مورد نادر نکروز بافت پس از خالکوبی صلیب در گردن یک مرد

ناپدید شدن خالکوبی و بروز نکروز

در گزارشی که اخیراً منتشر شده، پزشکان به جنبه‌های متعددی از این ضایعه اشاره کرده‌اند که آن را از موارد مشابه متمایز می‌کند. نکته قابل توجه این است که هیچ نشانی از عفونت در محل ضایعه یافت نشد. رنگ قرمز مورد استفاده در خالکوبی به طور کامل از پوست ناپدید شده بود و تنها آثار زخم در نواحی‌ای که هنوز گسترش نیافته بودند، باقی مانده بود. این پدیده، یعنی ناپدید شدن رنگدانه، در موارد واکنش منفی بدن به خالکوبی بی‌سابقه نیست، اما در این مورد خاص، حتی با بررسی‌های عمیق‌تر نیز اثری از رنگ قرمز باقی نمانده بود.

معمولاً واکنش‌های ایمنی غیرطبیعی بدن به خالکوبی، محدود به لایه‌های سطحی بافت می‌مانند و به ندرت باعث مرگ بافتی می‌شوند. اما در این مورد خاص، ضایعه به عمق نفوذ کرده و به وضوح یک زخم نکروز تهاجمی با ترشح و خونریزی شدید بود. پزشکان همچنین مشاهده کردند که ناحیه گردن بیمار از دو طرف ضایعه متورم شده بود.

• تصویربرداری MRI: نشان داد توده‌هایی به ابعاد تقریبی ۴ در ۳ سانتی‌متر در طرفین و زیر ضایعه شکل گرفته‌اند.
• فشار بر وریدهای ژوگولار: این توده‌ها وریدهای ژوگولار بیمار را تحت فشار قرار داده بودند.
• اسکن CT با ماده حاجب: نشان داد که وریدهای ژوگولار داخلی در هر دو سوی گردن دچار لخته خون شده‌اند.

پزشکان با استفاده از سوزن نازک تلاش کردند محتویات این توده‌ها را خارج کنند، اما آنچه به دست آمد، صرفاً بقایای بافت مرده و سلول‌های ایمنی بود که اطلاعات قابل استفاده‌ای فراهم نمی‌کرد. به دلیل وجود توده‌ها، لخته‌های خونی و زخم در حال گسترش، بیمار به اتاق عمل فرستاده شد. جراحان زخم و توده‌ها را به طور کامل برداشتند و وریدهای دچار لخته را نیز بستند. پس از آن، از بافت ران بیمار برای بازسازی ناحیه گردن استفاده کردند.

فرضیه‌های پزشکی درباره علت نکروز

تشخیص نهایی پزشکان، لنفادنیت گرانولوماتوز نکروتیک بود که به معنای تشکیل توده‌های سلول‌های ایمنی در میان التهاب، متورم شدن گره‌های لنفاوی و بروز بافت مرده است. گرچه منشأ دقیق این روند همچنان مبهم باقی مانده، پزشکان چندین فرضیه مطرح کرده‌اند:

واکنش ایمنی غیرمعمول به خالکوبی

یکی از تئوری‌های اصلی این است که واکنش ایمنی غیرمعمول نسبت به خالکوبی ایجاد شده باشد. رنگ‌دانه‌های آلی قرمز و فلزات سنگین موجود در برخی از جوهرهای خالکوبی قبلاً نیز با چنین واکنش‌هایی مرتبط دانسته شده‌اند. در یکی از سناریوهای ممکن، پاسخ ایمنی غیرنرمال موجب تجمع سلول‌های ایمنی شده و گره‌های لنفاوی را متورم کرده، که این تورم منجر به فشار بر عروق گردن شده و جریان خون را کند کرده و در نهایت منجر به مرگ سلولی شده است.

التهاب مزمن و تحلیل دیواره عروق

احتمال دیگر آن است که التهاب مزمن ناشی از خالکوبی باعث تحلیل رفتن دیواره‌های عروقی شده باشد، که آن نیز در نهایت منجر به مرگ بافتی گردد. نمونه‌برداری بافتی، وجود نکروز در وریدهای ژوگولار را نشان داد که این فرضیه را تقویت می‌کند.

حالت انعقادی بیش‌فعال

همچنین امکان دارد واکنش التهابی با مجموعه‌ای از واکنش‌های ایمنی غیرعادی همراه بوده باشد که منجر به حالت انعقادی بیش‌فعال شده است و خون بیمار تمایل بیشتری به تشکیل لخته پیدا کرده باشد. تشکیل لخته‌های خونی در ناحیه گردن نیز می‌توانسته منجر به بروز زخم نکروز شود.

اگرچه پزشکان نمی‌توانند با قاطعیت دلیل این رخداد را بیان کنند، اما بر این باورند که این مورد مرزهای شناخته‌شده عوارض ناشی از خالکوبی را گسترش داده و باید مورد توجه پزشکان قرار گیرد. بیمار پس از دریافت مراقبت‌های لازم بهبود یافته و به احتمال زیاد توصیه‌هایی برای اجتناب از انجام خالکوبی مجدد دریافت کرده است.