سحر امامی؛ از قهرمانی ملی تا نگرانی از بزرگ‌نمایی رسانه‌ای

تقدیرهای داخلی و بین‌المللی

پس از انتشار خبر ایستادگی سحر امامی در برابر حمله موشکی، تجلیل‌های گسترده‌ای از او آغاز شد. این تقدیرها شامل دریافت کمربند افتخاری تکواندو در مراسم تجلیل از شهدای ورزشکار ۱۲ روز دفاع ملی و همچنین حضور در آیین بزرگداشت شهدای رسانه در نبرد با رژیم صهیونیستی بود که شامگاه یکشنبه ۲۹ تیر ماه ۱۴۰۴ با حضور فعالان رسانه‌های جهان در سالن همایش‌های بین‌المللی صدا و سیما برگزار شد.

دامنه این تجلیل‌ها حتی از مرزهای ایران فراتر رفت و به ونزوئلا رسید. سحر امامی در کنفرانس «صدای جهانی جدید» از وزیر ارتباطات ونزوئلا هدیه دریافت کرد و نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا نیز در مراسم اهدای جایزه سیمون بولیوار از او تقدیر کرد و جایزه‌ای به وی اهدا نمود.

نگرانی رسانه‌ها از بزرگ‌نمایی

با وجود این تقدیرهای گسترده، برخی رسانه‌ها نسبت به از بین رفتن چهره ملی سحر امامی ابراز نگرانی کردند. روزنامه اصلاح‌طلب «هم‌میهن» در یادداشتی نوشت:

«چرا در این سیستم عریض و طویل یک نفر نیست که به آقایان بگوید این جنگ به غیر از سرکار خانم امامی قهرمان‌های دیگری هم داشت.»

روزنامه «خراسان» نیز نگرانی خود را از «مراسم‌های فرمایشی و تقدیرهایی که خرج کردن بی‌دلیل او برای برخی نهادها و چهره‌هاست» ابراز کرد و نوشت:

«سحر امامی که تا قبل از آن به‌دلایل مختلف چهره‌ای ملی محسوب نمی‌شد و بسیاری نسبت به مواضع و نوع اجرایش انتقاد داشتند با آن شهامت بی‌نظیر ظرف چند دقیقه به چهره‌ای ملی تبدیل شد؛ خودجوش پروفایل‌ها تغییر کرد؛ منتقدانش او را ستودند و تصویرش با آن ایستادگی، شد یکی از نمادهایی که جامعه در آن روزهای پرالتهاب نیاز داشت تا شجاعت ایرانی را به رخ دنیا بکشد. تصویری که به درستی در خاطر ما حک شد باید همان‌طور دست نخورده و بی‌آلایش بماند.»

روزنامه «فرهیختگان» نیز با اشاره به لحظات حساس جنگ ۱۲ روزه و به خصوص لحظه حمله به ساختمان شیشه‌ای صدا و سیما، به این موضوع واکنش نشان داد و متذکر شد:

«در چنین فضایی، برجسته‌شدن برخی چهره‌ها در رسانه، شاید واکنشی طبیعی به لحظه‌هایی از شجاعت یا حضور مؤثر بود؛ اما باید مراقبت کرد که در روایت ما، حقیقت، قربانی بزرگ‌نمایی یا غفلت نشود.»

این روزنامه همچنین در واکنش به تقدیم جایزه تکواندو به سحر امامی تأکید کرد:

«واقعیت این است که چنین تقدیر‌هایی اگر با دقت و تناسب کافی همراه نباشند ممکن است به‌جای پاسداشت مفاهیم اصیل به کم‌رنگ‌شدن ارزش‌های واقعی حرفه‌ای و ورزشی منجر شوند. شاید اگر فدراسیون تکواندو به‌جای این نمادسازی پرسروصدا رویکردی متعادل‌تر، تخصصی‌تر و در شأن فضای ورزشی انتخاب می‌کرد یا حتی از انجام چنین اقدامی صرف‌نظر می‌کرد. پیام قدردانی، نه‌تنها مؤثرتر، بلکه قابل‌پذیرش‌تر برای افکار عمومی بود.»