هوش مصنوعی: کاهش بهره‌وری در کوتاه‌مدت، رشد چشمگیر در بلندمدت

الگوی منحنی J در بهره‌وری

در فرایند به‌کارگیری هوش مصنوعی در صنعت تولید و کارخانه‌ها، بهره‌وری از الگوی منحنی J پیروی می‌کند؛ به این معنا که در ابتدا با کاهش مواجه شده و سپس به تدریج افزایش می‌یابد. این افت اولیه به دلایل متعددی رخ می‌دهد:

• عدم هماهنگی فرایندها: در مراحل اولیه، فرایندهای سنتی با ابزارهای جدید هوش مصنوعی هماهنگ نیستند. این کشمکش بین رویه‌های قدیمی و سیستم‌های جدید، به جای افزایش، منجر به کاهش بهره‌وری می‌شود.
• نقص زیرساخت‌ها و آموزش: فقدان زیرساخت‌های داده‌محور و عدم آموزش کافی کارکنان برای استفاده از سیستم جدید، نیازمند بازطراحی کامل فرایندهاست که زمان‌بر بوده و بهره‌وری را کاهش می‌دهد.
• سرمایه‌گذاری اولیه کلان: به‌کارگیری هوش مصنوعی مستلزم سرمایه‌گذاری‌های کلان اولیه است که بازدهی فوری نداشته و ممکن است در کوتاه‌مدت به کاهش بهره‌وری منجر شود.

آمار و ارقام چه می‌گویند؟

بر اساس آمار دانشگاه ام‌آی‌تی، شرکت‌ها پس از به‌کارگیری هوش مصنوعی، به طور میانگین حدود 1.3 درصد کاهش بهره‌وری را تجربه می‌کنند که در برخی موارد این میزان می‌تواند بیشتر نیز باشد. تحلیل‌گران تأکید می‌کنند که هوش مصنوعی صرفاً یک ابزار ساده نیست، بلکه نیازمند تغییرات سیستمی عمیق است.

با این حال، پس از این افت اولیه، رشد قابل توجهی در بهره‌وری مشاهده می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهند که پس از یک دوره چهار ساله، شرکت‌ها شاهد رشد چشمگیری در بهره‌وری، افزایش درآمد و سهم بازار خود بوده‌اند. این پیشرفت در شرکت‌هایی که هوش مصنوعی را در بلندمدت به‌کار نگرفته‌اند، مشاهده نشده است.

عوامل موفقیت در گذار به هوش مصنوعی

شرکت‌هایی که از طریق هوش مصنوعی به رشد دست یافته‌اند، دارای بسترهای مناسبی بوده‌اند:

• تحول دیجیتال پیشین: این شرکت‌ها پیش از این در مسیر تحول دیجیتال قرار داشته‌اند.
• زیرساخت فنی قوی: آن‌ها از زیرساخت‌های فنی مستحکمی برخوردار بوده‌اند.
• توانایی گسترش مزایا: این شرکت‌ها توانایی گسترش و توسعه مزایای هوش مصنوعی را داشته‌اند.
• همراهی کارکنان: کارکنان این شرکت‌ها توانایی همراهی و انطباق با سیستم‌های هوش مصنوعی را دارا بوده‌اند.

به طور کلی، شرکت‌هایی که بسترهای قوی‌تر و دیجیتالی‌تری داشته‌اند، سریع‌تر از شیب منحنی J عبور کرده و به سمت رشد حرکت کرده‌اند. در مقابل، شرکت‌های با ساختار سازمانی قدیمی‌تر و کارکنان سنتی‌تر، در این رقابت عقب مانده‌اند. در نهایت، هر دو گروه در ابتدا کاهش بهره‌وری را تجربه می‌کنند، اما شرکت‌های انعطاف‌پذیرتر سریع‌تر به مسیر رشد بازمی‌گردند.