چراغ امید در بیجار: تلاش مادری برای کودکان اتیسم و افزایش آگاهی عمومی

تأسیس انجمن توانجویان اتیسم بیجار: چهار سال و نیم خدمت‌رسانی

فریبا میرزایی، رئیس انجمن خیریه توانجویان اتیسم بیجار، فعالیت خود را در زمینه اتیسم از سال ۱۳۹۵ آغاز کرده و از سال ۱۳۹۸ به‌صورت رسمی در بیجار به این مسیر ادامه داده است. دفتر این انجمن از سال ۱۳۹۹ راه‌اندازی شده و اکنون چهار سال و نیم است که خدمات‌رسانی به خانواده‌ها و کودکان دارای اتیسم در این مرکز ادامه دارد.

میرزایی تأکید کرد که تمام امکانات موجود در مرکز از سوی خیرین تأمین شده است. ساختمان فعلی مرکز نیز توسط یک خیر نیکوکار به نام امامی به‌صورت رایگان در اختیار انجمن قرار گرفته است. این همکاری خیرین امکان ارائه خدمات تخصصی و متنوع به کودکان را فراهم آورده است.

خدمات تخصصی و چالش‌های پیش رو

این مرکز دارای مجوز رسمی از مرکز استان بوده و خدمات متنوعی را ارائه می‌دهد که شامل:

• کاردرمانی
• ورزش‌درمانی
• موسیقی‌درمانی
• هنردرمانی

این خدمات زیر نظر مربیان و متخصصان مجرب انجام می‌شود. همچنین، فضایی با عنوان «اتاق تاریک» برای تقویت محرک‌های حسی کودکان دارای اختلال در نظر گرفته شده که به گفته میرزایی، تأثیر قابل توجهی در بهبود رفتار کودکان داشته است.

تاکنون ۱۳ کودک به‌صورت رسمی تأیید و تحت پوشش انجمن قرار گرفته‌اند و بیش از ۷۰ کودک دیگر نیز دارای پرونده فعال هستند و به‌صورت دوره‌ای خدمات درمانی و آموزشی دریافت می‌کنند.

یکی از چالش‌های مهم در این مسیر، عدم تمایل برخی خانواده‌ها به معرفی وضعیت کودک خود است. میرزایی اشاره کرد که تعداد کودکان اتیسم در بیجار بیشتر از آمارهای رسمی است، اما به دلیل ترس از برچسب خوردن، بسیاری از خانواده‌ها از مراجعه به مراکز درمانی و آموزشی خودداری می‌کنند. این مسئله می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به کودکان وارد کرده و روند درمان آن‌ها را کند یا متوقف سازد.

اهمیت افزایش آگاهی عمومی و پذیرش اجتماعی

هدف اصلی انجمن از برگزاری نشست‌های رسانه‌ای و جلسات آموزشی، دو محور اساسی است:

1. افزایش آگاهی عمومی درباره اختلال اتیسم و نحوه برخورد صحیح با این کودکان.
2. شناسایی و جذب خانواده‌هایی که هنوز در پذیرش شرایط کودک خود دچار تردید یا ترس هستند.

رفتار کودکان اتیسم اغلب غیرقابل پیش‌بینی و متفاوت از سایر کودکان است. این کودکان از محیط‌های شلوغ، صداهای بلند و جمعیت زیاد دچار استرس شدید می‌شوند که اگر از سوی اطرافیان درک نشود، منجر به انزوا، اضطراب و تشدید اختلال در آن‌ها خواهد شد.

«اتیسم را باید شناخت، نه پنهان کرد. نادیده گرفتن و پنهان کردن اتیسم از جامعه، نه تنها کمکی به کودک نمی‌کند، بلکه مسیر رشد و توانمندسازی او را به بن‌بست می‌کشاند.»

انجمن خیریه توانجویان اتیسم بیجار، با حداقل امکانات و بیشترین عشق، تلاش کرده است تا چراغی روشن در دل تاریکی‌های ناآگاهی برافروزد. اما این تلاش‌ها کافی نیست و نیازمند همراهی جامعه، رسانه‌ها و نهادهای تصمیم‌گیر است. اتیسم اختلالی قابل مدیریت است، اگر دیده شود، اگر پذیرفته شود و اگر برایش راهی باز شود. کودکان اتیسم بیش از هر چیزی به درک، حمایت و امنیت روانی نیاز دارند؛ باید صدای آنان را شنید، دردشان را فهمید و به جای برچسب زدن، دستشان را گرفت.