راز هشت موتور بمب‌افکن B-52: چرا این غول پرنده هنوز هشت موتور دارد؟

چرا B-52 هشت موتور دارد؟

طراحی هشت موتوره B-52 عمدتاً به محدودیت‌های فناوری موتور در زمان ساخت آن بازمی‌گردد. در حالی که موتورهای مدرن مانند رولز رویس ترنت ۹۰۰ در ایرباس A380 قادر به تولید ۷۰۰۰۰ پوند نیروی رانش هستند، هر یک از هشت موتور توربوفن پرت اند ویتنی TF33-P-3/103 در B-52 تنها ۱۷۰۰۰ پوند نیروی رانش تولید می‌کنند.

نسخه‌های اولیه B-52 (B-52A و B-52B) از هشت موتور توربوجت پرت اند ویتنی J57 استفاده می‌کردند که هر کدام ۱۰۰۰۰ پوند نیروی رانش داشتند. این موتورها در آن زمان کم‌توان محسوب می‌شدند و همین امر منجر به جایگزینی آن‌ها با موتورهای قدرتمندتر TF33 در نسخه‌های بعدی شد. بنابراین، نیاز به هشت موتور برای به پرواز درآوردن بمب‌افکنی با حداکثر وزن برخاست ۲۴۴ تن، نتیجه مستقیم فناوری موجود در آن دوران بود.

بازسازی موتورها برای آینده

برای تضمین عملیاتی بودن B-52 تا دهه ۲۰۵۰، نیروی هوایی ایالات متحده تصمیم به بازسازی موتورهای این هواپیما گرفت. در سال ۲۰۲۱، قراردادی با شرکت رولز رویس منعقد شد که شامل جایگزینی موتورهای موجود با هشت موتور رولز رویس F-130 است. این تصمیم، با وجود بررسی امکان کاهش تعداد موتورها به چهار، به دلایل تکنولوژیکی و عملیاتی اتخاذ شد.

تغییر به پیکربندی چهار موتوره نیازمند بازطراحی‌های عمده در بخش‌های حیاتی هواپیما مانند بال‌ها، کابین خلبان، اهرم گاز و سکان بود. این تغییرات می‌توانست بر ویژگی‌های انحراف، فاصله از زمین تأثیر منفی بگذارد و نیاز به آزمایش‌های پروازی اضافی را ایجاب کند که از نظر عملی غیرممکن بود.

با وجود تأخیر در بازسازی موتورها به دلیل مشکلات طراحی ورودی‌های موتور، انتظار می‌رود اولین B-52های ارتقا یافته تا سال ۲۰۳۳ به قابلیت عملیاتی کامل برسند. موتورهای جدید F-130 قرار است ۳۰ درصد کارایی را افزایش داده و زمان نگهداری را به شدت کاهش دهند. به عنوان مثال، چرخه تعمیرات اساسی آن‌ها حدود ۳۰۰۰۰ ساعت است که بیش از ساعات خدمتی مورد انتظار برای پرواز این هواپیماها خواهد بود.

این بمب‌افکن با قابلیت‌های چشمگیر خود، تضمین می‌کند که ایالات متحده به پرواز با B-52 استراتوفورترس برای دهه‌های آینده ادامه خواهد داد و این هواپیما به نمادی از پایداری و قدرت در تاریخ هوانوردی تبدیل خواهد شد.