ارتباط نگران‌کننده آلودگی هوا با افزایش خطر تومور مغزی مننژیوم

پژوهشی بی‌سابقه در مقیاس و مدت

این مطالعه که توسط محققان در مؤسسه سرطان دانمارک انجام شده، یکی از بزرگ‌ترین پژوهش‌ها در نوع خود محسوب می‌شود. در این تحقیق، داده‌های مربوط به تقریباً ۴ میلیون بزرگسال در یک دوره زمانی ۲۱ ساله مورد بررسی قرار گرفت. در طول این مدت، ۴ هزار و ۶۴۵ مورد جدید از تومور مغزی مننژیوم شناسایی شد. محققان با استفاده از تاریخچه آدرس محل سکونت شرکت‌کنندگان و مدل‌سازی‌های پیشرفته، میزان مواجهه بلندمدت آن‌ها با آلاینده‌های مختلف را تخمین زدند.

آلاینده‌های کلیدی و تأثیر آن‌ها بر مغز

این مطالعه بر چهار آلاینده اصلی که عمدتاً ناشی از ترافیک وسایل نقلیه هستند، تمرکز داشت:

• ذرات فوق‌العاده ریز: ذراتی با قطر کمتر از ۰.۱ میکرومتر.
• ذرات معلق ریز (PM2.5): ذراتی با قطر ۲.۵ میکرومتر یا کمتر.
• دی‌اکسید نیتروژن: گازی که عمدتاً توسط وسایل نقلیه تولید می‌شود.
• عنصر کربن: شاخصی از آلایندگی خودروهای دیزلی.

سرپرست این پژوهش می‌گوید: «ذرات فوق‌العاده ریز به اندازه‌ای کوچک هستند که می‌توانند از سد خونی-مغزی عبور کنند و به‌طور بالقوه مستقیماً بر بافت مغز تأثیر بگذارند.»

نتایج تحلیل‌ها، پس از در نظر گرفتن سایر عوامل مانند سن و وضعیت اجتماعی-اقتصادی، یک ارتباط آماری مستقیم و نگران‌کننده را نشان داد. افرادی که در معرض بالاترین سطح آلودگی قرار داشتند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به مننژیوم بودند. ارقام دقیق‌تر به شرح زیر است:

• ذرات فوق‌العاده ریز: به ازای هر ۵ هزار و ۷۴۷ ذره اضافی در هر سانتی‌متر مکعب، خطر ابتلا ۱۰ درصد افزایش می‌یافت.
• ذرات PM2.5: به ازای هر ۴ میکروگرم افزایش در هر متر مکعب، خطر ۲۱ درصد افزایش می‌یافت.
• دی‌اکسید نیتروژن: به ازای هر ۸.۳ میکروگرم افزایش در هر متر مکعب، خطر ۱۲ درصد افزایش می‌یافت.

پیامدهای گسترده برای سلامت عمومی

این یافته‌ها نشان می‌دهد که آلودگی هوا، فراتر از آسیب به ریه‌ها و قلب، می‌تواند سلامت مغز را نیز به خطر بیندازد. این پژوهش که در ژورنال Neurology منتشر شده، بر لزوم اقدامات جدی‌تر برای کاهش آلاینده‌های ناشی از ترافیک و حفاظت از سلامت عمومی تأکید می‌کند.