استاد دانشگاه جورج واشنگتن: راهکار نظامی برای برنامه هسته‌ای ایران ناکارآمد است

چرا راهکار نظامی برای ایران کارساز نیست؟

عضدی با اشاره به تجربیات گذشته، توضیح می‌دهد که چرا برنامه هسته‌ای ایران با موارد عراق و سوریه متفاوت است. او می‌گوید: «در مساله برنامه اتمی عراق و برنامه اتمی سوریه، راه حل نظامی وجود داشت، چرا که خیلی زود اقدام کردند که آن برنامه را از بین ببرند. در عراق رآکتور اوسیراک بود و در مورد سوریه هم یک رآکتور بود که هنوز ساخته‌نشده‌بود و تازه کره شمالی قصد داشت آن را بسازد. این برنامه‌ها چون در مراحل اولیه قرار داشتند، راه حل نظامی داشتند.»

اما در مورد ایران، وضعیت کاملاً متفاوت است. دانش و فناوری هسته‌ای ایران، به ویژه غنی‌سازی اورانیوم، از تابستان ۱۹۹۹ به دست آمده و طی بیش از ۲۰ سال گذشته جذب، بومی و گسترش یافته است. عضدی با استفاده از یک ضرب‌المثل انگلیسی می‌گوید: «این کشتی دیگر بندر را ترک کرده‌است.»

بمباران تاسیسات، نه دانش

«شما می‌توانید تاسیسات هسته‌ای را بمباران بکند، اما هیچ کس نمی‌تواند تکنولوژی و دانش را بمباران کند.»

این استاد دانشگاه تاکید می‌کند که حمله نظامی تنها می‌تواند برنامه هسته‌ای ایران را برای مدتی، شاید یک یا دو سال، به عقب بیندازد. او به تناقض در اظهارات مقامات آمریکایی اشاره می‌کند: «آقای ترامپ همان شبی که حمله انجام شد، گفت که ما برنامه اتمی ایران را نابود کردیم. اما پنتاگون، وزارت دفاع آمریکا، می‌گوید که برنامه را یک سال تا دو سال به عقب انداختیم.»

آینده رویکرد آمریکا: پایداری یا تکرار؟

عضدی سوال می‌کند: «سوال اصلی این است که آیا واقعا آمریکایی‌ها توانسته‌اند برنامه هسته‌ای ایران را از بین ببرند؟ سوالی که پیش می‌آید این است که بعدش چی؟ آیا قرار است آمریکا هر ۶ ماه یک بار و یک سال یک بار مجددا همین عملیات نظامی را تکرار کنند؟ این روش پایدار نیست.»

او در نهایت نتیجه‌گیری می‌کند که آمریکا باید با این حقیقت کنار بیاید که برنامه اتمی ایران یک واقعیت موجود است. اگر هدف آمریکا جلوگیری از دستیابی ایران به تسلیحات اتمی است، این یک بحث جداگانه است، اما اگر هدف از بین بردن کل برنامه هسته‌ای ایران باشد، این یک هدف‌گذاری اشتباه است، زیرا این برنامه از بین نمی‌رود.