فیلم «آمریکانا» با بازی سیدنی سوئینی و هالزی؛ نمرات منتقدان و جزئیات داستان

داستان و محوریت اصلی

«آمریکانا» یک وسترن نوآر مدرن و هیجان‌انگیز است که گروهی از شخصیت‌های متفاوت، از جست‌وجوگران عدالت گرفته تا سوداگران بازار سیاه، را درگیر رقابتی نفس‌گیر برای به‌دست آوردن یک شیء به‌شدت ارزشمند می‌کند. این اثر نخستین تجربه سینمایی تونی توست در مقام نویسنده و کارگردان محسوب می‌شود.

محور اصلی داستان حول دزدیده شدن یک پیراهن ارواح مقدس متعلق به قوم لاکوتا می‌چرخد. این شیء از چنان اهمیت فرهنگی بالایی برخوردار است که زندگی افراد بسیاری، از یک پیش‌خدمت خجالتی گرفته تا یک سرباز بازنشسته، را به‌طور خشونت‌باری در مسیری مشترک قرار می‌دهد.

بازیگران برجسته

از جمله بازیگران اصلی این فیلم می‌توان به سیدنی سوئینی، پال والتر هاوزر و هالزی اشاره کرد که نقش‌آفرینی‌های آن‌ها مورد توجه منتقدان قرار گرفته است.

امتیازات و نظرات منتقدان

فیلم «آمریکانا» تاکنون در وب‌سایت‌های معتبر نقد فیلم، امتیازات نسبتاً خوبی کسب کرده است:

• راتن تومیتوز: ۱۶ نقد – امتیاز ۸۱ درصد
• متاکریتیک: ۶ نقد – امتیاز ۶۸ از صد

برگزیده نظرات منتقدان

سایمون تامپسون (The Playlist) – ۱۰۰/۱۰۰: «با استفاده از کلیشه‌ها و بازی با آن‌ها و با ضرب‌آهنگی دقیق و خلاقانه در پرداخت مفاهیم اجتماعی و فرهنگی، ظرافتی در کار وجود دارد که تصویر کلاسیک از مرکز آمریکا و ساکنان آن را به روز و غنی می‌کند. بازآفرینی خلاقانه Americana نور و سایه‌ای ضروری به یک روایت آشنا می‌بخشد و باعث می‌شود حس منحصربه‌فردی پیدا کند.»

رافائل معتمیور (IndieWire) – ۸۳/۱۰۰: «فیلم ساخته تونی توست اثری جذاب، خشن و در مجموع سرگرم‌کننده است که هم طنز سیاه دارد، هم بازی‌های تأثیرگذار و هم قلبی بزرگ (به‌علاوه تعداد زیادی قلب واقعی که هدف گلوله یا ضربه چاقو قرار می‌گیرند).»

جاستین لاو (The Hollywood Reporter) – ۸۰/۱۰۰: «اگرچه فیلم Americana به‌طور خاص ژانر وسترن را بازآفرینی نمی‌کند، اما تصویر تونی توست از شخصیت‌هایی که یا با حرص و طمع بی‌مهار یا با نیاز موجه پیش می‌روند، به بخش‌هایی از جامعه که اغلب نادیده گرفته می‌شوند، صدا می‌بخشد؛ کسانی که برای داشتن اختیار و احترام تلاش می‌کنند.»

مارلو استرن (Rolling Stone) – ۸۰/۱۰۰: «این داستان در پنج فصل و از طریق چندین خط روایی روایت می‌شود و اولین فیلم بلند تونی تست یک اودیسه عجیب و درگیرکننده است که حال‌وهوایی شبیه ترکیب تارانتینو و The Sugarland Express (با چاشنی قابل‌توجه Smokey and the Bandit) دارد. فیلم پر از ایده‌های خلاقانه و بازی‌های درخشان است، به‌خصوص سیدنی سویینی و پال والتر هاوزر که شیمی عاشقانه‌شان به‌شدت دلنشین است و مک‌کلارنون که چهره‌ای خشک‌بیان و بامزه از انتقام ضد‌استعماری ارائه می‌دهد.»

نظرات منتقدان با امتیاز پایین‌تر

نیک شگر (The Daily Beast) – ۵۵/۱۰۰: «اما در سوی دیگر، فیلم یک نئو-نوآر کند و یکنواخت با فضای روستایی است که نه نوآوری دارد و نه از بازیگر اصلی کاریزماتیک و هم‌بازی‌های توانمندش به‌خوبی استفاده می‌کند.»

جانی اولکسینسکی (New York Post) – ۲۵/۱۰۰: «این اثر گروهی خشونت‌آمیز و اعصاب‌خردکن، پر از شخصیت‌هایی است که با فریاد «ببینید چقدر عجیبیم!» معرفی می‌شوند و قابل‌تحمل نیستند؛ روایتی تقلیدی از برادران کوئن با عمقی به اندازه یک نان تورتیلا.»