کشف ردپاهای ۷۸ هزار ساله نئاندرتال‌ها در سواحل پرتغال

کشف تصادفی و چالش‌های پژوهش

کارلوس نتو دو کاروالو و همسرش ییلو ژانگ، زوج زمین‌شناس و جغرافی‌دان، در مارس ۲۰۲۰ و پیش از آغاز اولین قرنطینه کرونا، در ساحل مونته کلریگو در جنوب پرتغال به مجموعه‌ای از ردپاهای باستانی برخورد کردند. نتو دو کاروالو توضیح می‌دهد که نور صبحگاهی آن روز برای بررسی ردپاها ایده‌آل بود، اما هنگام بازگشت با همکاران برای عکاسی، جزرومد ناگهانی آن‌ها را غافلگیر کرد و مجبور شدند با تجهیزات کامل شنا کرده و از صخره‌ای تقریباً عمودی به ارتفاع ۱۵ متر بالا بروند.

این تجربه پرخطر به کشف پنج مسیر ردپا شامل ۲۶ ردپا در مونته کلریگو منجر شد. این کشف درک ما را از زندگی نئاندرتال‌ها در سواحل اقیانوس اطلس تا حدود ۷۸ هزار سال پیش گسترش داد.

نادر بودن ردپاهای نئاندرتال و اهمیت کشف

پژوهشگران در مقاله خود تأکید کرده‌اند که ردپاهای فسیلی انسان‌تباران، به‌ویژه نئاندرتال‌ها، بسیار نادر هستند، زیرا ردپاها تقریباً مشابه انسان‌های مدرن به نظر می‌رسند. با این حال، ردپاهای کشف‌شده در مونته کلریگو به نئاندرتال‌ها نسبت داده شده‌اند، زیرا در آن زمان (حدود ۷۸ هزار سال پیش) انسان‌های مدرن هنوز به اروپا نرسیده بودند. شواهد نشان می‌دهد که گونه ما، انسان خردمند (Homo sapiens)، در حدود ۵۰ هزار سال پیش آفریقا را ترک کرد.

در آن زمان انسان‌های مدرن هنوز به اروپا نرسیده بودند.

پیش از این، تنها شش مجموعه از ردپاهای نئاندرتال‌ها کشف شده بود. اکنون، با احتساب ردپاهای مونته کلریگو و یک ردپای منفرد دیگر در جنوب پرتغال، مجموع ردپاهای نئاندرتال‌ها در اروپا به هشت مورد رسیده است.

جزئیات ردپاها و فعالیت‌های روزمره

ردپاهای مونته کلریگو در نزدیکی ساحل و در شنزارهای ساحلی قرار داشتند. قدمت این ردپاها با استفاده از روش تعیین سن لومینسانس نوری، بین ۸۳ تا ۷۳ هزار سال تخمین زده شده است.

اندازه و شکل ردپاها نشان می‌دهد که یک مرد بزرگسال نئاندرتال همراه با کودکی بین ۷ تا ۹ سال و کودکی زیر ۲ سال روی شنزار قدم برداشته‌اند. حضور ردپای کودکان در کنار بزرگسالان، حاکی از آن است که بچه‌ها هنگام انجام کارهای روزمره با بزرگسالان همراه بوده‌اند.

شکار و جمع‌آوری غذا

مسیر ردپاها به سمت ساحل و برگشت به نقطه اول هدایت می‌شد که احتمالاً نشان‌دهنده فعالیت‌هایی مانند جمع‌آوری غذا، از جمله صدف، بوده است. این احتمال نیز وجود دارد که نئاندرتال‌ها در حال کمین برای شکار یا دنبال‌کردن طعمه‌هایی مانند اسب، گوزن یا خرگوش بوده‌اند؛ زیرا برخی ردپاهای نئاندرتال روی ردپاهای حیوانات بزرگ‌تر قرار گرفته است.

به باور پژوهشگران، ردپای یک مرد بزرگسال، یک کودک و یک کودک نوپا که از شیب تند شن‌زار عبور کرده‌اند، احتمال نزدیکی محل زندگی آن‌ها به منطقه را افزایش می‌دهد. اگرچه هیچ اثر دیگری از زندگی نئاندرتال‌ها در محل باقی نمانده، حضور آن‌ها در این محیط کاملاً هدفمند بوده است. حتی اگر حضورشان فصلی بوده، از فرصت کمین یا تعقیب طعمه در این منطقه ناهموار و پوشیده از شنزارها، به خوبی بهره برده‌اند.

این مطالعه مهم در نشریه Scientific Reports منتشر شده است.