نگاهی به غول‌پیکرترین هواپیماهای جهان و داستان‌های شگفت‌انگیز آن‌ها

ایرباس بلوگا ایکس‌ال (Airbus Beluga XL)

ایرباس A330-700 Beluga XL با طول بال ۶۰ متر، شاید کوچک‌ترین هواپیمای این فهرست باشد، اما بی‌شک یکی از چشم‌نوازترین‌ها است. این هواپیمای باری با الهام از نهنگ سفید هم‌نام خود طراحی شده و برای حمل قطعات بزرگ سایر هواپیماها در تأسیسات ایرباس اروپا به کار می‌رود.

بلوگا ایکس‌ال که بر پایه مدل A330-200F توسعه یافته، نسل تکامل‌یافته بلوگای اولیه (A300-600ST) محسوب می‌شود. این مدل جدید، ۳۰ درصد ظرفیت بار بیشتری دارد؛ چیزی حدود ۲٬۲۰۹ مترمکعب یا ۵۱ تُن، معادل وزن تقریبی ۳۴ نهنگ بلگای واقعی.

این هواپیمای غول‌پیکر ۶۳ متر طول و ۱۹ متر ارتفاع دارد و از دو موتور Rolls-Royce Trent 700 نیرو می‌گیرد. بلوگا XL در تولوز فرانسه ساخته می‌شود و تا ژوئن ۲۰۲۴، شش فروند از آن وارد ناوگان عملیاتی شده‌اند. این هواپیماها با ترکیبی از سوخت معمولی و سوخت پایدار هوانوردی (SAF) کار می‌کنند که گامی مهم در جهت پروازهای سبزتر است.

بوئینگ دریم‌لیفتر (Boeing Dreamlifter)

دریم‌لیفتر، با نام کامل بوئینگ 747-400 Large Cargo Freighter، برای جابه‌جایی قطعات سنگین هواپیمای مسافربری ۷۸۷ دریم‌لاینر ساخته شده است. این قطعات از تأمین‌کنندگان سراسر جهان جمع‌آوری و به خطوط مونتاژ بوئینگ در واشنگتن و کارولینای جنوبی منتقل می‌شوند.

شرکت بوئینگ چهار فروند از هواپیماهای مسافربری ۷۴۷-۴۰۰ خود را به مدل دریم‌لیفتر تبدیل کرد.

این غول هوایی که از سال ۲۰۰۷ وارد خدمت شد، حدود ۶۴٫۳ متر طول بال دارد و می‌تواند هنگام برخاستن، تا ۱۵۰ تُن بار را بلند کرده و مسافتی نزدیک به ۸٬۰۴۶ کیلومتر را طی کند.

بوئینگ چهار فروند از هواپیماهای مسافربری ۷۴۷-۴۰۰ خود را به مدل دریم‌لیفتر تبدیل کرد. این هواپیما با حجمی معادل ۱٬۸۴۰ مترمکعب، از نظر فضای داخلی یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای باری دنیا محسوب می‌شود. علاوه بر حمل قطعات عظیم‌الجثه نظیر بال‌های دریم‌لاینر، سه فروند از این هواپیماها در دوران پاندمی کووید-۱۹ برای انتقال تجهیزات پزشکی ضروری به نقاط مختلف جهان به کار گرفته شدند.

بوئینگ ۷۴۷–۸ (Boeing 747-8)

بوئینگ ۷۴۷-۸ با طولی برابر ۷۶ متر و دهانه بال حدود ۶۸ متر، یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای مسافربری تاریخ است که توانایی حمل بیش از ۶۰۰ مسافر را دارد. اولین نسخه بوئینگ ۷۴۷ در دهه ۱۹۶۰ معرفی شد و آغازگر دوران جت‌های غول‌پیکر «جامبو جت» بود. مدل پیشرفته‌تر ۷۴۷-۸ نیز در سال ۲۰۰۵ رونمایی شد.

بوئینگ ۷۴۷-۸ طولانی‌ترین هواپیمای مسافربری فعال در جهان است. با وجود اندازه عظیمش، هم تعداد بیشتری مسافر را در خود جای می‌دهد و هم مصرف سوخت پایین‌تر و آلودگی صوتی کمتری دارد.

بوئینگ ۷۴۷ بیش از ۶۰۰ مسافر را در خود جای می‌دهد و مصرف سوخت پایین‌تری هم دارد.

این غول پرنده به چهار موتور قدرتمند General Electric GEnx مجهز است و می‌تواند تنها در یک ثانیه، مسافتی معادل طول سه زمین فوتبال استاندارد را طی کند.

ارتفاع سکان عمودی (دم) این هواپیما بیش از ۱۹ متر است که تقریباً هم‌ارتفاع با یک ساختمان شش طبقه معمولی است. بوئینگ ۷۴۷ با لقب «ملکه آسمان‌ها»، یکی از پرافتخارترین هواپیماهای تاریخ به شمار می‌رود. تاکنون بیش از ۱۰۰ شرکت و ایرلاین در سراسر جهان ۱٬۵۷۴ فروند از این هواپیما را خریده‌اند که در مجموع بیش از ۱۱۸ میلیون ساعت پرواز و نزدیک به ۲۳ میلیون چرخه پروازی را ثبت کرده‌اند.

آخرین فروند از بوئینگ ۷۴۷-۸ در سال ۲۰۲۳ تحویل داده شد؛ یک نسخه باری از مدل 747-8F که عملکردی فراتر از نسخه مسافربری‌اش داشت. اگرچه این مدل از نظر تجاری به موفقیت نسخه‌های قبلی نرسید، اما توانست با رقیب سرسخت خود، ایرباس A380، رقابت کند و مانع از کنترل کامل بازار جامبو جت‌ها توسط رقیب اروپایی‌اش شود.

بوئینگ ۷۷۷ ایکس (Boeing 777X)

با افول سری ۷۴۷، بوئینگ 777X به عنوان پرچم‌دار جدید ناوگان بوئینگ معرفی می‌شود. این مدل در دو نسخه ۷۷۷-۸ (کوچک‌تر) و ۷۷۷-۹ (بزرگ‌تر) عرضه خواهد شد.

مدل ۷۷۷-۹ با ۷۷ متر طول، قرار است عنوان طولانی‌ترین هواپیمای مسافربری فعال جهان را تنها با یک متر اختلاف از بوئینگ ۷۴۷-۸ برباید؛ البته زمانی که طبق برنامه‌ریزی‌ها، در سال ۲۰۲۶ وارد خدمت رسمی شود.

این هواپیما دهانه بال بزرگ‌تری نسبت به مدل قبلی خود (حدود ۷۲ متر) خواهد داشت که به لطف نوک بال‌های تاشو حاصل شده است؛ این طراحی هم بهره‌وری پرواز را افزایش می‌دهد و هم امکان پارک در فرودگاه‌های بیشتری را فراهم می‌کند.

نوک بال‌های تاشو هم بهره‌وری پرواز را افزایش می‌دهد و هم امکان پارک در فرودگاه‌های بیشتری را فراهم می‌کند.

مدل ۷۷۷-۹ با ظرفیت استاندارد ۴۲۶ مسافر در پیکربندی دوکلاسه، رکورد بیشترین ظرفیت در میان هواپیماهای دوموتوره را به نام خود ثبت خواهد کرد. در سوی دیگر، مدل کوچک‌تر ۷۷۷-۸ با بردی در حدود ۱۶٬۱۷۰ کیلومتر، گزینه‌ای ایده‌آل برای پروازهای فرامنطقه‌ای بسیار دوردست خواهد بود.

کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که در سال‌های آینده، خطوط هوایی به سمت مدل‌های کوچک‌تر، ارزان‌تر و کارآمدتر حرکت خواهند کرد. به همین دلیل ممکن است بوئینگ 777X یکی از آخرین جت‌های مسافربری غول‌پیکری باشد که تا مدت‌ها ساخته می‌شود. با وجود ۴۴۳ سفارش باز برای 777X تا مارس ۲۰۲۵، احتمالاً زندگی این جامبوجت ادامه خواهد یافت.

آنتونوف ای‌ان-۱۲۴ روسلان (Antonov AN-124 Ruslan)

هواپیمای Antonov AN-124 که نخستین‌بار در اوایل دهه ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد، همچنان به عنوان یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای تاریخ هوانوردی شناخته می‌شود و به طور خاص برای حمل بارهای فوق‌سنگین طراحی شده است.

با وجود قدمت چند دهه‌ای، این هواپیماها هنوز توانایی حمل تا ۱۵۰ هزار کیلوگرم بار را دارند. در مجموع، ۵۵ فروند از این هواپیما تولید شد که تخمین زده می‌شود نزدیک به نیمی از آن‌ها همچنان در خدمت عملیاتی باشند.

هواپیماهای ای‌ان-۱۲۴ در دوران خود رکوردهای جهانی متعددی را به نام خود ثبت کردند. با طولی برابر با ۶۹ متر و دهانه بال ۷۳ متر، این پرنده‌های غول‌پیکر همچنان جزو بزرگ‌ترین هواپیماهای جهان محسوب می‌شوند.

هر فروند آنتونوف ای‌ان-۱۲۴ به سیستم جرثقیل داخلی اختصاصی مجهز است.

هر فروند از این هواپیماها به سیستم جرثقیل داخلی اختصاصی مجهز است که توانایی بلندکردن تا ۳۰ تُن بار را دارد. این ویژگی منحصربه‌فرد، امکان بارگیری و تخلیه ایمن و سریع را در هر فرودگاهی فراهم می‌کند؛ آن هم بدون نیاز به زیرساخت‌های خاص زمینی.

یکی از نوآورانه‌ترین ویژگی‌های AN-124، دماغه‌ای است که به سمت بالا باز می‌شود؛ طراحی هوشمندانه‌ای که فرایند بارگیری را بسیار ساده‌تر می‌کند. در طول سال‌ها، این هواپیما انواع بارهای عجیب‌وغریب و حیاتی را جابه‌جا کرده است؛ از انتقال یک لوکوموتیو کامل از کانادا به ایرلند در دهه ۱۹۹۰ گرفته تا تحویل ژنراتورهای قابل‌حمل به منطقه آسیب‌دیده از طوفان در گوادلوپ در سال ۲۰۱۷.

ایرباس ای۳۸۰ (Airbus A380)

ایرباس A380، بزرگ‌ترین هواپیمای مسافربری فعال جهان، رؤیایی دست‌یافتنی برای هر کسی است که توان خرید بلیت هواپیما را داشته باشد. این غول دوست‌داشتنی که اصولاً برای حمل مسافر طراحی شده، همچنان در خطوط هوایی مهمی پرواز می‌کند. هواپیمایی امارات، بزرگ‌ترین ناوگان A380 را در اختیار دارد؛ به طوری که تا ژانویه ۲۰۲۵، ۱۱۶ فروند از آن‌ها را در ناوگان فعال خود به کار گرفته بود.

ایرباس ای ۳۸۰ با بیش از ۳۰۰ پرواز تجاری در روز، تا امروز بیش از ۲۰۰ میلیون مسافر را جابه‌جا کرده است. هر فروند از این هواپیماها را می‌توان به معنای واقعی کلمه، یک غول پرنده نامید: با ۷۳ متر طول بدنه و ۸۰ متر دهانه بال.

ایرباس ای۳۸۰ در دوطبقه طراحی شده و ظرفیت نهایی آن به بیش از ۸۰۰ مسافر می‌رسد.

این هواپیما در دوطبقه طراحی شده و ظرفیت نهایی آن به بیش از ۸۰۰ مسافر می‌رسد. رنگ‌آمیزی بدنه عظیم آن، به ۳٬۶۰۰ لیتر رنگ نیاز دارد، حجمی که می‌توان با آن ۹۷ بار سقف کلیسای سیستین را نقاشی کرد!

وقتی ایرباس A380 در سال ۲۰۰۷ وارد خدمت شد، آن‌قدر بزرگ بود که بسیاری از فرودگاه‌ها مجبور شدند زیرساخت‌های خود را ارتقا دهند تا بتوانند پذیرای آن باشند. اما در کمال شگفتی، این پرنده عظیم‌الجثه از نظر مصرف سوخت کارآمدتر از یک تویوتا پریوس عمل می‌کند.

ای ۳۸۰ به دو گزینه موتور Engine Alliance GP7200 و Rolls-Royce Trent 900 مجهز می‌شود. طراحی پیشرفته بال‌ها و ارابه فرود آن، موجب می‌شود که صدای پروازش به طرز چشمگیری پایین باشد؛ به طوری که از بسیاری از جت‌های دیگر آرام‌تر در آسمان پرواز می‌کند.

در سال ۲۰۱۴، شرکت هواپیمایی امارات به مناسبت تحویل پنجاهمین فروند A380 خود، ویدیویی منتشر کرد که مراحل ساخت این هواپیمای عظیم را به نمایش می‌گذاشت. فرایند مونتاژ از ابتدا تا انتها، پروژه‌ای عظیم بود: ۸۰۰ نفر به مدت ۸۰ روز به طور فشرده کار کردند تا یک فروند A380 را سرهم‌بندی کنند. برای اتصال بدنه، از بیش از ۱۰ هزار پیچ‌ومهره استفاده شد و ۴ هزار عدد دیگر فقط برای بال‌ها به کار رفتند. حتی رنگ‌آمیزی این هواپیما خودش یک شاهکار مستقل بود؛ کاری که ۳۰ نفر در طی ۱۰ روز به انجام رساندند.

A380 با وجود شهرت خیره‌کننده‌اش در زمینه راحتی پرواز و مهندسی پیشرفته، در نهایت نتوانست از نظر مالی موفق ظاهر شود. ایرباس آخرین فروند از این مدل را در سال ۲۰۲۱ تحویل داد و به این ترتیب، ۱۴ سال تولید این هواپیما به پایان رسید. بدون شک، A380 شاهکاری مهندسی بود، اما فاصله زیادی با پیش‌بینی‌های ایرباس داشت: آن‌ها در ابتدا روی تحویل هزار فروند حساب کرده بودند، اما پروژه نه تنها به آن هدف نرسید، بلکه از نظر هزینه نیز بیش از حد از بودجه فراتر رفت و هرگز سودآور نشد. منتقدان مشکل این هواپیما را به بزرگ‌بودنش نسبت می‌دهند و حالا در حال جایگزین شدن با مدل‌های کوچک‌تر، کارآمدتر و کم‌هزینه‌تر است.

آنتونوف ۲۲۵ مریا (Antonov AN-225 Mriya)

آنتونوف ۲۲۵ مریا، با وزنی معادل ۲۸۴ تُن، عنوان سنگین‌ترین هواپیمای تاریخ را به خود اختصاص می‌دهد؛ رکوردی در کنار چندین دستاورد جهانی دیگر که این پرنده افسانه‌ای در اختیار دارد. این هواپیما در دهه ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی طراحی شد تا فضاپیمای Buran (برنامه شاتل فضایی شوروی) را بین مراکز مختلف فضایی جابه‌جا کند. پس از فروپاشی شوروی، مریا وارد مرحله‌ای تازه از زندگی‌اش شد: یک ابرنقاله‌ی بار سنگین برای شرکت هوانوردی اوکراینی آنتونوف که مأموریت‌هایی فراتر از تصور برایش رقم زد.

تنها یک فروند آنتونوف ۲۲۵ به طور کامل ساخته شد. یک نمونه دوم هم سال‌ها در دست تولید بود، اما در نهایت نیمه‌کاره رها شد و بدنه ناتمام آن هنوز هم در یک آشیانه در حومه کی‌یف خاک می‌خورد.

آنتونوف ۲۲۵ با شش موتور توربوفن پرواز می‌کرد و توانایی حمل ۲۵۰ تن بار را داشت.

«Mriya» در زبان اوکراینی یعنی «رؤیا» و این هواپیما هم به نام خود بی‌شباهت نبود: از حمل بارهای عظیم در سراسر قاره گرفته تا انتقال کمک‌های پزشکی حیاتی در دوران همه‌گیری کرونا، این هواپیمای تک فروندی واقعاً جلوه‌ای نمادین داشت. اما متأسفانه در آغاز تهاجم نظامی روسیه به اوکراین و در جریان نبرد فرودگاه آنتونوف در سال ۲۰۲۲، هواپیما به طرز غم‌انگیزی نابود شد.

این هواپیمای غول‌پیکر در دوران اوجش همه هواپیماهای دیگر را مقابل خود خرد و ناچیز جلوه می‌داد. آنتونوف ۲۲۵ با شش موتور توربوفن پرواز می‌کرد، توانایی حمل تا ۲۵۰ تُن بار را داشت، دهانه بال آن ۸۸ متر بود و برای توزیع وزن سنگینش از ۳۲ چرخ بهره می‌برد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما ۶۵۰ تُن بود؛ در حالی که مجسمه آزادی تنها ۲۲۵ تُن وزن دارد. محفظه بار آن نیز ۴۳ متر طول داشت، یعنی طولانی‌تر از پرواز نخست برادران رایت در سال ۱۹۰۳!

اگرچه دهانه بال AN-225 هیچ‌گاه رکورد جهانی را نشکست، اما تا پیش از نابودی‌اش، بزرگ‌ترین دهانه بال در میان هواپیماهای فعال جهان را داشت و البته، هنوز رکورد حمل سنگین‌ترین محموله هوایی تاریخ را در اختیار دارد: در سال ۲۰۰۹، این غول آسمانی ژنراتور یک نیروگاه برق به وزن ۱۸۷/۶ تُن را جابه‌جا کرد، پروازی که هنوز هیچ هواپیمای دیگری موفق به تکرارش نشده است. در ماه می سال ۲۰۲۲، ولادیمیر زلنسکی اعلام کرد که اوکراین تصمیم دارد این هواپیما را بازسازی کند.

هیوز H-4 هرکولس (Hughes H-4 Hercules)

باورش سخت است اما هواپیمایی که در دهه ۱۹۴۰ ساخته شد، هنوز هم در میان بزرگ‌ترین‌های تاریخ پرواز جای دارد. این پرنده عظیم‌الجثه که به دست هاوارد هیوز، هوانورد افسانه‌ای طراحی شد، با نام رسمی Hughes H-4 Hercules و لقب معروف «Spruce Goose» (غاز صنوبر) شناخته می‌شود.

دهانه بال آن ۹۸ متر بود و وقتی ساخته شد، شش برابر بزرگ‌تر از هر هواپیمای دیگری در آن زمان بود. حتی امروز، نامش همچنان در کنار عظیم‌ترین پرنده‌های تاریخ می‌درخشد؛ آن هم در حالی که بدنه‌اش از چوب ساخته شده بود.

هیوز H-4 هرکولس در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل کمبود فلزات کاملا از جنس چوب ساخته شد.

هواپیمای Hughes H-4 Hercules در جریان جنگ جهانی دوم، و به منظور انتقال نیروها و تجهیزات از اقیانوس اطلس سفارش داده شد. اما به دلیل محدودیت‌های شدید فلزات در دوران جنگ، این هواپیمای عظیم به ناچار تقریباً به طور کامل از چوب ساخته شد؛ و همین باعث شد که لقب بزرگ‌ترین هواپیمای چوبی تاریخ را برای همیشه به خود اختصاص دهد.

رسانه‌ها این هواپیمای عجیب را «غاز صنوبر» لقب دادند، اشاره‌ای به جنس چوبی بدنه‌اش. اما هاوارد هیوز از این نام متنفر بود، چون نه تنها آن را توهینی به مهندسانش می‌دانست، بلکه این نام دقیق هم نبود؛ چرا که بدنه هواپیما از چوب درخت توس (birch) ساخته شده بود نه صنوبر.

با وجود اندازه باورنکردنی و هزینه تقریباً به همان اندازه باورنکردنی، سرنوشت این پرنده غول‌پیکر در آسمان‌ها رقم نخورد. وقتی که بالاخره پروژه ساخت به پایان رسید، جنگ جهانی دوم نیز به پایان رسیده بود.

این هواپیمای عظیم تنها یک‌بار در نوامبر ۱۹۴۷ پرواز کرد. خود هاوارد هیوز به عنوان خلبان هواپیما به مدت یک دقیقه در ارتفاع ۲۱ متری به پرواز درآورد، در حالی که چندین روزنامه‌نگار و خدمه نیز به عنوان سرنشین حضور داشتند. هدفش هم روشن بود: اثبات اینکه این هیولای چوبی واقعاً توان برخاستن از زمین را دارد.

عمر پروازی این هواپیما ممکن است کوتاه بوده باشد، اما هیوز اجازه نداد که این پروژه‌اش به فراموشی سپرده شود: و دستور داد هواپیما در شرایط کاملاً ایده‌آل نگهداری شود، با تیمی کامل از کارکنان. تا زمانی که هیوز در سال ۱۹۷۶ درگذشت، H-4 Hercules همچنان آماده پرواز بود، پرنده‌ای که حتی در سکوت، نشانی از غرور و رؤیای انسانی با خود داشت.

هواپیمای Hughes H-4 Hercules به خاطر ساختار منحصربه‌فرد چوبی‌اش و دهانه بال بی‌سابقه‌اش، شهرتی جهانی پیدا کرد. علاوه بر همه رکوردها، این پرنده همچنین عنوان بزرگ‌ترین هواپیمای آبی‌خاکی (Flying Boat) ساخته‌شده در تاریخ را نیز از آن خود کرد. پس از درگذشت هیوز، H-4 Hercules چندین‌بار بین مالکان مختلف دست‌به‌دست شد تا اینکه بالاخره به خانه ابدی‌اش رسید: امروز، این غول رؤیایی در موزه Evergreen Aviation & Space Museum در ایالت اورگن، آمریکا حفظ می‌شود.

استراتولانچ (Stratolaunch)

در حال حاضر، رکورددار رسمی کتاب گینس برای بزرگ‌ترین دهانه بال در تاریخ هوانوردی، هواپیمای استراتولانچ است؛ پرنده‌ای با دهانه بال حیرت‌انگیز ۱۱۷ متر که حتی از طول یک زمین فوتبال آمریکایی هم بلندتر است! ایده ساخت این هواپیما از ذهن پل آلن، هم‌بنیان‌گذار مایکروسافت زاده شد. در ماه می سال ۲۰۱۷، Stratolaunch برای اولین‌بار از آشیانه‌اش در کالیفرنیا بیرون آمد.

پل آلن، که در سال ۲۰۱۸ درگذشت، گفته بود از زمانی که یوری گاگارین در سال ۱۹۶۱ به عنوان نخستین انسان به فضا رفت، شیفته اکتشافات فضایی شده است. او مصمم بود تا به قول خودش، «تمام ظرفیت‌های فضا را برای بهبود زندگی روی زمین به کار بگیرد.»

ایده ساخت هواپیمای عجیب استراتولانچ، از ذهن پل آلن هم‌بنیان‌گذار مایکروسافت زاده شد.

استراتولانچ نیز نه برای حمل مسافر، بلکه دقیقاً برای تحقق همین هدف طراحی شد: این هواپیما قرار است موشک‌ها را تا ارتفاع پرواز هواپیماهای تجاری بالا ببرد و از آنجا، به فضا پرتاب کند؛ ایده‌ای نوآورانه برای ساده‌تر، سریع‌تر و مقرون‌به‌صرفه‌تر کردن پرتاب‌های فضایی.

این هواپیمای غول‌پیکر به عنوان یک پلتفرم پرتاب هوایی قابل استفاده مجدد طراحی شده و هدف پروژه، تغییر معادلات سنتی پرتاب به فضا است:

• کاهش زمان انتظار میان طراحی و پرتاب ماهواره‌ها
• امکان پرتاب در شرایط نامساعد جوی
• کاهش چشمگیر هزینه‌های سرسام‌آور ارسال محموله‌ها به مدار

این هواپیما علاوه بر دهانه بال رکوردشکن ۱۱۷ متری، با بدنه‌ای به طول ۷۳ متر و ارتفاع ۱۵ متر دیده می‌شود. نیروی پیشران آن توسط شش موتور توربوفن تأمین می‌شود، ۲۸ چرخ و دو کابین خلبان دارد و ظرفیت حمل بار آن هم به بیش از ۲۲۶٫۸ تُن می‌رسد.

استراتولانچ که حالا تحت مالکیت شرکت Cerberus قرار دارد، اولین پرواز آزمایشی خود را در سال ۲۰۱۹ بر فراز صحرای موهاوی انجام داد: پروازی دو ساعت و نیمه که با تشویق تماشاگرانش روی زمین همراه بود. در دسامبر ۲۰۲۳، استراتولانچ در پروازی آزمایشی برای نخستین‌بار یک وسیله مافوق‌صوت Talon-A را به عنوان بار با خود حمل کرد. این مأموریت دوازدهمین پرواز هواپیما محسوب می‌شد و سه ساعت و ۲۲ دقیقه طول کشید. تا ژوئن ۲۰۲۴، این هواپیما ۲۰ پرواز موفق را ثبت کرده بود و حالا بیش از هر زمان دیگری، به تحقق رؤیای پرتاب موشک از آسمان نزدیک شده است.