بازگشت سحرخیزان به استقلال؛ زنگ خطر برای آینده لژیونرهای فوتبال ایران

چرخه تکراری بازگشت استعدادها

سعید سحرخیزان، با وجود سن کم، پتانسیل بالایی از خود نشان داده است. او فصل گذشته در لیگ برتر روسیه، با وجود حضور در تیمی ضعیف، موفق به ثمر رساندن ۸ گل شد و شنیده‌ها حاکی از آن است که استقلال برای جذب قطعی او مبلغ قابل توجهی هزینه کرده است. با این حال، بازگشت زودهنگام او به ایران، سوالاتی جدی را درباره مسیر پیشرفت بازیکنان ایرانی مطرح می‌کند.

فوتبال ایران سال‌هاست که با فقر استعدادهای پایدار مواجه است. آخرین نمونه از بازیکنی که توانست پس از درخشش در لیگ داخلی به ثبات برسد و به تیم ملی راه یابد، مهدی قائدی بود. اما او نیز پس از دورانی موفق در استقلال، به امارات پیوست و حتی بازگشت قرضی‌اش به استقلال نیز با هزینه‌ای گزاف همراه بود.

«جملگی هم با کلیدواژه «پلی برای تیم‌های بزرگ» راهی باشگاه‌های متوسط این کشورها می‌شوند و فراموش می‌کنند هدف اولیه‌شان چه بود. پس یا دست از پا درازتر برمی‌گردند و یا در همان فراموش‌خانه جابه‌جا می‌شوند.»

در حال حاضر، با آزاد شدن ورود بازیکنان ایرانی به امارات و تحریم‌های ورزشی روسیه، این دو کشور به مقصدی رایج برای بازیکنان ایرانی تبدیل شده‌اند. این در حالی است که در گذشته، لیگ‌های بلژیک و پرتغال به عنوان سکوی پرتابی برای بازیکنان ایرانی به اروپا عمل می‌کردند.

زنگ خطر برای فوتبال ایران

در گذشته‌ای نه چندان دور، فوتبال ایران به درخشش بازیکنانی چون سردار آزمون و مهدی طارمی در اروپا امید بسته بود و منتظر پیشرفت علیرضا جهانبخش در لیگ برتر انگلیس بودیم. اما اکنون، وضعیت به کلی تغییر کرده است:

• بازیکنان ازبکستانی: ارزشمندترین بازیکنان لیگ برتر ایران، ستاره‌های ازبکستانی هستند. منچسترسیتی برای جذب یک مدافع از این کشور ۴۰ میلیون یورو هزینه کرده است.
• بازیکنان قزاقستانی: حتی قزاقستان نیز به جمع کشورهای صاحب لژیونر در تیم‌های بزرگ پیوسته است. چلسی برای جذب دستان ساتپائف، مهاجم ۱۶ ساله تیم غیرت آلماتی، ۴ میلیون یورو هزینه خواهد کرد.
• کره و ژاپن: تعداد لژیونرهای این دو کشور در لیگ‌های مختلف اروپایی از شمار انگشتان دو دست فراتر رفته است.

در مقابل، اخبار نقل و انتقالاتی ایران حول محور بازگشت یک پدیده ۲۲ ساله به کشور پس از تنها یک سال می‌چرخد. این در حالی است که علیرضا جهانبخش، در سن ۳۲ سالگی، حتی از دسته دوم هلند نیز پیشنهادی ندارد و دوران اوج خود را پشت سر گذاشته است.

این تفاوت فاحش در مسیر پیشرفت بازیکنان، زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال ایران و لزوم بازنگری در سیاست‌های پرورش و هدایت استعدادهاست.