H-6: بمب‌افکن کهنه‌کار چین و نقش آن در قدرت‌نمایی منطقه‌ای

بمب‌افکن H-6 چین، برگرفته از نمونه شوروی سابق، با وجود گذشت بیش از شش دهه از اولین پرواز خود در سال ۱۹۵۹، همچنان ستون فقرات قدرت هوایی این کشور محسوب می‌شود. این هواپیما که در ابتدا برای رهاسازی بمب‌های سقوط آزاد طراحی شده بود، اکنون به سکوی پرتابی برای موشک‌های پیشرفته ضدکشتی و کروز تبدیل شده و تهدیدی جدی برای ناوگان‌های دریایی به شمار می‌رود.

تاریخچه و تکامل بمب‌افکن H-6

اولین بمب‌افکن Tu-16 شوروی در سال ۱۹۵۸ به چین تحویل داده شد و پس از آن، شرکت هوافضای Xi’an تولید داخلی این بمب‌افکن را با نام H-6 آغاز کرد. نخستین نمونه بومی H-6 در سال ۱۹۶۸ به پرواز درآمد و از آن زمان تاکنون، بیش از ۱۵۰ فروند از این بمب‌افکن ساخته شده که حدود ۱۲۰ فروند از آن‌ها همچنان فعال هستند.

H-6، مشابه بمب‌افکن B-52 آمریکا، به دلیل طراحی مناسب و انعطاف‌پذیری بالا توانسته است دهه‌ها در خط مقدم باقی بماند. این بمب‌افکن به‌روزرسانی‌های متعددی را برای حمل تسلیحات مدرن دریافت کرده و چین همچنان از آن به عنوان ابزاری برای بازدارندگی هسته‌ای و حملات دریایی استفاده می‌کند.

مشخصات فنی و قابلیت‌های تسلیحاتی

بمب‌افکن H-6 دارای چهار خدمه است و از دو موتور توربوفن Soloviev D-30KP-2 با نیروی رانش ۲۷٬۰۰۰ پوند (حدود ۱۲٬۲۲۰ کیلوگرم) بهره می‌برد. این هواپیما می‌تواند به حداکثر سرعت ۱۰۷۸ کیلومتر در ساعت و سرعت پیمایش ۷۶۷ کیلومتر در ساعت دست یابد و برد رزمی آن حدود ۳۵۰۰ کیلومتر اعلام شده است.

نسخه‌های جدید H-6، به ویژه مدل H-6K، دیگر بمب‌های سقوط آزاد حمل نمی‌کنند. این بمب‌افکن اکنون قادر به حمل بیش از ۱۲ هزار کیلوگرم موشک‌های هوا به زمین، ضدکشتی، کروز و موشک‌های مافوق صوت است. موشک‌های هسته‌ای سقوط آزاد از فهرست تسلیحات آن حذف شده‌اند، زیرا نفوذ به فضای هوایی دشمن برای H-6 امکان‌پذیر نیست.

آینده: جایگزینی با H-20

انتظار می‌رود H-6 در آینده‌ای نزدیک با بمب‌افکن پیشرفته H-20 جایگزین شود. تصاویر منتشر شده از H-20، طراحی پنهان‌کارانه و الماسی‌شکل آن را نشان می‌دهند که با تصورات اولیه متفاوت است. این بمب‌افکن جدید بردی حدود ۱۶٬۰۰۰ کیلومتر خواهد داشت و به چین اجازه می‌دهد فراتر از زنجیره جزایر دوم در اقیانوس آرام قدرت‌نمایی کند.

طبق اعلام پنتاگون، H-20 هم تسلیحات متعارف و هم سلاح‌های هسته‌ای را حمل خواهد کرد و طراحی آن بر پایه مخفی‌کاری خواهد بود. انتظار می‌رود این بمب‌افکن در دهه ۲۰۳۰ عملیاتی شود.