جهان خودرو: محکومیت تسلا، رکوردشکنی شورلت و تغییرات مدیریتی در رنو

دادگاه تسلا: محکومیت تاریخی و پیامدهای آن

در یک حکم بی‌سابقه در ایالات متحده، دادگاهی در ایالت فلوریدا شرکت تسلا را به دلیل نقش سیستم خودرانش در یک تصادف مرگبار، تا حدودی مقصر شناخت و آن را به پرداخت ۲۴۳ میلیون دلار غرامت محکوم کرد. این حادثه که در سال ۲۰۱۹ رخ داد، منجر به کشته شدن یک عابر پیاده و جراحت شدید فردی دیگر شد، در حالی که خودروی تسلا مدل S از سیستم «اتوپایلوت» استفاده می‌کرد.

شاکیان پرونده استدلال می‌کردند که سیستم اتوپایلوت تسلا باید پیش از وقوع تصادف به راننده هشدار می‌داد و ترمزها را فعال می‌کرد. در مقابل، تسلا مدعی شد که راننده، جرج مک‌گی، مقصر اصلی حادثه بوده است. این شرکت ضمن «اشتباه» خواندن این رای، اعلام کرده که به آن اعتراض خواهد کرد.

با وجود اینکه مبلغ غرامت برای شرکتی با ارزش تقریبی ۹۵۰ میلیارد دلار ناچیز به نظر می‌رسد، اما این حکم از نظر حقوقی و رسانه‌ای اهمیت فراوانی دارد و می‌تواند پیامدهای سنگینی برای تسلا به همراه داشته باشد. تسلا در حال حاضر به دلیل رقابت فزاینده در چین، حذف یارانه‌های دولتی در آمریکا و مواضع سیاسی ایلان ماسک، مدیرعامل این شرکت، در شرایط دشواری قرار دارد. فناوری خودران که قرار است در تاکسی‌های بدون راننده به کار گرفته شود، یکی از امیدهای اصلی تسلا برای خروج از این روند نزولی است.

وکلای شاکیان پس از صدور حکم، ایلان ماسک را به گمراه کردن جامعه درباره قابلیت‌های سیستم اتوپایلوت متهم کردند. برت شرایبر، یکی از وکلای شاکیان، اظهار داشت: «تسلا اتوپایلوت را صرفاً برای بزرگراه‌های محدود طراحی کرده بود، اما عمداً مانع استفاده آن در دیگر مکان‌ها نشد. همزمان ایلان ماسک به جهان گفت که رانندگی اتوپایلوت از انسان‌ها بهتر است.» او افزود: «تسلا و ماسک مدت‌هاست که به بهای جان انسان‌ها، ارزش سهام شرکت را با تبلیغات اغراق‌آمیز درباره رانندگی خودکار بالا نگه داشته‌اند. تسلا با دروغ‌هایش جاده‌ها را به میدان آزمایش فناوری ناقص خود بدل کرد.»

خانواده نایبل بناویدس لئون، زن ۲۲ ساله‌ای که در این سانحه جان باخت، و نامزدش، دیلون آنگولو، که دچار آسیب‌های دائمی شد، از تسلا شکایت کرده بودند. شواهد دادگاه نشان داد که راننده تسلا هنگام نزدیک شدن به تقاطع، گوشی خود را از دست داده و کنترل خودرو را از دست داده است. خودرو پس از ورود به تقاطع با یک خودروی پارک شده برخورد کرد که دو قربانی در نزدیکی آن ایستاده بودند. نه راننده و نه سیستم اتوپایلوت در زمان مناسب ترمز نگرفتند.

دادگاه در مجموع ۳۲۹ میلیون دلار خسارت تعیین کرده که ۱۲۹ میلیون دلار آن خسارت جبرانی و ۲۰۰ میلیون دلار آن خسارت تنبیهی است. تسلا باید یک‌سوم خسارت جبرانی (۴۲.۵ میلیون دلار) و کل خسارت تنبیهی (۲۰۰ میلیون دلار) را بپردازد، هرچند این شرکت اعلام کرده که غرامت تنبیهی احتمالاً کاهش خواهد یافت.

تسلا در بیانیه‌ای اعلام کرد: «حکم امروز نادرست است و تنها باعث عقب‌گرد در ایمنی صنعت خودرو می‌شود و تلاش‌های تسلا و کل این صنعت را برای توسعه و به‌کارگیری فناوری‌هایی که به حفظ جان انسان‌ها کمک می‌کنند، به خطر می‌اندازد.» این شرکت همچنین مدعی شد که شواهد دادگاه نشان می‌دهد تنها راننده مقصر بوده، زیرا همزمان با رانندگی با سرعت بالا دنبال گوشی‌اش می‌گشت و در حالی که چشمش به جاده نبود، پایش هم روی پدال گاز بود که باعث غیرفعال شدن سیستم اتوپایلوت شد. تسلا افزود: «هیچ خودرویی، نه در سال ۲۰۱۹ و نه حتی امروز نمی‌توانست مانع این تصادف شود. این پرونده هیچ‌وقت درباره اتوپایلوت نبود، بلکه داستانی ساختگی بود که وکلای شاکیان برای مقصر جلوه دادن خودرو سر هم کردند، در حالی که راننده از همان ابتدا مسئولیت را پذیرفته بود.»

این پرونده نخستین دعوای حقوقی درباره فناوری اتوپایلوت تسلا است که در دادگاهی فدرال به هیئت منصفه سپرده شد. پیش از این، تسلا در سال گذشته با خانواده مهندسی از شرکت اپل که در سال ۲۰۱۸ هنگام استفاده از اتوپایلوت جان باخته بود، به توافق مالی رسید. همچنین در سال ۲۰۲۳، هیئت منصفه‌ای در ایالت کالیفرنیا، تسلا را در پرونده‌ای مشابه بی‌تقصیر دانست. در دادگاه اخیر، راننده خودرو، جرج مک‌گی، اظهار داشت که تصور می‌کرده اتوپایلوت در صورت بروز اشتباه از سوی او وارد عمل می‌شود و این سامانه در انجام چنین وظیفه‌ای ناکام مانده است. آقای مک‌گی پیش‌تر در پرونده‌ای جداگانه با شاکیان به توافق مالی رسیده بود.

تسلا مدت‌هاست که به دلیل عملکرد سامانه اتوپایلوت و فناوری رانندگی خودکارش با انتقادهایی روبه‌رو است.

رقابت آمریکایی: شورلت کوروت رکورد فورد موستانگ را شکست

شورولت اعلام کرد که با یکی از مدل‌های کوروت خود، عنوان سریع‌ترین ماشین آمریکایی در پیست نوربرگ‌رینگ آلمان را از آن خود کرده است. این رکورد پیش از این در اختیار فورد موستانگ، رقیب دیرینه کوروت، بود.

پیست نوربرگ‌رینگ با طول ۲۱ کیلومتر، به یکی از معتبرترین معیارهای سنجش عملکرد خودروهای اسپرت تبدیل شده و خودروسازان با ثبت رکورد در این پیست، توان مهندسی خود را به نمایش می‌گذارند. رکورد سریع‌ترین ماشین تولید انبوه در این پیست در اختیار سوپرکار مرسدس بنز AMG One است که مسیر را در ۶ دقیقه و ۲۹ ثانیه و ۹۰ صدم ثانیه پیموده است.

پیش از کوروت، تنها ماشین آمریکایی در فهرست ده ماشین برتر این پیست، فورد موستانگ GTD بود که زمستان گذشته مسیر نوربرگ‌رینگ را در ۶ دقیقه و ۵۷ ثانیه و ۶۸۵ هزارم ثانیه طی کرد.

شورولت برای ثبت زمان، سه مدل از کوروت را به نوربرگ‌رینگ برد. قوی‌ترین مدل، یعنی کوروت ZR1X، توانست ۸ ثانیه زودتر از موستانگ و در ۶ دقیقه و ۴۹ ثانیه و ۲۷۵ هزارم ثانیه مسیر پیست را طی کند. شورولت اعلام کرده که با این رکورد، کوروت ZR1 X در حال حاضر پنجمین ماشین اسپرت تولید انبوه در نوربرگ‌رینگ است.

مدل ZR1 کوروت نیز با زمان ۶ دقیقه و ۵۰ ثانیه و ۷۶۳ هزارم ثانیه بالاتر از فورد موستانگ GTD قرار گرفت و مدل Z06 کوروت در ۷ دقیقه و ۱۱ ثانیه و ۸۲۶ هزارم ثانیه مسیر پیست را طی کرد.

شورولت تأکید کرده که هر سه مدل، نسخه‌های استاندارد بازار آمریکا هستند و به جز اضافه کردن برخی امکانات ایمنی، تغییری در آن‌ها داده نشده است. برخلاف بسیاری از خودروسازان که از رانندگان حرفه‌ای برای رکوردگیری استفاده می‌کنند، راننده هر سه مدل، مهندسان شورولت بودند که در پروژه ساخت کوروت نقش داشتند.

این رکوردگیری واکنش جیم فارلی، مدیرعامل فورد را نیز در پی داشت. او در شبکه‌های اجتماعی به پست کارخانه شورلت پاسخ داد و با تبریک ثبت این رکورد نوشت: «مسابقه آغاز شد!» رسانه‌ها این جمله را نشانه‌ای از عزم فورد برای بازپس‌گیری رکورد تفسیر کرده‌اند.

شورولت امیدوار است این موفقیت بتواند توجه مشتریان اروپایی را به مدل کوروت جلب کند. شورولت پس از پنج سال، مدل کوروت را از سال گذشته به بازار اروپا عرضه کرده است. قیمت پایه ارزان‌ترین مدل در اروپا ۹۲ هزار و ۵۰۰ یورو و قیمت پایه گران‌ترین مدل ۱۷۰ هزار یورو است.

حراج «رولزواگن»: فولکس‌واگن بیتل لوکس

یک دستگاه فولکس‌واگن بیتل که بیش از نیم‌قرن پیش به یک لیموزین لوکس تبدیل شده بود، قرار است در یک حراجی در ایالت کالیفرنیا به فروش برسد. این فولکس‌واگن در سال ۱۹۶۹ به سفارش جان فون نویمان، واردکننده پورشه و فولکس‌واگن در آمریکا، ساخته شد. هدف آقای نویمان نمایش این خودرو در نمایشگاه خودروی لس‌آنجلس و تبلیغ محصولات فولکس‌واگن بود.

یک کارگاه در کالیفرنیا این بیتل را به یک لیموزین تبدیل کرد. ظاهر ماشین تغییر چندانی نکرد، اما با افزایش فاصله بین دو محور، طول ماشین به پنج متر و سی سانتی‌متر افزایش یافت. در عوض، فضای داخلی ماشین کاملاً تغییر داده شد. روکش صندلی‌ها از پارچه نفیس انگلیسی دوخته شد و تزئیناتی با چوب ماهون به اتاق اضافه شد. بین دو صندلی تاشو یک کابینت برای نگهداری نوشیدنی قرار گرفت و یک شیشه برقی جلو و عقب ماشین را از هم جدا می‌کرد. شیشه‌های ماشین نیز برقی شدند و یک سیستم صوتی با پخش کاست و پنج بلندگو در ماشین نصب شد.

برای تبدیل این فولکس بیتل که آن زمان کمی بیشتر از دو هزار دلار قیمت داشت، نزدیک به ۳۵ هزار دلار هزینه شد؛ رقمی که با در نظر گرفتن تورم، معادل حدود ۳۰۰ هزار دلار امروز است.

این خودرو در سال‌های بعد با نامی که از ترکیب رولزرویس و فولکس‌واگن ساخته شده بود، به «رولزواگن» مشهور شد. در سال ۱۹۷۰، جان وین، هنرپیشه آمریکایی، با رولزواگن به مراسم اسکار رفت و در همان سال تنها جایزه اسکار خود را دریافت کرد.

لیموزین بیتل از سال ۱۹۷۹ تنها دو مالک خصوصی داشته و اکنون قرار است روز ۱۵ اوت توسط حراجی آر ام ساتبیز (RM Sotheby's) در ایالت کالیفرنیا فروخته شود. برگزارکنندگان حراج پیش‌بینی کرده‌اند که این خودرو بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار دلار فروخته شود.

مدیر جدید رنو: تمرکز بر همکاری‌های استراتژیک

فرانسوا پروو، مسئول امور مشارکت‌ها، خرید و روابط عمومی گروه رنو، به عنوان مدیرعامل جدید این شرکت منصوب شد. او جانشین لوکا دی‌مئو می‌شود که ماه گذشته از سمت خود کناره‌گیری کرد تا مدیریت گروه کرینگ، مالک برندهایی مانند گوچی و سن لوران را بر عهده بگیرد. پروو در نخستین اظهارنظرش پس از این انتصاب اعلام کرد که گسترش همکاری با دیگر خودروسازان از اولویت‌های رنو خواهد بود.

آقای پروو در سال‌های گذشته نقش کلیدی در پروژه‌های مشترک رنو ایفا کرده است. از جمله این پروژه‌ها می‌توان به تشکیل شرکتی مشترک با جیلی، خودروساز چینی، و شرکت نفت آرامکو عربستان برای تولید نسل جدید موتورهای درون‌سوز، همکاری با یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌ونقل دریایی فرانسه و گروه ولوو برای ساخت ون‌های برقی، و امضای قراردادهایی برای تولید خودرو در اروپا، کره‌جنوبی و برزیل اشاره کرد.

بیشترین همکاری‌های رنو در سال‌های اخیر با نیسان، جیلی و میتسوبیشی بوده است. با این حال، آقای پروو می‌گوید رنو آماده است با خودروسازان دیگر نیز همکاری کند. او تجربه طولانی همکاری با نیسان را عامل مهمی در شکل‌گیری «فرهنگ مشارکت» در رنو می‌داند و معتقد است نوآوری و توان رقابت رنو، این شرکت را به شریکی جذاب تبدیل کرده است.

رنو در بخش فناوری نیز شرکای مهمی دارد. این شرکت با کوالکام برای تأمین تراشه‌های رایانه‌ای خودرو، با گوگل برای توسعه سیستم‌عامل خودرو، و با شرکت فرانسوی والئو برای ساخت موتورهای الکتریکی همکاری می‌کند.

ژان-دومینیک سنار، رئیس هیئت‌مدیره رنو، در گفت‌وگو با تحلیلگران بازار سهام اعلام کرده که انتظار دارد تیم مدیریتی جدید همکاری‌های بیشتری را در دستور کار قرار دهد. او همچنین گفته که موضوع «اندازه شرکت» نیز بررسی خواهد شد.

رنو در حال حاضر از نظر میزان تولید، شانزدهمین خودروساز جهان است. این در حالی است که در اواخر دهه گذشته، ائتلاف رنو-نیسان در کنار تویوتا و فولکس‌واگن یکی از سه قدرت اصلی بازار جهانی بود.

اندازه کوچک رنو در مقایسه با رقبا، تردیدهایی را درباره توانایی این شرکت در تأمین سرمایه برای توسعه فناوری‌هایی مانند ماشین‌های الکتریکی و خودران به وجود آورده است. رنو در سال ۲۰۱۹ تلاش کرد با گروه فیات-کرایسلر ادغام شود، اما مخالفت نیسان مانع از انجام این معامله شد. در نهایت فیات-کرایسلر با گروه پژو-سیتروئن ادغام شد و شرکت استلانتیس را تشکیل داد.

از آن زمان تاکنون، رنو وارد گفت‌وگویی جدی برای ادغام با شرکت دیگری نشده است. آقای سنار می‌گوید: «اندازه شرکت در گذشته مشکل خاصی نبود و حتی به تصمیم‌گیری‌های سریع‌تر کمک می‌کرد، اما حالا با نگاهی به آینده صنعت خودرو و شرایط پیچیده جهانی، باید با دقت بررسی کنیم که بزرگی یا کوچکی شرکت چه اهمیتی دارد، چون دیگر جایی برای اشتباه نیست.»

فرانسوا پروو در حالی هدایت گروه رنو را بر عهده می‌گیرد که نشانه‌هایی از افت عملکرد در این شرکت دیده می‌شود. رنو اعلام کرده به دلیل کاهش فروش، سود سالانه‌اش کمتر از مقدار پیش‌بینی‌شده خواهد بود.

این شرکت در بازار آمریکا حضور ندارد و در نتیجه به طور مستقیم از تعرفه‌های گمرکی این کشور آسیب ندیده است. با این حال، رقبایی که از این تعرفه‌ها آسیب دیده‌اند، برای جبران زیان خود حضورشان را در بازار اروپا تقویت کرده‌اند و این کار رقابت را برای رنو دشوارتر کرده است. در همین حال، رنو با موجی از خودروسازان چینی نیز روبه‌رو است که با خودروهای برقی و هیبریدی ارزان‌قیمت به بازار اروپا هجوم آورده‌اند.

رنو بیش از ۷۰ درصد محصولاتش را در اروپا می‌فروشد و وابستگی شدیدی به این بازار دارد. یکی از اهداف این شرکت برای یافتن شرکای جدید نیز ورود به بازارهای تازه است. رنو اعلام کرده تا سال ۲۰۲۷، سه میلیارد یورو برای تولید هشت مدل جدید در بازارهای خارج از اروپا سرمایه‌گذاری خواهد کرد.

رنو همچنین قصد دارد وارد کسب‌وکارهایی مانند خدمات مالی و زیرساخت‌های شارژ خودروهای برقی شود که ریسک کمتری از خودروسازی دارند و باعث می‌شوند وابستگی این شرکت به فروش خودرو کمتر شود.