خبر کامل
هیروشیما و رنج پنهان کره‌ای‌ها: ۸۰ سال مبارزه برای به رسمیت شناخته شدن
رنج پنهان بازماندگان کره‌ای بمب هیروشیما؛ ۸۰ سال مبارزه برای عدالت
در ششم اوت ۱۹۴۵، ساعت ۸:۱۵ صبح، بمب اتمی «پسر کوچک» بر فراز هیروشیما رها شد و زندگی صدها هزار نفر را دگرگون کرد. در میان ویرانی‌های بی‌سابقه، گروهی از قربانیان که اغلب نادیده گرفته شده‌اند، کره‌ای‌هایی بودند که تحت استعمار ژاپن به این شهر آورده شده بودند. این گزارش به بررسی درد و رنج پایدار بازماندگان کره‌ای و نوادگانشان می‌پردازد که پس از هشت دهه همچنان برای به رسمیت شناخته شدن و عدالت مبارزه می‌کنند.
شاهدان زنده فاجعه
لی جونگ‌سون، ۸۸ ساله، یکی از شاهدان عینی آن روز وحشتناک است. او در زمان انفجار در راه دبستان بود و اکنون با یادآوری آن لحظات، دستانش را به نشانه دفع خاطرات تلخ حرکت می‌دهد. او از پدرش می‌گوید که ناگهان بازگشت و به آن‌ها دستور فرار داد. خانم لی تنها گریه کردن خود را به یاد می‌آورد و از اجساد «ذوب شده» و «چشم‌های قابل مشاهده» قربانیان سخن می‌گوید. بمب اتمی «پسر کوچک» که معادل ۱۵ هزار تن تی‌ان‌تی قدرت داشت، درجا حدود ۷۰ هزار نفر را کشت و ده‌ها هزار نفر دیگر در ماه‌های بعد بر اثر تشعشعات، سوختگی و کم‌آبی جان باختند.
در حالی که ویرانی‌های هیروشیما و ناگاساکی به خوبی ثبت شده است، کمتر کسی می‌داند که حدود ۲۰ درصد از قربانیان اولیه، کره‌ای بودند. در آن زمان، حدود ۱۴۰ هزار کره‌ای در هیروشیما زندگی می‌کردند که بسیاری از آن‌ها به دلیل کار اجباری یا برای بقا تحت استعمار ژاپن به آنجا برده شده بودند.
مبارزه‌ای چندین دهه‌ای برای عدالت
بازماندگان کره‌ای و نوادگانشان همچنان با آسیب‌های جسمی و روحی ناشی از آن روز دست و پنجه نرم می‌کنند. جین‌ته شیم، بازمانده ۸۳ ساله، با ناامیدی می‌گوید: «هیچ‌کس مسئولیت قبول نمی‌کند. نه کشوری که بمب را انداخت و نه کشوری که نتوانست از ما محافظت کند. آمریکا هرگز عذرخواهی نکرد. ژاپن وانمود می‌کند که نمی‌داند. کره هم بهتر نیست. آن‌ها فقط تقصیر را به گردن هم می‌اندازند و ما تنها مانده‌ایم.»
آقای شیم در هاپچئون کره جنوبی زندگی می‌کند؛ شهرستانی کوچک که به دلیل تعداد بالای بازماندگان بمب هسته‌ای، «هیروشیمای کره» لقب گرفته است. خانم لی نیز با بیماری‌هایی نظیر سرطان پوست، پارکینسون و آنژین دست و پنجه نرم می‌کند. پسرش، هوچانگ، نیز به نارسایی کلیوی مبتلا شده و در انتظار پیوند است. او معتقد است که این بیماری‌ها ناشی از قرار گرفتن در معرض تشعشعات است، اما اثبات علمی آن دشوار و پرهزینه است.
وزارت بهداشت و رفاه کره جنوبی اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ داده‌های ژنتیکی را جمع‌آوری کرده و تا سال ۲۰۲۹ تحقیقات بیشتری را ادامه خواهد داد. این وزارتخانه تنها در صورت «معنی‌دار بودن نتایج از نظر آماری»، «بازنگری در تعریف قربانیان» را برای بازماندگان نسل دوم و سوم در نظر خواهد گرفت.
آمار بالای تلفات کره‌ای‌ها
بسیاری از ۱۴۰ هزار کره‌ای حاضر در هیروشیما، اهل هاپچئون بودند. این منطقه روستایی به دلیل شرایط سخت زندگی و ضبط محصولات کشاورزی توسط اشغالگران ژاپنی، هزاران نفر را مجبور به مهاجرت به ژاپن کرده بود. کره‌ای‌ها در ژاپن شهروندان درجه دو محسوب می‌شدند و اغلب به کارهای سخت، کثیف و خطرناک گمارده می‌شدند.
پس از بمباران، نیروی کار کره‌ای مجبور به انجام کارهای خطرناک پاک‌سازی در هیروشیما شدند. آقای شیم، مدیر شعبه هاپچئون انجمن قربانیان بمب اتمی کره، می‌گوید: «کارگران کره‌ای مجبور بودند اجساد را جمع‌آوری کنند... بیشتر کسانی که این کار را انجام می‌دادند، کره‌ای‌ها بودند.»
مطالعات نشان می‌دهد که کره‌ای‌ها در معرض تشعشعات رادیواکتیو بیشتری قرار گرفتند و دسترسی محدودی به مراقبت‌های پزشکی داشتند. این شرایط به نرخ مرگ و میر بسیار بالای کره‌ای‌ها منجر شد:
- نرخ مرگ و میر کره‌ای‌ها: ۵۷.۱ درصد
- نرخ کلی مرگ و میر: ۳۳.۷ درصد
از حدود ۷۰ هزار کره‌ای که در معرض بمب قرار گرفتند، تا پایان سال حدود ۴۰ هزار نفر جان خود را از دست دادند.
طردشدگان در خانه
پس از تسلیم ژاپن و آزادی کره، حدود ۲۳ هزار بازمانده کره‌ای به وطن بازگشتند، اما با برچسب‌هایی مانند «آسیب‌دیده» یا «نفرین‌شده» مواجه شدند. آقای شیم می‌گوید: «هاپچئون از قبل یک منطقه مخصوص بیماران جذامی داشت. به همین دلیل مردم فکر می‌کردند که بازماندگان بمب نیز بیماری‌های پوستی دارند.» این ننگ باعث شد بسیاری از بازماندگان در مورد درد و رنج خود سکوت کنند.
خانم لی نیز شاهد رفتار وحشتناک با افراد دارای سوختگی شدید یا فقیر بود. او می‌گوید: «در روستای ما، برخی از مردم پشت و صورتشان آن‌قدر بد زخم شده بود که فقط چشم‌هایشان قابل مشاهده بود. آن‌ها از ازدواج محروم می‌شدند.»
بیماری‌های نامشخصی نظیر مشکلات پوستی، قلبی، نارسایی کلیوی و سرطان در میان بازماندگان و نسل‌های بعدی ظاهر شد. جونگ‌سون هان، بازمانده نسل دوم، از بیماری نکروز آواسکولار در لگن خود رنج می‌برد و پسرش نیز با فلج مغزی به دنیا آمد. او از تبعیض و رفتار وحشتناک خانواده همسرش به دلیل بیماری خود و پسرش سخن می‌گوید.
دولت کره نیز برای دهه‌ها توجه چندانی به این قربانیان نداشت. اولین گزارش حقیقت‌یابی وزارت بهداشت و رفاه تنها در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. مطالعات جداگانه در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۳ نشان داده بود که قربانیان نسل دوم بیشتر در معرض افسردگی، بیماری‌های قلبی، کم‌خونی و معلولیت قرار دارند. با این حال، مقام‌ها همچنان برای به رسمیت شناختن این افراد درخواست مدرک می‌کنند.
صلح بدون عذرخواهی
در ۱۲ ژوئیه گذشته، مقام‌های هیروشیما برای اولین بار از هاپچئون بازدید کردند و در بنای یادبود گل گذاشتند. با این حال، جونکو ایچیبا، فعال صلح ژاپنی، معتقد است: «اکنون در سال ۲۰۲۵ ژاپن از صلح صحبت می‌کند، اما صلحی که در آن عذرخواهی نباشد، بی‌معناست.» او اشاره می‌کند که مقام‌های ژاپنی هیچ اشاره‌ای به رفتار ژاپن با مردم کره در طول جنگ جهانی دوم و قبل از آن نکردند و عذرخواهی رسمی نیز صورت نگرفت.
خانم ایچیبا همچنین تاکید می‌کند که کتاب‌های درسی ژاپن هنوز تاریخ دوران استعمار کره و قربانیان بمب اتمی آن را حذف کرده‌اند که این نادیده‌گرفتن، بی‌عدالتی را عمیق‌تر می‌کند. جونگ‌گو هئو، مدیر بخش حمایتی صلیب سرخ، می‌گوید: «این مسائل باید در حالی که بازماندگان هنوز زنده‌اند، حل شوند. برای نسل‌های دوم و سوم، باید قبل از اینکه خیلی دیر شود، شواهد و شهادت‌ها را جمع‌آوری کنیم.»
برای بازماندگانی مانند آقای شیم، مسئله فراتر از غرامت است؛ به رسمیت شناخته شدن و حفظ حافظه تاریخی اهمیت دارد. او می‌گوید: «حافظه مهم‌تر از غرامت است. بدن ما آنچه را که از سر گذرانده‌ایم به یاد می‌آورد... اگر فراموش کنیم، دوباره اتفاق خواهد افتاد و روزی می‌رسد که دیگر کسی برای گفتن این داستان باقی نخواهد ماند.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۲۳:۴۰ - ۱۴۰۴/۰۵/۱۵