اوزمپیک: نگرانی‌ها از کاهش توده عضلانی و قدرت بدنی در پی مصرف دارو

داروی اوزمپیک، که به عنوان راه حلی نوین برای کاهش وزن مطرح شده، با نگرانی‌های فزاینده‌ای در مورد تأثیر آن بر توده بدون چربی بدن، به‌ویژه عضلات، همراه است. این موضوع، به‌ویژه برای افراد مسن، می‌تواند پیامدهای جدی بر کیفیت زندگی و توانایی‌های جسمانی داشته باشد. از این رو، بررسی دقیق و علمی این اثرات جانبی از اهمیت بالایی برخوردار است.

پژوهشی در دانشگاه یوتا

گروهی از پژوهشگران در دانشگاه یوتا در ایالات متحده، تحت هدایت دکتر کاتسو فونای، استاد تغذیه و فیزیولوژی یکپارچه، تحقیقاتی را برای بررسی اثرات داروی اوزمپیک بر توده عضلانی و قدرت ماهیچه‌ها در مدل‌های حیوانی انجام دادند.

روش‌شناسی مطالعه

در این مطالعه، موش‌هایی که با رژیم غذایی پرچرب دچار اضافه‌وزن شده بودند، داروی اوزمپیک دریافت کردند. سپس، تغییرات در توده عضلانی و قدرت ماهیچه‌های آن‌ها با تمرکز بر موارد زیر اندازه‌گیری شد:

• اندازه ماهیچه‌ها
• حجم اندام‌هایی مانند کبد
• قدرت خروجی عضلات

یافته‌های کلیدی پژوهش

نتایج این مطالعه، که در نشریه علمی معتبر Cell Metabolism منتشر شده، نکات مهمی را آشکار ساخت:

• مصرف اوزمپیک منجر به کاهش حدود ۱۰ درصدی توده بدون چربی در بدن موش‌ها شد.
• بخش عمده این کاهش (تقریباً نیمی از حجم)، مربوط به اندام‌هایی مانند کبد بود.
• حدود شش درصد از عضلات اسکلتی نیز کوچک‌تر شدند، اما این میزان برای توجیه کل افت توده بدون چربی کافی نبود.
• در برخی عضلات، اندازه تغییری نکرد.

کاهش قدرت ماهیچه‌ها: یک نگرانی جدی

نکته مهم‌تر، کاهش قدرت برخی ماهیچه‌ها بود، حتی در مواردی که اندازه ماهیچه تغییری نداشت، توان خروجی آن کم شده بود. این یافته به‌ویژه برای افراد بالای ۶۰ سال اهمیت دارد، زیرا کاهش قدرت بدنی در این گروه سنی می‌تواند به کاهش تحرک و کیفیت زندگی منجر شود.

محدودیت‌ها و توصیه‌ها

پژوهشگران تأکید دارند که این نتایج مستقیماً به انسان قابل تعمیم نیستند، زیرا تفاوت‌هایی در نحوه افزایش و کاهش وزن بین انسان و موش وجود دارد. عوامل ژنتیکی، سبک زندگی و سن نیز در اضافه‌وزن انسان نقش دارند، در حالی که موش‌های این تحقیق صرفاً به دلیل رژیم غذایی پرچرب دچار اضافه‌وزن شده بودند.

با این حال، این یافته‌ها بر ضرورت انجام آزمایش‌های بالینی در انسان، به‌ویژه در زمینه بررسی قدرت عضلات و عملکرد فیزیکی در کنار سنجش توده عضلانی، تأکید می‌کنند. پژوهشگران معتقدند هر داروی جدید کاهش وزن باید از این منظر مورد بررسی قرار گیرد تا خطرات احتمالی کاهش عملکرد بدنی نادیده گرفته نشود.