نقد زهرا نژادبهرام بر نصب بلندگو در تهران برای مدیریت بحران

در روزهای اخیر، بحث نصب بلندگو در سطح شهر تهران برای اطلاع‌رسانی در مواقع بحران، به‌ویژه در شرایط قطع یا ضعف اینترنت، به یکی از موضوعات داغ محافل شهری و سیاسی تبدیل شده است. این ایده که با هدف افزایش آمادگی در برابر حوادث مطرح شده، با واکنش‌های متفاوتی روبرو گشته است. در این میان، زهرا نژادبهرام، عضو سابق شورای شهر تهران و فعال سیاسی اصلاح‌طلب، در گفت‌وگویی اختصاصی به نقد این رویکرد پرداخته و راهکارهای جایگزین و هوشمندانه‌تری را برای مدیریت بحران در پایتخت پیشنهاد کرده است.

نصب بلندگو در تهران؛ راهکاری غیرعملی و منسوخ

نژادبهرام با تأکید بر ضرورت تجهیز شهرها به سیستم‌های هشداردهنده، رویکرد نصب بلندگو در تهران را نه تنها غیرعملی، بلکه دور از منطق مدیریت بحران نوین می‌داند. او با اشاره به وسعت ۷۰۰ کیلومتر مربعی تهران، این اقدام را نشدنی توصیف می‌کند و معتقد است که چنین روشی با استانداردهای جهانی و هوشمندی لازم در سیاست‌گذاری‌های بحران سازگار نیست.

«اینکه شهر باید به سیستم‌های هشداردهنده مجهز باشد، ضرورتی انکارناپذیر است. اما این‌که از چه ابزارهایی برای هشدار دادن استفاده کنیم، به هوشمندی سیاست‌گذاران و تصمیم‌سازان بستگی دارد. نصب بلندگو در سطح شهر، به‌خصوص در شهری مثل تهران با وسعتی حدود ۷۰۰ کیلومتر مربع، نه‌تنها نشدنی، بلکه اساساً دور از ذهن است. چنین اقدامی با منطق مدیریت بحران امروز سازگار نیست.»

تجربیات جهانی و نقش تلفن همراه در اطلاع‌رسانی بحران

عضو سابق شورای شهر تهران به تجربیات موفق جهانی در زمینه اطلاع‌رسانی بحران اشاره می‌کند. او توضیح می‌دهد که در اکثر کشورهای پیشرفته، از ظرفیت گوشی‌های همراه برای ارسال هشدار، پیامک یا اعلان‌های فوری استفاده می‌شود. این ابزارها، چه در حوادث طبیعی و چه در بحران‌های ناگهانی مانند حملات نظامی، کارایی و اثربخشی خود را به اثبات رسانده‌اند.

• ارسال آلارم: هشدارهای صوتی فوری و بلند از طریق تلفن همراه.
• پیامک: ارسال پیام‌های متنی کوتاه و حیاتی به صورت گسترده.
• اعلان‌ها: نوتیفیکیشن‌های فوری از طریق اپلیکیشن‌ها یا سیستم عامل گوشی.

قطع اینترنت: سیاستی غیرقابل دفاع

یکی از توجیهات مطرح شده برای نصب بلندگو، احتمال قطع اینترنت در مواقع بحران است. نژادبهرام در پاسخ به این نگرانی، بین قطع اینترنت ناشی از مشکلات زیرساختی و قطع عمدی آن تمایز قائل می‌شود. او تأکید می‌کند که قطع اینترنت به دلیل مشکلات زیرساختی باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن برطرف شود، اما سیاست قطع عمدی اینترنت را به هیچ وجه به صلاح کشور و شهروندان نمی‌داند.

او خاطرنشان می‌کند که اینترنت تنها یک ابزار اطلاع‌رسانی نیست، بلکه بخش مهمی از زندگی روزمره، فعالیت‌های اداری و اقتصادی مردم به آن وابسته است. بنابراین، به جای اتخاذ سیاست‌های محدودکننده، باید بر تقویت زیرساخت‌های پایدار و هوشمند سرمایه‌گذاری کرد تا در هر شرایطی، دسترسی به اطلاعات و ارتباطات حیاتی تضمین شود.