نقش سلامت معنوی در کاهش ترس از زایمان و پیامدهای آن

مقدمه: نقش سلامت معنوی در کاهش ترس از زایمان

ترس از زایمان یکی از چالش‌های اساسی است که بسیاری از زنان باردار با آن مواجه هستند و می‌تواند پیامدهای نامطلوبی بر سلامت مادر و جنین داشته باشد. این ترس نه تنها منجر به «دیسترس جنینی»، زایمان‌های مداخله‌ای، طولانی یا سریع می‌شود، بلکه می‌تواند مشکلاتی در دلبستگی مادر به نوزاد، پذیرش نقش مادری و حتی افسردگی پس از زایمان ایجاد کند. در همین راستا، دکتر فرشته بهمنش، متخصص بهداشت باروری، بر اهمیت سلامت معنوی به عنوان راهکاری مؤثر برای کاهش این ترس و بهبود تجربه زایمان تأکید کرده است.

ترس از زایمان؛ عامل اصلی درخواست سزارین

دکتر بهمنش اظهار داشت که شایع‌ترین دلیل درخواست مادران برای انجام سزارین، همین ترس از زایمان طبیعی است. وی افزود: «سلامت معنوی، بُعد اساسی از سلامت کلی و بهزیستی فرد محسوب می‌شود که موجب یکپارچگی و هماهنگی سایر ابعاد سلامت از جمله ابعاد جسمانی، روانی، اجتماعی و عاطفی می‌گردد.»

روانشناسان نیز بر این باورند که مناسک مذهبی و معنویت به انسان کمک می‌کند تا معنای رویدادهای زندگی، به ویژه رویدادهای دردناک را درک کند و حس حمایت و شادی را در افراد تقویت نماید. تحقیقات جدید نیز نشان داده‌اند که مراقبت معنوی می‌تواند بهبودی بیماران را تسریع بخشد و بر تصمیم‌گیری‌ها و نتایج مراقبت‌های بهداشتی، از جمله کیفیت زندگی و مدیریت درد، تأثیر مثبت بگذارد.

راهکارهای افزایش درک و مقابله با ترس

دکتر بهمنش تصریح کرد که یکی از اهداف سیاست‌گذاران بهداشتی و درمانی، استفاده از راهکارهای مناسب برای افزایش درک زنان باردار از توانایی‌هایشان در انجام زایمان و مقابله با ترس از آن است. وی افزود: «افزایش سلامت معنوی می‌تواند به مادران در تعریف معنای زایمان و استفاده از روش‌های مقابله‌ای مناسب در مواجهه با مشکلات و درد هنگام زایمان کمک کند.»

سلامت معنوی نه تنها باعث افزایش اعتماد به نفس زنان در مدیریت فرآیند زایمان می‌شود، بلکه قدرت آنها را در مقابله با موقعیت‌های منفی افزایش داده و سطوح اضطراب حین زایمان را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد.

پیشنهاد برای مراقبت‌های پری‌ناتال

با توجه به اهمیت سلامت مادران بر سلامت خانواده و جامعه، دکتر بهمنش پیشنهاد کرد که مسئولان و فعالان حوزه سلامت باروری، روش‌های مراقبت معنوی را به عنوان یک روش غیرتهاجمی، در واحدهای مراقبت «پری‌ناتال» (مراقبت‌های پیش از تولد) قرار دهند. این اقدام به ویژه برای زنان نخست‌زا که تجربه زایمان ندارند، می‌تواند در کاهش ترس و اضطراب آنها بسیار مؤثر باشد.

معرفی دانشگاه علوم پزشکی بابل

دانشگاه علوم پزشکی بابل، که میزبان این نشست تخصصی بود، در سال ۱۳۶۲ مجوز تأسیس دریافت کرد و در سال ۱۳۶۴ اولین گروه دانشجو را پذیرفت. این دانشگاه به عنوان اولین دانشگاه علوم پزشکی در شمال کشور، فعالیت خود را آغاز کرده است.

این دانشگاه در زمینی حدود ۴۰ هکتاری در جنوب شهر بابل و ابتدای خیابان کشاورز واقع شده است. محوطه دانشگاه مملو از درختان هیرکانی، نارنج، پرتقال و سیب است که جلوه‌ای خاص به آن بخشیده و از لحاظ جاذبه‌های گردشگری و میراثی، یکی از ظرفیت‌های ممتاز شهرستان محسوب می‌شود. همچنین، برخی از ابنیه‌های این دانشگاه در فهرست آثار میراثی ثبت شده‌اند.

دانشگاه علوم پزشکی بابل دارای ۱۰ دانشکده و یک پژوهشکده است که شامل دانشکده‌های پزشکی، داروسازی، دندانپزشکی، پیراپزشکی، پرستاری و مامایی رامسر، طب ایرانی، پردیس خودگردان، توانبخشی، بهداشت، و پرستاری و مامایی می‌شود. پژوهشکده سلامت نیز در این دانشگاه فعالیت دارد.