سم بارسکی: هنرمندی که جهان را روی ژاکت‌هایش می‌بافد

آغاز یک مسیر هنری غیرمنتظره

سم بارسکی در سال ۱۹۹۹، پس از آنکه به دلیل یک بیماری مزمن مجبور به ترک دانشکده پرستاری شد، مسیر زندگی خود را تغییر داد و به بافندگی روی آورد. او با خودآموزی از طریق یک کتابخانه، به سرعت در این هنر پیشرفت کرد و حتی از بافنده‌های حرفه‌ای نیز پیشی گرفت. نخستین شاهکار او، ژاکتی با تصویر آسمانی ابری، یک پل چوبی سرپوشیده و آبشاری زیبا بود که تنها پس از ۱۷ ماه بافتن به اتمام رسید.

ژاکت‌هایی از جنس خاطره و سفر

از آن زمان تاکنون، بارسکی به بافتن ژاکت‌هایی ادامه می‌دهد که بیشتر آن‌ها مناظر و مکان‌هایی را به تصویر می‌کشند که:

• از آن‌ها بازدید کرده است.
• آرزوی دیدن‌شان را دارد.
• بخشی از خاطرات او هستند.

یکی از برجسته‌ترین آثار او، ژاکتی با تصویر برج‌های دوقلو بود که کمی پیش از حادثه یازده سپتامبر بافته شد. در نمایشگاه انفرادی اخیرش، ژاکت‌هایی با تصاویر مکان‌های آشنایی چون پارک مرکزی نیویورک، فانوس دریایی پورتلند در ایالت مین، و پل لندن به نمایش گذاشته شده بودند.

هنر سلفی و تعامل با مخاطب

ژاکت‌های بارسکی در نمایشگاه از سقف آویزان بودند و یکی از آن‌ها حتی برای پوشیدن بازدیدکنندگان طراحی شده بود تا بتوانند با آن عکس سلفی بگیرند. این تعامل با مخاطب، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند هنری بارسکی است. او اغلب در همان مکان‌هایی که تصویر آن را روی ژاکت‌ها بافته، از خود عکس می‌گیرد و این آثار را به چیزی میان «یادگار سفر» و «هنر محیطی» تبدیل می‌کند.

بارسکی هر روز ژاکت‌های خود را می‌پوشد و برای سازگاری با آب‌وهوای مختلف، ژاکت‌هایی از جنس پشم، نخ پنبه، آستین‌بلند یا بدون آستین می‌بافد.

تکنیک و سبک هنری

بافتنی به بارسکی این امکان را می‌دهد که تصاویر ذهنی‌اش را به شکلی انتزاعی و رنگی بازآفرینی کند. سبک او هم‌زمان بسیار پیشرفته و کودکانه به نظر می‌رسد. او گاهی از نخ‌های چندرنگ یا بافت‌های متنوع استفاده می‌کند. به عنوان مثال:

• ژاکتی با تصویر غروب آفتاب ممکن است شبیه آثار برند میسونی باشد.
• ژاکت مربوط به سد هوور بیشتر به نقاشی‌های السورث کلی شباهت دارد.
• ژاکت آبشار کاملاً منحصربه‌فرد و بی‌نقص است.

شناخت در فضای مجازی و دنیای هنر

در حال حاضر، بارسکی بیشتر در فضای مجازی شناخته شده است. پس از سال‌ها تلاش برای پذیرفته شدن در اجتماع، او دریافت که ژاکت‌ها و سلفی‌هایش راهی برای یافتن جامعه‌ای دوست‌دار او هستند. مردم به او پیام می‌دادند و حتی در خیابان او را می‌شناختند. شوخ‌طبعی او در توصیف آثارش نیز جذاب است؛ مثلاً روی دیوار نمایشگاه، ژاکتی بدون آستین با نقش «تانکی روی تانک» را نام‌گذاری کرده بود و افزوده بود: «اهل جنگ نیستم، اما به تاریخ علاقه دارم.»

نمایشگاهی که اخیراً در مرکز هنر کولر به پایان رسید، نخستین نمایشگاه موزه‌ای بارسکی بود. این نمایشگاه از مخاطب می‌خواست تا مهارت استثنایی او را نه به چشم سرگرمی، بلکه به‌عنوان هنر واقعی ببیند و با دقت و تأمل بیشتر از آن‌چه در اینترنت مرسوم است، به آثارش نگاه کند.