فداکاری قهرمانانه ناجی غریق مازندرانی؛ نجات ۵ نفر و جان باختن در راه نفر ششم

فداکاری فراتر از وظیفه

شامگاه شنبه، چهارم مرداد، حسن غلامی، یکی از ناجیان باسابقه مازندران، در ساحل نور حضور داشت. ساعت کاری ناجیان در طرح‌های سالمسازی دریا از ۸ صبح تا ۲۰ است و پس از این ساعت، از نظر اداری مسئولیتی متوجه آن‌ها نیست. اما زنده‌یاد غلامی، مانند بسیاری از ناجیان، آتش‌نشانان و امدادگران، نجات جان انسان‌ها را در چارچوب مقررات اداری قرار نداد. او به ساعت کار توجهی نکرد؛ چند نفر کمک می‌خواستند و او بی‌محابا دل به دریا زد.

از عصر همان روز، موج‌های دریا شدت گرفته بود و ناجیان هشدار داده بودند که بهتر است همه از آب خارج شوند. حوالی ساعت ۲۱، حسن غلامی همچنان در ساحل بود که صدای شیون و فریاد شنید. او با گام‌هایی بلند به سمت افق تاریک شب دریا رفت و وارد آب شد. اعضای یک خانواده با هم گرفتار امواج و جریان‌های زیرسطحی خزر شده بودند. غلامی یکی‌یکی، از کوچک‌تر به بزرگ‌تر، آن‌ها را نجات داد. آخرین نفر پدر خانواده بود. دست ناجی به او هم رسید، اما هر دو با هم غرق شدند.

روایت رئیس هیئت نجات غریق مازندران

نقی کریمیان، رئیس هیئت نجات غریق و غواصی مازندران، جزئیات بیشتری از این واقعه را شرح می‌دهد: «زنده‌یاد غلامی از ناجیان باسابقه مازندران بود. ۱۵ سال به عنوان ناجی با هیئت نجات غریق و غواصی مازندران همکاری کرد. پسرش هم ناجی غریق است و با هیئت همکاری می‌کند. پیش از ساعت ۲۰ که ساعت برپایی طرح‌های سالمسازی دریا پایان می‌یابد، غلامی و همکارانش در همین محدوده ساحلی، همه افراد را از دریا خارج کردند. به مسافران گفتند که دریا شرایط خوبی ندارد و فریب آرامش نسبی که در ظاهرش می‌بینند را نخورند. حتی به اعضای این خانواده که در آب بودند و با اصرار ناجیان از دریا بیرون آمدند نیز این تذکر داده شد. گفتند دیگر وارد آب نمی‌شویم. اما پس از آن دوباره وارد دریا شدند. با صدای فریاد غریق‌ها، زنده‌یاد غلامی و دوستانش و نیروهای امدادی به سمت دریا رفتند. همکار ما توانست پنج نفر را نجات دهد، اما در فرآیند نجات آخرین نفر که پدر خانواده بود، گرفتار شد و جان باخت.»

کریمیان با بغض و گلایه ادامه می‌دهد:

«او یک قهرمان است. سال‌ها مانند همه ناجیان برای نجات جان انسان‌ها خطر کرد و به جز سایر نجات‌های موفقی که در ۱۵ سال اخیر داشت، در آخرین ماموریتش جان پنج نفر را از مرگ نجات داد. باید تندیسش را بسازیم و قصه ایثار و از خودگذشتگی‌اش را به نسل‌های آینده منتقل کنیم. علاوه بر این، باید از خانواده او هم حمایت شود. پیگیر هستیم که حق و حقوق او و خانواده‌اش را از بیمه بگیریم. از مسئولان استان هم در این زمینه درخواست کمک دارم. برخی مقررات و ضوابط اداری مانند پوشش بیمه‌ای در ساعت اجرای طرح دریا، کار ناجیان را سخت می‌کند. زنده‌یاد غلامی برای نجات جان اعضای یک خانواده به ضوابط اداری توجه نکرد و خارج از ساعت کار دل به دریا زد. امیدواریم که بیمه برای پرداخت حق و حقوق کامل زنده‌یاد غلامی به خانواده‌اش، همراهی کند. این تنها کاری است که می‌توانیم برای این ناجی قهرمان انجام دهیم.»

قهرمانان بی‌ادعا

۸۴ سال از زمانی که نیما یوشیج، شاعر شهیر اهل نور، نوشت: «آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید / یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان / یک نفر دارد که دست و پای دائم می‌زند / روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید...» می‌گذرد. اکنون یک ناجی غریق اهل همین منطقه، شعر او را تا پای جان به تصویر کشید. این فداکاری یادآور قهرمانانی چون حسین ابراهیمیان اهل آمل است که تیر ۱۳۹۱ پس از نجات یک غریق در سواحل محمودآباد، خود جان باخت؛ یا روزبه فقیه‌کیا، ناجی اهل انزلی که پس از نجات جان سه نفر از غرق شدن، در آغوش مرگ آرام گرفت.

«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل» نتوانست حسن غلامی را از احساس مسئولیتش نسبت به هم‌نوع و هم‌میهن دور نگه دارد. اکنون این ناجی نوری به قهرمان یک قصه واقعی تبدیل شده است؛ قهرمانی که از همین حالا جای تندیسش در زادگاهش خالی است و باید حق مطلب را در قبال او ادا کرد.