نیروی پنهان در حال جذب کهکشان راه شیری و ۴۰۰ کهکشان دیگر

جذب کهکشان راه شیری توسط ساختاری بی‌نهایت بزرگ

در سال ۱۹۲۹، کشف انتقال به سرخ نور کهکشان‌ها، انقلابی در علم نجوم ایجاد کرد. این پدیده نشان داد که هرچه نور دریافتی از یک کهکشان به سمت طول موج‌های بلندتر متمایل باشد، فاصله آن از زمین بیشتر است و اکثر کهکشان‌ها در حال دور شدن از ما هستند که این امر به مفهوم انبساط جهان منجر شد.

با این حال، نقشه‌برداری‌های گسترده‌تر از جهان قابل مشاهده، نشان داد که کهکشان راه شیری و حدود ۴۰۰ کهکشان بیضوی دیگر، به سمت نقطه‌ای خاص در حال جذب هستند. منبع این نیروی عظیم در «منطقه اجتناب» قرار دارد؛ ناحیه‌ای از فضا که به دلیل هم‌راستا بودن با کهکشان راه شیری و وجود مقادیر زیادی گرد و غبار کیهانی، قابل مشاهده نیست.

ماهیت جاذب بزرگ

هر آنچه در این نقطه از جهان قرار گرفته، باید جرم بسیار زیادی داشته باشد، زیرا جذب ۴۰۰ کهکشان به یک نقطه، پدیده‌ای غیرعادی است. ما قادر به مشاهده مستقیم این ساختار عظیم نیستیم و درک کاملی از آن نداریم، چرا که مقیاس آن فراتر از درک انسان است. حتی بزرگترین سیاه‌چاله‌های جهان نیز تنها بخش کوچکی از یک کهکشان را تشکیل می‌دهند و این جاذب بزرگ، چیزی فراتر از تصورات ماست.

آیا می‌توان گفت که پایان جهان هستی نزدیک است و سرنوشت تلخی برای ما رقم خواهد خورد؟ هنوز نه!

عاقبت حرکت به سمت جاذب بزرگ

با وجود عدم توانایی مشاهده مستقیم، رفتار دیگر کهکشان‌ها سرنخ‌هایی از آنچه در حال رخ دادن است، به ما می‌دهد. کهکشان‌ها تمایل دارند به صورت دسته‌جمعی کنار هم قرار گرفته و ابَرخوشه‌ها را شکل دهند. دانشمندان معتقدند ۹۰ درصد از کهکشان‌های جهان درون یکی از همین ابرخوشه‌ها قرار دارند.

مشاهدات اولیه نشان می‌داد که کهکشان راه شیری و سایر کهکشان‌های گروه محلی در ابرخوشه سنبله قرار دارند. اما در سال ۲۰۱۴، ابَرخوشه لانیاکیا کشف شد؛ ساختاری عظیم که ما تنها بخش بسیار کوچک و ناچیزی از آن هستیم. این ابرخوشه شامل ۱۰۰ هزار کهکشان است و به دلیل عظمت باورنکردنی‌اش، دانشمندان آن را «لانیاکیا» به معنای «بهشت بی‌کران» نامیدند.

نکته عجیب اینجاست که کهکشان راه شیری با سرعت ۶۰۰ کیلومتر بر ثانیه در حال حرکت به سمت نقطه‌ای خاص در فضا است که از آن با نام جاذب بزرگ یاد می‌شود. اما آیا جاذب بزرگ محل مرگ کهکشان‌ها خواهد بود؟ خیر، این نقطه را نمی‌توان همچون یک سیاه‌چاله فرضی دانست که همه‌چیز را نابود می‌کند. جاذب بزرگ بیشتر به عنوان «مقصد رویایی» ما شناخته می‌شود؛ جایی که باید روزی به آن برسیم، اما چنین چیزی هرگز رخ نخواهد داد.

یک نیروی قوی در حال جذب کهکشان راه شیری است، اما همزمان نیروی قوی‌تری انبساط جهان را رقم می‌زند. بسیاری تصور می‌کنند در نهایت نیروی انبساط غلبه خواهد کرد و کهکشان‌ها هر لحظه از یکدیگر دورتر می‌شوند، به گونه‌ای که هر کهکشان همچون جزیره‌ای تنها و دورافتاده در جهان خواهد بود.

به نظر می‌رسد انسان برای کشف اسرار جهان هستی و درک کامل آن، ظرفیت و عمر بسیار کوتاهی دارد. ما حتی امید چندانی برای خارج شدن از کهکشان راه شیری نداریم، در حالی که همزمان با ۱۰۰ هزار کهکشان دیگر در یک گروه دوستانه قرار گرفته‌ایم. اینها نیز تنها بخشی از ۲ تریلیون کهکشان قابل مشاهده در جهان هستند.