روایت فرزند شهید سرلشکر محمود باقری از شب شهادت پدرش

روایت شب حادثه: از قم تا منزل مادری

روز پنجشنبه، شهید باقری به همراه سردار حاجی‌زاده برای مأموریتی به قم سفر کردند. پس از بازگشت به تهران در ساعت ۱۴:۳۰، استراحت کوتاهی داشتند و سپس برای شرکت در مراسم عید غدیر به حسینیه امام رضا (ع) رفتند. پس از اتمام مراسم، ایشان به همراه همسرشان به منزل مادری خود در محله آباد جنوبی رفتند و تا ساعت ۲۲:۳۰ یا ۲۳:۰۰ در آنجا حضور داشتند و سپس به خانه بازگشتند.

خروج ناگهانی و بی‌سابقه از منزل

حدود ساعت ۲۳:۴۵ تا ۰۰:۰۰ بامداد، تماسی تلفنی با شهید باقری برقرار شد. ایشان بلافاصله آماده شدند و برخلاف شب‌های دیگر، به سؤالات همسرشان درباره مقصد و زمان بازگشت پاسخی ندادند. مادرشان که معمولاً ایشان را از زیر قرآن رد می‌کردند، آن شب موفق به این کار نشدند و تنها صدقه‌ای دادند. این مأموریت‌های بی‌موقع برای خانواده امری عادی بود.

لحظه اصابت موشک و نجات همسر

حدود ساعت ۳:۱۰ بامداد، منزل جلویی منزل شهید باقری مورد اصابت موشک‌های رژیم صهیونیستی قرار گرفت. همسر ایشان که در خانه حضور داشتند، با همان چادر نماز از منزل خارج شده و به محل امنی منتقل شدند.

مطلع شدن فرزند از حادثه و حضور در صحنه

فرزند شهید باقری پس از تماس یکی از دوستانش که خبر از اصابت موشک به خانه پدرش را داد، بلافاصله به محل حادثه شتافت. او در ابتدا به منزل خودشان رفت و متوجه شد که خانه آن‌ها مورد اصابت قرار نگرفته است، اما پس از خروج، دید که منزل جلویی هدف قرار گرفته است. منطقه مملو از آمبولانس، آتش‌نشانی و مردم بود.

یکی از محافظان به او اطلاع داد که مادرش به همراه همسر سردار حاجی‌زاده به محل امنی منتقل شده‌اند. پس از تماس با سرتیم حفاظتی پدرش، به او اطمینان داده شد که «حاجی جایش امن است.»

موج دوم حمله و حفظ آرامش

چند دقیقه بعد، موشک دوم به منزل شهید باقری اصابت کرد. فرزند ایشان و همراهانش در فاصله ۵۰ متری منزل، کنار یک دیوار بتنی پناه گرفته بودند که مانع از انتقال کامل موج انفجار شد. پس از این حادثه، او با اطمینان از سلامت پدر و مادرش، به خانه بازگشت، وسایل ضروری را جمع‌آوری کرد و به سمت منزل مادر همسرش حرکت کرد. در آنجا نماز صبح خواند و با عمویش تماس گرفت.

خبر شهادت و واکنش خانواده

در همان رفت‌وآمدها، شبکه خبر ابتدا زیرنویس کرد که سردار حاجی‌زاده مجروح شده اما سلامت است. این خبر باعث نگرانی فرزند شهید شد. او مجدداً با سرتیم پدرش تماس گرفت و پس از چند بار تلاش، سرتیم با بغض خبر شهادت پدرش را اعلام کرد: «حاجی به آرزوش رسید.»

با شنیدن این خبر، فرزند شهید باقری به سمت عمویش رفت. مادرش با دیدن گریه او، متوجه شهادت همسرش شد. این اولین بار بود که مادر شهید پس از اعلام خبر شهادت، در مقابل فرزندانش گریه می‌کرد. مادر شهید باقری، خانواده را به صبر و شکیبایی دعوت کرد و گفت: «این آرزوی ۴۱ ساله حاج‌آقا بود. ۴۱ سال مجاهدت کرد. اگر این اتفاق نمی‌افتاد، واقعاً حیف بود.»

دیدار با پیکر مطهر

فرزند شهید باقری به محل نگهداری پیکر پدرش رفت. فضا امنیتی بود و از ورود افراد عادی جلوگیری می‌شد. پس از شناسایی، او را به سمت یک ماشین یخچالی ایسوزو هدایت کردند و گفتند: «پیکر مطهر حاج‌آقا داخل این ماشینه.»

یکی از محافظان پدرش با دیدن او شروع به گریه کرد و گفت: «به خدا موشک زدن؛ ترور نبود. وگرنه ما همه فدایی حاج‌آقا بودیم.» با وجود ممانعت اولیه نیروهای حفاظت اطلاعات، فرزند شهید اصرار کرد که حداقل صورت پدرش را ببیند. با باز کردن زیپ کاور، او پیکر پدرش را دید که ترکشی به پیشانی سمت راستش خورده و زیر چشمانش کبود شده بود، اما «خیلی نورانی و خوشگل» به نظر می‌رسید.

در دیدار دوم، نیروهای حفاظت ممانعت نکردند. فرزند شهید با لمس پیکر پدرش، متوجه شد که به لطف خدا پیکر کاملاً سالم است و حتی انگشتان دست و پایش نیز آسیبی ندیده‌اند، به جز ترکش پیشانی و کبودی زیر چشم. او همچنین بعدها در معراج متوجه شد که پهلوی پدرش نیز ترکش خورده بود.

او ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی پیکر پدرش افتاد، درد و دل کرد و گریه کرد و پس از آن احساس آرامش یافت. سپس به منزل مادربزرگش بازگشت، جایی که تقریباً همه از شهادت پدرش مطلع شده بودند. حدود ساعت ۸ شب بود که جمعیت برای ابراز همدردی به آنجا می‌آمدند و خبر در حال انتشار بود.