همکاری ناسا و گوگل: توسعه دستیار پزشکی هوش مصنوعی برای فضانوردان

ناسا و گوگل در یک همکاری بی‌سابقه، دستیار پزشکی هوش مصنوعی پیشرفته‌ای را برای حفظ سلامت فضانوردان در مأموریت‌های فضایی عمیق توسعه داده‌اند. این سیستم که «دستیار دیجیتال افسر پزشکی خدمه» (CMO-DA) نام دارد، پاسخی به چالش‌های پزشکی در سفرهای طولانی‌مدت فضایی است، جایی که دسترسی به خدمات پزشکی زمینی محدود یا غیرممکن می‌شود.

چالش‌های پزشکی در اعماق فضا

با برنامه‌ریزی ناسا برای مأموریت‌های انسانی فراتر از مدار پایین زمین، از جمله برنامه آرتمیس به ماه و در نهایت سفر به مریخ، نیاز به راه‌حل‌های پزشکی مستقل بیش از پیش احساس می‌شود. در حالی که فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی به پشتیبانی پزشکی فوری دسترسی دارند، این شرایط در مأموریت‌های دوردست تغییر خواهد کرد. CMO-DA با هدف پر کردن این شکاف، به فضانوردان امکان می‌دهد تا بدون نیاز به پشتیبانی لحظه‌ای از زمین، بیماری‌ها را تشخیص داده و درمان کنند.

معرفی CMO-DA: دستیار هوشمند فضانوردان

CMO-DA بر روی پلتفرم Vertex AI شرکت Google Cloud اجرا می‌شود و از یک رابط چندحالته بهره می‌برد که قابلیت پردازش گفتار، متن و تصویر را دارد. این نرم‌افزار تحت یک قرارداد اشتراک ثابت با Google Public Sector توسعه یافته است.

دیوید کروولی، مهندس مشتری در Google Public Sector، تأکید کرد که ناسا مالک کد منبع این اپلیکیشن است و در بهینه‌سازی مدل‌ها همکاری نزدیکی داشته است. پلتفرم Vertex AI به کاربران اجازه می‌دهد تا از مدل‌های هوش مصنوعی گوگل و همچنین مدل‌های ارائه‌شده توسط سایر تأمین‌کنندگان استفاده کنند.

نتایج اولیه و دقت سیستم

در مرحله نخست آزمایش، CMO-DA در سه سناریوی پزشکی شبیه‌سازی‌شده مورد ارزیابی قرار گرفت:

• آسیب مچ پا: دقت 88 درصد
• درد گوش: دقت 80 درصد
• درد پهلو: دقت 74 درصد

هیئتی متشکل از سه پزشک، از جمله یک فضانورد، عملکرد هوش مصنوعی را در معاینه اولیه، گرفتن شرح‌حال، استدلال بالینی و پیشنهاد درمان بررسی کردند که نتایج امیدوارکننده‌ای را نشان داد.

آینده و کاربردهای گسترده

ناسا قصد دارد قابلیت‌های CMO-DA را به تدریج گسترش دهد. نسخه‌های آینده این سیستم بر پایه داده‌های لحظه‌ای دستگاه‌های پزشکی موجود در فضا عمل خواهند کرد و توانایی شناسایی مشکلات بهداشتی منحصربه‌فرد سفرهای فضایی، مانند اثرات ریزگرانش بر بدن انسان، را خواهند داشت. این سیستم برای پردازش داده‌های ساختاریافته و بدون ساختار طراحی شده است که انعطاف‌پذیری آن را در شرایط غیرقابل پیش‌بینی مأموریت‌های آینده افزایش می‌دهد.

اگرچه این سیستم در حال حاضر برای استفاده در فضا طراحی شده است، اما پتانسیل گسترده‌ای برای کاربرد در حوزه‌های دیگر سلامت روی زمین نیز دارد. درس‌هایی که از توسعه و استفاده از این ابزار به دست می‌آید، می‌تواند به بهبود خدمات درمانی در مناطق دورافتاده یا شرایط اضطراری کمک شایانی کند.