تشییع باشکوه شهید مدافع امنیت «حسین معینی» در کربکند

شهر کربکند امروز شاهد مراسمی باشکوه و حماسی بود؛ مردم این شهر از نخستین ساعات صبح برای بدرقه پیکر مطهر شهید مدافع امنیت، «حسین معینی»، که در جریان حملات اخیر رژیم صهیونیستی در جنگ ۱۲ روزه به شهادت رسیده بود، گرد هم آمدند. این مراسم، تجلی‌بخش احترام، افتخار و بیعتی دوباره با آرمان‌های انقلاب بود.

حضور پرشور مردم در مراسم تشییع

خیابان‌های کربکند از ساعات اولیه صبح مملو از جمعیتی بود که نه تنها برای بدرقه یک شهید، بلکه برای ادای احترام به مردی که جان خود را فدای امنیت و عزت وطن کرد، آمده بودند. تابوت شهید معینی، پیچیده در پرچم سه رنگ ایران، بر دوش مردانی حمل می‌شد که اشک از چشمانشان سرازیر بود، اما قامتشان استوار و خم‌ناپذیر بود.

• زنان با چادرهای مشکی و چشمان اشکبار، در صفوفی منظم و با ذکر صلوات، مسیر را همراهی می‌کردند.
• کودکان در آغوش مادرانشان، با چشمان درشت خود به تابوت خیره شده بودند، گویی سکوت پیکر شهید، حماسه‌ای ناگفته را روایت می‌کرد.

فریادهای حماسی و تجدید بیعت

سکوت حاکم بر فضا، با فریادهای حماسی مردم شکسته می‌شد؛ شعارهایی نظیر «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست»، «لبیک یا زینب»، «مرگ بر اسرائیل» و «مرگ بر آمریکا»، هم نغمه وداع بودند و هم تجدید بیعتی با آرمان‌های انقلاب اسلامی.

سخنرانی و ادای احترام

مراسم با تلاوت آیاتی از قرآن کریم آغاز شد که نوای دلنشین آن، از صبر، جهاد و وعده‌های الهی سخن می‌گفت. در ادامه، یکی از روحانیون شهر با صدایی بغض‌آلود اما رسا، به مقام شامخ شهید معینی اشاره کرد و از او به عنوان جوانی یاد کرد که بی‌هیاهو زیست و بی‌ادعا رفت، اما نامش تا همیشه بر تارک افتخار این شهر خواهد درخشید.

حضور خانواده شهید

مادر شهید، آرام و باوقار در میان زنان نشسته بود. چادر مشکی‌اش بر زمین افتاده بود و دستانش را بر سینه قفل کرده بود. سکوت و اشک‌هایش، همراه با لبخند کمرنگش، روایتی عمیق‌تر از هزاران سخن بود؛ روایتی از رضایت مادرانه به تقدیم فرزندی در راه خدا.

پدر شهید اما محکم و استوار ایستاده بود. چهره‌اش آفتاب‌سوخته بود، اما چشمانش از غرور، ایمان و صبوری می‌درخشید. او هر از گاهی لب می‌جنباند و آیات قرآن را زمزمه می‌کرد، گویی در لحظات آخر، گفت‌وگویی پنهانی و پدرانه با فرزند شهیدش داشت.

خاکسپاری در گلزار شهدا

تابوت شهید، مزین به پرچم ایران و گل‌های سرخ، به سوی گلزار شهدا حرکت کرد. مسیر با حضور پرشور مردم، از هم‌محله‌ای‌ها و هم‌رزمان گرفته تا دانش‌آموزان، ریش‌سفیدان، مادران شهدا، فرماندهان نظامی و مسئولان محلی، فرش شده بود.

در گلزار شهدا، نماز میت به امامت حجت‌الاسلام والمسلمین اقامه شد و فضای مراسم غرق در سکوت و ذکر بود. پس از آن، پیکر پاک حسین معینی در میان اشک و صلوات، به خاک سپرده شد؛ نه برای فراموشی، بلکه برای آغاز ماندگاری نام و یاد او.

شهید، مؤمنی واقعی

یکی از هم‌رزمان شهید در سخنانی کوتاه گفت: «حسین نه فقط یک رزمنده، که یک مؤمن واقعی بود. کسی که امنیت مردم را با جانش معامله کرد. شب آخر، با لبخند رفت؛ گویی می‌دانست که قرار است مهمان سفره آسمانیان شود…»

در پایان مراسم، مردم با دسته‌های گل، قرآن، تربت، پرچم و قاب عکس شهید، اطراف مزار را حلقه زدند. این صحنه، یادآور حماسه عاشورا بود و نشان می‌داد که این خاک هنوز مردانی دارد که در برابر طمع دشمن، بی‌درنگ جان می‌دهند اما خاک نمی‌دهند.

کربکند، امروز تنها یک شهید را به خاک نسپرد، بلکه عهدی تازه با تمامی شهدا، با وطن و با ولایت بست. صدای بلندگوی گلزار شهدا که آیه «و لا تحسبنّ الذین قُتلوا فی سبیل‌الله أمواتاً…» را پخش می‌کرد، یادآور این حقیقت بود که شهیدان زنده‌اند؛ در دل مردم، در جان این سرزمین و در مسیر انقلاب.