۶۹، الگوهای موفقی برای آموزش گسترده و دسترسی‌پذیر ارائه می‌دهند.

گام سوم: تغییر نگرش عمومی

سومین گام، تغییر نگرش عمومی نسبت به هوش مصنوعی است. سوناک اشاره می‌کند که با وجود جایگاه سوم بریتانیا در زمینه هوش مصنوعی پس از آمریکا و چین، مردم این کشور و بسیاری از کشورهای انگلیسی‌زبان دیگر، نسبت به آن محتاط هستند. وظیفه رهبران سیاسی است که با شفافیت در مورد تغییرات پیش‌رو و مزایای هوش مصنوعی، این نگرش را تغییر دهند. تجربه هند با سیستم شناسه دیجیتال «آدهار» (Aadhaar) و طرح پرداخت‌های یکپارچه، نمونه‌ای موفق از خوش‌بینی شهروندان نسبت به فناوری را نشان می‌دهد.

نقش دولت‌ها و تنظیم مقررات

سوناک دو چالش دیگر را برای دولت‌ها مطرح می‌کند:

• گسترش هوش مصنوعی در بخش دولتی: با توجه به اینکه دولت‌ها بیش از ۴۰ درصد فعالیت‌های اقتصادی در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) را به خود اختصاص داده‌اند، مشارکت آن‌ها برای استقرار گسترده هوش مصنوعی ضروری است. هوش مصنوعی فرصتی بی‌نظیر برای افزایش بهره‌وری خدمات عمومی و جبران پیامدهای پیری جمعیت فراهم می‌کند.
• تنظیم مقررات هوش مصنوعی: تنظیم مقررات باید به گونه‌ای باشد که پذیرش فناوری را تشویق کند، نه اینکه مانع آن شود. سوناک از تقلید از قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا که ریسک‌های مسئولیت نامتناسبی را بر شرکت‌ها تحمیل می‌کند، انتقاد می‌کند. او تأکید می‌کند که نظارت پلیسی باید بر ارزیابی خطرات سایبری، بیولوژیکی و هسته‌ای مدل‌های هوش مصنوعی مرزی قبل از استقرار آن‌ها متمرکز باشد تا از شهروندان محافظت کرده و اعتماد به فناوری را تضمین کند.

در نهایت، ریشی سوناک نتیجه می‌گیرد که هوش مصنوعی بیش از هر چیز دیگری، رشد اقتصادی را در دهه‌های آینده هدایت خواهد کرد. در حالی که تنها یک کشور می‌تواند در رقابت برای هوش مصنوعی عمومی پیروز شود، هر کشوری شانس برنده شدن در مسابقه برای تزریق سریع‌تر این فناوری به اقتصاد خود را دارد.