انتقاد نژادبهرام از نصب بلندگو در تهران: بازگشت به دهه ۶۰ و بی‌اعتمادی عمومی

نصب بلندگو در تهران؛ راهکاری غیرعملی و منسوخ

نژادبهرام در پاسخ به پرسشی درباره عملی بودن نصب بلندگو برای اطلاع‌رسانی در مواقع بحران، به‌ویژه هنگام قطع اینترنت، اظهار داشت: «اینکه شهر باید به سیستم‌های هشداردهنده مجهز باشد، ضرورتی انکارناپذیر است. اما اینکه از چه ابزارهایی برای هشدار دادن استفاده کنیم، به هوشمندی سیاست‌گذاران و تصمیم‌سازان بستگی دارد. نصب بلندگو در سطح شهر، به‌خصوص در شهری مثل تهران با وسعتی حدود ۷۰۰ کیلومتر مربع، نه‌تنها نشدنی، بلکه اساساً دور از ذهن است. چنین اقدامی با منطق مدیریت بحران امروز سازگار نیست.»

تجربه جهانی و راهکارهای مدرن اطلاع‌رسانی

عضو سابق شورای شهر تهران به تجربیات موفق جهانی در این زمینه اشاره کرد و گفت: «دنیا تجربه‌های موفق زیادی در این زمینه دارد. در بیشتر کشورها، از ظرفیت گوشی‌های همراه برای اطلاع‌رسانی استفاده می‌شود. ارسال آلارم، پیامک یا اعلان از طریق تلفن همراه، راهکاری مؤثر و در دسترس است. چه در زمان حوادث طبیعی و چه در بحران‌های ناگهانی مانند حملات نظامی، این ابزارها توانسته‌اند به خوبی نقش خود را ایفا کنند.»

چالش قطع اینترنت و لزوم تقویت زیرساخت‌ها

نژادبهرام در خصوص توجیه نصب بلندگو در صورت عدم دسترسی به اینترنت، تصریح کرد: «قطع اینترنت در اثر مشکلات زیرساختی قابل درک است و طبیعتاً باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن برطرف شود. اما اگر خودمان تصمیم بگیریم اینترنت را قطع کنیم، این نه به صلاح کشور است و نه به نفع شهروندان. اینترنت فقط ابزار اطلاع‌رسانی نیست؛ بخش مهمی از زندگی روزمره و فعالیت‌های اداری مردم به آن وابسته است. بنابراین سیاست قطع اینترنت از اساس قابل دفاع نیست. به‌جای آن باید روی تقویت زیرساخت‌های پایدار و هوشمند سرمایه‌گذاری کنیم.»

او افزود: «این طرح تداعی‌گر روش‌هایی است که در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ استفاده می‌شد. ما امروز در دهه ۱۴۰۰ زندگی می‌کنیم، نه در عصر حجر! نمی‌شود در هزاره سوم برای اطلاع‌رسانی شهری به روش‌هایی بازگردیم که کارکردشان در دنیای امروز زیر سؤال رفته است. نصب بلندگو نه‌تنها هزینه‌بر است، بلکه افکار عمومی را دچار تشویش می‌کند و در شأن مردم ایران نیست.»

عدم کارایی بلندگوهای نصب شده و لزوم مشارکت کارشناسان

نژادبهرام در مورد تعداد بلندگوهای نصب شده گفت: «تا جایی که من اطلاع دارم، شاید دو یا سه بلندگو در سطح شهر نصب شده باشد. عددی نیست. این حتی حاشیه شهر را هم پوشش نمی‌دهد، چه برسد به مرکز شهر. بنابراین تصور اینکه این طرح بتواند در بحران‌ها نقش مؤثری ایفا کند، از اساس اشتباه است.»

وی همچنین به اهمیت مشارکت کارشناسان در تصمیم‌گیری‌ها اشاره کرد: «به‌نظر من تصمیم‌گیری‌هایی از این جنس، بدون درنظر گرفتن نظرات کارشناسان متعددی صورت می‌گیرد. تنها کارشناسان شهری نیستند که باید نظر بدهند؛ متخصصان ارتباطات، فضای مجازی، زیرساخت‌های دیجیتال و مدیریت بحران هم باید در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت داشته باشند. این تصمیمات نباید پشت درهای بسته و فقط در جلسات اداری اتخاذ شود. شأن مردم ایران بیش از این‌ها است.»

رفتار هوشمندانه مردم در بحران و نیاز به زیرساخت‌های واقعی

نژادبهرام به رفتار مردم در جریان حمله اخیر اشاره کرد: «در همان حمله ۱۲ روزه، نه بلندگویی فعال شد و نه هشداری. با این حال، مردم آگاهانه و هوشمندانه عمل کردند. بدون هدایت بیرونی، به فروشگاه‌ها هجوم نبردند، آرامش خود را حفظ کردند و نشان دادند که ظرفیت بالایی در مواجهه با بحران دارند. اما آنچه مردم را دچار مشکل کرد، قطع اینترنت و نداشتن راه ارتباطی معتبر بود.»

او تأکید کرد که تمرکز بر بلندگو به معنای نادیده گرفتن اقدامات اساسی‌تر است: «دقیقاً. به‌جای بلندگو، باید زیرساخت‌های اساسی‌تری برای شرایط بحرانی فراهم کنیم. ایستگاه‌های مشخص، پناهگاه‌ها، مراکز امداد و سایر مکان‌های امن باید تجهیز شوند. اگر هشدار حمله‌ای در راه باشد، باید سازوکاری داشته باشیم که چند دقیقه قبل از وقوع حادثه، به مردم اطلاع داده شود و آن‌ها بدانند کجا پناه بگیرند. این‌ها زیرساخت‌هایی است که مردم واقعاً به آن نیاز دارند نه بلندگو.»

پیام به تصمیم‌گیران: احترام به شعور عمومی

در پایان، نژادبهرام پیامی به تصمیم‌گیران داشت: «مردم ایران بارها نشان داده‌اند که در بحران‌ها هوشیار، متحد و مقاوم‌اند. انسجام مردم وابسته به بلندگو نیست؛ شعور، آگاهی و تعلق‌شان است که به کشورشان گره خورده است. امیدوارم تصمیم‌سازان نیز با همان میزان احترام، در تصمیم‌گیری‌ها تجدیدنظر کنند.»