قابی ماندگار از ارسلان درگاهی و بزرگان موسیقی ایران

تصویری از بزرگان موسیقی ایران

این قاب بی‌نظیر، ارسلان درگاهی را در مرکز خود نشان می‌دهد؛ مردی آرام با سه‌تاری در دست و نگاهی فروتن. دست تاج اصفهانی، استاد بزرگ آواز، با احترام و مهر بر شانه‌ی او قرار دارد. در کنار آن‌ها، حسن کسایی، ستون نی‌نوازی ایران، با نی خود ایستاده و جلیل شهناز نیز با تار ساکت اما آشنایش حضور دارد. این جمع، نمادی از تواضع، سرزندگی و خلوص در هنر است.

ارسلان درگاهی؛ هنرمندی برای هنر

لبخند ارسلان درگاهی در این تصویر، لبخندی است عاری از نفرت و سرشار از عشق به هنر. او مردی بود که موسیقی را عشق خود می‌دانست و آن را تنها برای هنر می‌خواست، نه برای کسب شهرت و ثروت. این رویکرد، او را از بسیاری متمایز می‌ساخت.

روح‌الله خالقی درباره‌ی درگاهی نوشته است: «درگاهی مردی‌ است با ذوق، مؤدب، لطیفه‌گو، خوش‌محضر و دوست‌داشتنی. موسیقی را نه برای جلب توجه، که برای علاقهٔ ذاتی‌اش دنبال می‌کند.»

این توصیف، عمق شخصیت هنری درگاهی را به خوبی نشان می‌دهد؛ هنرمندی که جوهر موسیقی را در درون خود یافته بود.

میراثی ماندگار از نسلی اصیل

این عکس، فراتر از یک خاطره، بیانیه‌ای آرام و شریف درباره‌ی نسلی از هنرمندان است که هنر را در خلوت و با تمام وجود درک می‌کردند. امروز، پنجاه و دومین سالگرد درگذشت ارسلان درگاهی، فرصتی است تا به یاد آوریم هنرمندانی را که نوای سازشان، راهگشای مسیر بسیاری از علاقه‌مندان به موسیقی است. آن‌ها از جنس موسیقی بودند و موسیقی نیز از جنس آن‌ها.