داریوش مصطفوی، چهره ماندگار فوتبال ایران، درگذشت

از زمین‌های خاکی تا تیم ملی

داریوش مصطفوی در ۱۷ شهریور ۱۳۲۳ در تهران متولد شد. او مسیر فوتبالی خود را از تیم‌های محلی آغاز کرد و با استعداد و پشتکار فراوان، به سرعت به تیم‌های بزرگ و پرطرفداری چون تاج و پرسپولیس پیوست.

مصطفوی در پست گوش راست بازی می‌کرد و بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ عضو تیم ملی فوتبال ایران بود. یکی از مهم‌ترین نقاط عطف دوران بازیگری او، حضور در المپیک تابستانی ۱۹۶۴ توکیو بود که اعتبار و تجربه بین‌المللی او را به شکل چشمگیری افزایش داد.

دوران مدیریت و صعود تاریخی به جام جهانی

پس از انقلاب، داریوش مصطفوی وارد عرصه مدیریت ورزشی شد. او ابتدا به عنوان دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران منصوب شد و سپس به جایگاه رئیس فدراسیون فوتبال رسید.

دوران ریاست او با یک موفقیت تاریخی همراه بود: صعود تیم ملی ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه. این صعود پس از نزدیک به دو دهه دوری ایران از این رقابت‌ها به دست آمد و هنوز هم به عنوان یکی از برگ‌های زرین تاریخ فوتبال ایران از آن یاد می‌شود.

چهره‌ای جنجالی و منتقد صریح

مصطفوی در مقام مدیر، چهره‌ای جنجالی و بی‌پروا بود. او همواره منتقد سرسخت دخالت سیاسیون در مدیریت ورزش بود و بارها در مصاحبه‌های خود، با صراحت از پشت‌پرده‌های فوتبال ایران پرده برداشت.

او خود را «دایره‌المعارف فوتبال ایران» می‌دانست و بی‌پروا درباره روابط و تعاملاتش با مدیران بلندپایه کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) صحبت می‌کرد. مصطفوی حتی علناً به اعمال نفوذ در جهت منافع فوتبال ملی اذعان کرده بود و اعتقاد داشت گاهی سیاست‌ورزی پشت صحنه، ضامن بقای فوتبال ملی است.

مبارزه با بیماری و وداع با فوتبال

در سال‌های پایانی عمر، داریوش مصطفوی با بیماری دشوار سرطان پانکراس دست‌وپنجه نرم می‌کرد که او را به شدت تحلیل برد. علاوه بر آن، از دست دادن یکی از اعضای خانواده‌اش، روحیه او را به شدت تحت تأثیر قرار داد.

با این حال، او هرگز تسلیم نشد و تا آخرین روزها، با همان انرژی و صراحت همیشگی در محافل فوتبال ایران حضور فعال داشت. در نهایت، در شامگاه ۱۰ مرداد ۱۴۰۴، این چهره ماندگار فوتبال ایران چشم از جهان فروبست و جامعه فوتبال را در سوگ فرو برد.

میراث داریوش مصطفوی

داریوش مصطفوی تنها یک فوتبالیست یا مدیر ورزشی نبود؛ او نماد نسلی بود که فوتبال را از زمین‌های خاکی آغاز کرد و تا مدیریت کلان و روابط بین‌المللی فوتبال پیش برد. زندگی او آمیزه‌ای از افتخار، جنجال، نقد، جسارت و عشق بی‌پایان به وطن بود؛ ویژگی‌هایی که او را به یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ فوتبال ایران تبدیل کرد.