کریسـالیس: سفینه جاه‌طلبانه برای سفر ۴۰۰ ساله و نجات نسل بشر

رویای خروج از منظومه شمسی با کریسالیس

با وجود اینکه کره زمین تا ۶۰۰ میلیون سال دیگر می‌تواند میزبان حیات باشد، بسیاری از کارشناسان معتقدند که تمدن انسانی به دلیل چالش‌هایی نظیر گرمایش جهانی، جنگ‌های هسته‌ای، افزایش جمعیت و نابودی منابع، پیش از آن به پایان خط خواهد رسید. از این رو، یافتن خانه‌ای جدید برای بشر ضروری به نظر می‌رسد.

سفینه فضایی کریسالیس برای طی کردن فاصله ۴۰ تریلیون کیلومتری بین زمین و منظومه آلفا قنطورس در حدود ۴۰۰ سال طراحی شده است. این بدان معناست که برخی از مسافران، تمام عمر خود را در این سفینه سپری خواهند کرد و پس از چند نسل، انسان‌ها به سیاره پروکسیما قنطورس بی، سیاره‌ای با ابعاد زمین که احتمالاً قابلیت میزبانی حیات را دارد، خواهند رسید.

زندگی در فضاپیمای کریسالیس

سفر طولانی‌مدت در فضا می‌تواند چالش‌های روانی جدی برای انسان ایجاد کند. به همین دلیل، نسل اول مسافران کریسالیس باید حدود ۵۰ سال را در قطب جنوب سپری کنند تا به محیط ایزوله عادت کنند. تخمین زده می‌شود که فرآیند ساخت این فضاپیما بین ۲۰ تا ۲۵ سال به طول انجامد.

کریسـالیس، که با ۵۸ کیلومتر طول، بزرگترین سازه ساخت بشر خواهد بود، باید با گردش دائمی در فضا، گرانش مصنوعی ایجاد کند. این فضاپیما ساختاری تو در تو، شبیه به عروسک روسی، خواهد داشت که در قلب آن هسته مرکزی قرار می‌گیرد. هر لایه شامل فضاهای اشتراکی، باغ‌ها، مزرعه‌ها، انبارها و دیگر بخش‌های ضروری است و انرژی مورد نیاز هر لایه توسط رآکتورهای همجوشی هسته‌ای تامین می‌شود.

بخش مرکزی سفینه شامل تمامی تجهیزات ارتباطی و شاتلی است که انسان‌ها را به سیاره پروکسیما قنطورس بی منتقل خواهد کرد. نزدیک‌ترین لایه به هسته به تولید مواد غذایی، نگهداری از گیاهان، قارچ‌ها، میکروب‌ها، حشرات و دام‌ها در محیطی کنترل‌شده اختصاص دارد. برای حفظ تنوع زیستی، محیط‌های مختلفی مانند جنگل‌های استوایی به صورت مصنوعی شبیه‌سازی خواهند شد.

در لایه دوم، محیط‌های عمومی نظیر پارک‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز علمی قرار دارند. لایه بیرونی‌تر نیز به منازل شخصی مسافران اختصاص یافته و به سیستم چرخش هوا و تبادل گرما مجهز است.

حضور ربات‌ها و هوش مصنوعی

تامین تمامی نیازهای یک سفر ۴۰۰ ساله از پیش امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل، لایه چهارم از هسته به بخش صنعتی اختصاص یافته است. در این بخش، تجهیزات مختلفی برای کارهایی نظیر بازیافت، تولید مواد دارویی و ساخت سازه‌های گوناگون قرار دارند.

لایه پنجم به عنوان انبار منابع، مواد، تجهیزات و ماشین‌آلات عمل می‌کند. طراحان کریسالیس معتقدند که ربات‌ها می‌توانند وظیفه مدیریت این لایه را بر عهده بگیرند و نیاز به کار فیزیکی انسان را از بین ببرند. مسافران این سفر باید تولید مثل کرده و جمعیت سفینه را پایدار نگه دارند.

طراحان بر این باورند که تعداد مسافران نباید از ۱۵۰۰ نفر تجاوز کند، که ۹۰۰ نفر کمتر از ظرفیت واقعی ۲۴۰۰ نفری سفینه است. این ظرفیت اضافی برای مقابله با چالش‌های پیش‌بینی نشده و تضمین بقای انسان‌ها در محیط مرگبار فضا در نظر گرفته شده است.

مدیریت انسان‌ها در سفینه کریسالیس با همکاری هوش مصنوعی انجام خواهد شد. این همکاری به پایداری سیستم اجتماعی و انتقال بهتر دانش بین نسل‌ها کمک می‌کند و افراد متولد شده در سفینه نسبت به مقصد و عملکرد سیستم‌های مختلف آگاهی خواهند یافت.

زمان ساخت سفینه فضایی کریسالیس

با وجود پروژه‌های فضایی ناسا و دیگر سازمان‌ها برای دهه‌های آینده، از جمله راکت‌های فوق‌سریع برای سفر به مریخ، ساخت کریسالیس با تکنولوژی و توانایی‌های فعلی امکان‌پذیر نیست.

هزینه‌های هنگفت سفرهای فضایی و عدم وجود تجهیزاتی مانند رآکتورهای گداخت هسته‌ای تجاری، از موانع اصلی هستند. همچنین، دولت‌ها در حال حاضر توجیهی برای آغاز چنین پروژه‌های جاه‌طلبانه‌ای ندارند، زیرا بسیاری سرمایه‌گذاری روی حفظ زمین را گزینه بهتری می‌دانند.

با این حال، تردیدی نیست که روزی زمین با بحرانی جدی مواجه خواهد شد. همانند دوران جنگ سرد که رقابت فضایی اولویت شوروی و آمریکا بود، اگر ضرورت ایجاب کند، سفینه فضایی کریسالیس نیز به سرعت ساخته خواهد شد تا انسان برای اولین بار طعم خروج از منظومه شمسی را بچشد. در آن زمان، سیارات گوناگونی به عنوان مقصد انسان شناخته خواهند شد و هر سفینه فضایی یکی از آنها را هدف قرار خواهد داد.