آزمایش عجیب بمب‌افکن B-2 آمریکا: صورتک خندان با ۸۰ بمب JDAM

ماجرای آزمایش عجیب بمب‌افکن B-2 آمریکا

سرتیپ جیسون آرماگوست، فرمانده کنونی نیروی هوایی هشتم آمریکا که بمب‌افکن‌های B-2، B-1 و B-52 تحت فرماندهی او فعالیت می‌کنند، در یک نشست آنلاین به میزبانی مؤسسه میچل، جزئیات این آزمایش را فاش کرد. او این خاطره را برای برجسته‌سازی قابلیت‌های منحصربه‌فرد بمب‌افکن‌های سنگین بازگو کرد.

«در یک مأموریت آزمایشی عملیاتی شرکت داشتم که طی آن قابلیت حمل ۸۰ بمب هدایت‌شونده JDAM با وزن ۲۲۵ کیلوگرم آزمایش شد و تمامی آن‌ها ظرف اندکی بیش از ۲۰ ثانیه روی یک فرودگاه در UTTR رها شدند. منظره شگفت‌انگیزی بود، به‌گونه‌ای که حتی کانتینرهای هدف تمام شد و با JDAMها یک صورتک خندان بر باند کشیدیم.»

فرودگاه شبیه‌سازی‌شده UTTR، با طولی کمتر از ۱.۵ کیلومتر، شامل دو باند نمایشی و ۹ منطقه هدف مجزا بود. این اهداف شامل شبیه‌سازی آشیانه جنگنده، سکوی فرود بالگرد، برج کنترل، پارک خودرو، سازه عمومی، آشیانه هواپیما، محل سامانه موشکی SA-6، مخزن سوخت و محل پرتاب موشک بالستیک اسکاد می‌شدند. سازه‌های شبیه‌سازی‌شده با استفاده از کانتینرهای حمل‌ونقل ساخته شده بودند.

بمب‌افکن B-2 در ارتفاعی حدود ۴۰ هزار پا، هر ۸۰ بمب JDAM را در یک گذر رها کرد. سامانه‌های هدایت GPS در دم هر بمب برای اصابت به نقاط مجزا برنامه‌ریزی شده بودند و تمامی برخوردها در تقریباً ۲۲ ثانیه انجام شد. در آن زمان، JDAM سلاحی نسبتاً جدید بود و B-2 مورد استفاده در این آزمایش به‌طور ویژه با قفسه‌های هوشمند جدید برای حمل آن‌ها تجهیز شده بود. نگرانی‌های ایمنی در مورد رهاسازی این تعداد بمب در مدت زمان کوتاه وجود داشت و پیش از این آزمایش، ۱۱ پرواز آزمایشی دیگر برای جمع‌آوری داده‌های کلیدی انجام شده بود.

امروزه، JDAMها که ترکیبی از بدنه بمب کم‌مقاومت با بخش دم حاوی سامانه هدایت و بالک‌های آیرودینامیکی قابل‌نصب هستند، از رایج‌ترین مهمات هوا به زمین در زرادخانه آمریکا محسوب می‌شوند. علاوه بر نمونه‌های ۲۲۵ کیلویی، انواع ۴۵۰ و ۹۰۰ کیلویی نیز موجود است.

آرماگوست در سخنان خود به تفاوت قابل‌توجه بین توانمندی‌های جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها اشاره کرد و گفت: «بمب‌افکن‌ها از نظر توانایی، فاصله بزرگی با جنگنده‌ها دارند. البته این دو به‌خوبی با یکدیگر هم‌پوشانی دارند و این را در همکاری با متحدانمان می‌بینیم. اما وقتی بمب‌افکن‌ها را با جنگنده‌ها یکپارچه می‌کنیم، نتیجه کاملاً متفاوت است.»

توانمندی‌های بمب‌افکن B-2 و آینده بمب‌افکن‌های آمریکا

ایالات متحده تنها دارنده بمب‌افکن‌های سنگین در غرب است و در شرق نیز تنها روسیه و چین این توانمندی را دارند. قابلیت B-2 برای نابودی یا وارد آوردن خسارت شدید به یک مجموعه بزرگ مانند یک فرودگاه، با دقت بالا در یک گذر و از فاصله چندین کیلومتری، همچنان یک مزیت مهم محسوب می‌شود، هرچند با پیشرفت سامانه‌های یکپارچه پدافند هوایی، این مزیت رو به کاهش است.

آرماگوست بخش قابل‌توجهی از سخنان خود را به اهمیت تعداد بمب‌افکن‌های آینده B-21 Raider اختصاص داد. نیروی هوایی آمریکا قصد دارد دست‌کم ۱۰۰ فروند B-21 خریداری کند. این در حالی است که ناوگان کنونی تنها شامل ۱۹ فروند B-2 از مجموع ۲۱ فروند ساخته‌شده است که محدودیت عملیاتی قابل‌توجهی ایجاد می‌کند.

B-21 کوچک‌تر از B-2 است و توان حمل محموله کمتری دارد، اما احتمالاً توان حمله یک‌باره آن چشمگیرتر بوده و همزمان پایداری بیشتری ارائه می‌دهد. هرچند، ۸۰ بمب JDAM در فهرست تسلیحات آن پیش‌بینی نمی‌شود، ولی با استفاده از مهمات کوچک دورایستا مانند GBU-39/B یا نسخه پیشرفته‌تر آن GBU-53/B StormBreaker، این هواپیما می‌تواند از نظر تعداد بمب‌های حمل‌شده، B-2 را پشت سر بگذارد و آن‌ها را از فاصله ایمن رها کند. B-2 در حال حاضر توانایی استفاده از این مهمات را ندارد. همچنین توان پرتاب پهپادهای کوچک اما دقیق که بتوانند به‌صورت شبکه‌ای عمل کرده و به‌طور گروهی با دقت بالا به اهداف حمله کنند، می‌تواند این قابلیت را به سطحی فراتر ارتقا دهد.

ماجرای صورتک خندان که آرماگوست بازگو کرد، گواه آن است که B-2 همچنان به دلیل توانایی منحصر‌به‌فرد خود در نفوذ به عمق مناطق دفاع‌شده و وارد آوردن تخریب سنگین و کارآمد در کمترین زمان، ارزش بالایی برای نیروی هوایی آمریکا دارد.