هواپیمای جاسوسی یو-۲: ۷۰ سال پرواز و ثبت رکوردهای جدید

تولد در دوران جنگ سرد

هواپیمای یو-۲ در اوج جنگ سرد متولد شد. شرکت لاکهید مارتین آن را برای کشف اسرار پشت «پرده آهنین» و جمع‌آوری اطلاعات از اتحاد جماهیر شوروی طراحی کرد. در دهه ۱۹۵۰، شوروی با ساخت بمب اتمی و ادعاهای اغراق‌آمیز درباره توان نظامی خود، جهان را نگران کرده بود. در آن زمان، برخلاف امروز که ماهواره‌های جاسوسی و تصاویر ماهواره‌ای خصوصی به راحتی در دسترس هستند، جمع‌آوری اطلاعات دقیق از چنین مناطقی بسیار دشوار بود.

به همین دلیل، آیزنهاور، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، دستور ساخت هواپیمایی ویژه را صادر کرد که بتواند در ارتفاعات بسیار بالا و مسافت‌های طولانی پرواز کند و با دوربین‌های قدرتمند خود، اطلاعات حیاتی را از فراز خاک شوروی جمع‌آوری کند.

ویژگی‌های منحصربه‌فرد یو-۲

یو-۲ برخلاف سایر هواپیماهای شناسایی که اغلب بمب‌افکن‌های تغییریافته بودند، با بدنه‌ای بسیار سبک و طراحی شبیه به گلایدر مجهز به موتور جت ساخته شد. ویژگی‌های فنی این هواپیما عبارتند از:

• بال‌ها: بال‌های ۳۲ متری، بلند و باریک، شبیه به بال‌های پرنده در حال پرواز.
• موتور: موتور توربوفن جنرال الکتریک F118-101.
• برد پروازی: با ۲۹۵۰ گالن سوخت، قادر به پرواز بیش از ۶۰۰۰ مایل دریایی (۱۱,۲۸۰ کیلومتر).
• سرعت: ۴۱۲ گره دریایی (۷۶۰ کیلومتر بر ساعت).
• ارتفاع پرواز: بیش از ۲۱ هزار متر، در مرز فضا، جایی که خلبانان مجبور به پوشیدن لباس فشار ویژه بودند و می‌توانستند انحنای زمین را مشاهده کنند.

نقش‌آفرینی در رویدادهای تاریخی

از زمان نخستین پرواز در سال ۱۹۵۵، یو-۲ در رویدادهای مهمی نقش داشته است:

• سقوط بر فراز شوروی (۱۹۶۰): یکی از هواپیماهای یو-۲ بر فراز شوروی هدف قرار گرفت و سقوط کرد که منجر به محاکمه نمایشی خلبان آن، گری پاورز، در مسکو شد.
• بحران موشکی کوبا: پروازهای شناسایی یو-۲ بر فراز کوبا، استقرار مخفیانه موشک‌های هسته‌ای شوروی را آشکار کرد و جهان را تا آستانه جنگ جهانی سوم پیش برد.
• افشای اغراق شوروی: یو-۲ همچنین نشان داد که شوروی در زمینه زرادخانه هسته‌ای خود بیش از حد اغراق می‌کرده است.

رکوردشکنی در هفتادمین سالگرد

در ماه ژوئیه، نسخه آموزشی یو-۲ به نام TU-2S با دو خلبان، کوری اولترالرد و سرهنگ دوم جترو، پروازی تاریخی انجام داد. این پرواز ۱۴ ساعته، طولانی‌ترین پرواز تاریخ این مدل بود که مسافتی بیش از ۱۱ هزار کیلومتر را بر فراز ۴۸ ایالت سرزمینی آمریکا پوشش داد. گزارش‌هایی نیز از ثبت رکورد ارتفاع جدید منتشر شد، اما این موضوع هنوز به طور رسمی تأیید نشده است.

این پرواز دوگانه، هم توانایی‌های هواپیما و هم مقاومت فیزیکی خلبانان را به چالش کشید. آن‌ها مجبور بودند تمام مسیر را در لباس فشار و در فضای تنگ کابین تحمل کنند، بدون دسترسی به سرویس بهداشتی. این پرواز نیازمند برنامه‌ریزی گسترده‌ای بود، از انتخاب باندهای فرود اضطراری گرفته تا هماهنگی مسیر پرواز و مقابله با چالش‌هایی مانند باد، دما و ارتفاع.

سرهنگ متسون در این باره گفت: «این پرواز تاریخی است و شایسته بود که توسط خدمه اسکادران شناسایی شماره ۱، قدیمی‌ترین واحد پروازی آمریکا، برنامه‌ریزی و اجرا شود. ماهیت جنگ تغییر می‌کند، اما تعهد ما به آموزش خدمه برای تسلط بر طیف الکترومغناطیسی و پیروزی، هرگز تغییر نخواهد کرد. ما همچنان مهارت‌های رزمی خود را تقویت می‌کنیم تا توان پایگاه بیل را به‌عنوان سکوی پرتاب قدرت برای واکنش سریع به اقدامات دشمن در هر نقطه از جهان نشان دهیم.»