کشف ۱۷۷ بمب جنگ جهانی دوم در زیر یک زمین بازی در نورث‌آمبرلند

کشف غیرمنتظره

استیون پارکینسون در ژانویه کار نصب تجهیزات جدید در پارک اسکاتس در وولر، شهری در احاطه تپه‌های چویوت، را آغاز کرد. هنگام حفاری، چشمش به چیزی «کمی مشکوک» در زمین افتاد. او با شوخی به یاد می‌آورد: «واقعاً شوکه شدم، چون قطعاً شبیه بمب بود، اما نمی‌دانستیم که فعال است یا نه.»

شرکت استیون با کرین راجرز، منشی شورای کلیسای وولر، تماس گرفت، اما این کشف برای مقامات نیز گیج‌کننده بود. راجرز با لبخندی کنایه‌آمیز می‌گوید: «برخورد با یک بمب مشکوک در زمین بازی دقیقاً چیزی نیست که در دفترچه راهنمای منشی‌ها پوشش داده شده باشد، اما ما بلافاصله محل را محصور کردیم.»

مارک ماتر، عضو شورای وولر، به یاد می‌آورد: «تقریباً هیجان‌انگیز بود. به محل رفتم و قطعاً شبیه بمب بود، اما در آن لحظه هیچ‌کس از وسعت آنچه قرار بود پیدا کنیم، اطلاعی نداشت.»

تیم خنثی‌سازی مواد منفجره از پادگان کاتریک رسید و تأیید کرد که این واقعاً یک بمب از جنگ جهانی دوم است. با این تصور که این یک کشف منفرد است، بازسازی‌ها روز بعد از سر گرفته شد، تا اینکه یک وسیله دیگر پیدا شد.

استانداردهای ایمنی گذشته

دالان تان، از انجمن صنایع بازی، می‌گوید که در حین نصب تجهیزات بازی، «بطری‌های ویسکی قدیمی، ریل‌های راه‌آهن، سیم خاردار، اسباب‌بازی‌های جنسی و یک اسلحه» پیدا کرده است، «اما هرگز بمب پیدا نکرده است.»

او می‌گوید شرکت‌ها امروزه معمولاً بررسی می‌کنند که آیا «فعالیت‌های نظامی یا صنعتی در محل» وجود داشته است یا خیر. آن‌ها همچنین آزمایش‌های حفاری و اسکن CAT (ابزار اجتناب از کابل) را انجام می‌دهند، اما در دهه ۱۹۸۰، زمانی که پارک برای اولین بار نصب شد، «استانداردهای بهداشت و ایمنی بسیار متفاوت بود.»

تان اضافه می‌کند: «فکر نمی‌کنم کسی مقصر باشد، آن‌ها فقط واقعاً بدشانس بودند.»

عملیات گسترده خنثی‌سازی

در وولر، تصمیم گرفته شد که با شرکت «بریماستون» تماس گرفته شود، یکی از معدود شرکت‌های بریتانیا که در زمینه حذف مهمات جنگی تخصص دارد. از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۱۶، کارکنان این شرکت بیش از ۲۰۰,۰۰۰ مورد را از سایت‌های سراسر بریتانیا حذف کرده‌اند.

آدام تانر، مدیر همکار بریماستون، می‌گوید که در این کار «یاد گرفته است که از هیچ چیز تعجب نکند.» بریماستون با «حفاری دستی ظریف» در اطراف گودال اولیه آغاز کرد و طی دو روز، ۹۰ بمب آموزشی دیگر را پیدا کرد که برای آموزش خدمه بمب‌افکن و خلبانان استفاده می‌شدند. آن‌ها فعال نبودند، اما دارای بار بودند.

آدام می‌گوید: «آنچه متوجه شدیم این بود که آن‌ها به طور یکنواخت و در ردیف‌هایی چیده شده بودند. این کار به وضوح با دقت و عمد انجام شده بود.»

بریماستون سه هفته دیگر را در پارک بازی گذراند و با استفاده از یک ردیاب دستی کل محل را بررسی کرد و مقدار زیادی ضایعات فلزی را در کنار مجموعاً ۱۷۷ بمب کشف کرد.

نظریه‌های تاریخی

یک نظریه این بود که بمب‌ها توسط گارد خانگی، یک سازمان نظامی داوطلب بریتانیایی که برای دفاع در برابر تهاجم احتمالی آلمان تشکیل شده بود، دفن شده‌اند. اما آلن استور، از انجمن تاریخ محلی گلندیل، معتقد است که این می‌تواند کار سربازان عادی بوده باشد.

او می‌گوید: «این یک منطقه آموزشی واقعاً مهم برای ارتش بود و به خوبی دفاع می‌شد. تنها در RAF میلفیلد در شمال وولر، ۲,۰۰۰ پرسنل نظامی مستقر بودند.»

آلن همچنین مطمئن است که در طول جنگ یک انبار مهمات در محل وجود داشته است، با تحویل مهمات و تدارکات از طریق یک شاخه از خط راه‌آهن آلنویک به کورنهیل. بخش کوتاهی از مسیر و ساختمان‌های انبار در یک عکس هوایی سال ۱۹۴۸ قابل مشاهده هستند و در مصاحبه‌های آرشیوی با افراد محلی متی فیرنینگتون و موریس هاردی که در طول جنگ نوجوان بودند، توصیف شده‌اند.

در ضبط‌های سال ۱۹۸۱ که توسط انجمن تاریخ محلی گلندیل انجام شد، این دو نفر خاطرات خود را از «انبوهی از سربازان که می‌آمدند و می‌رفتند» و «یک انبار مهمات» در پارک اسکاتس به اشتراک می‌گذارند. موریس هاردی می‌گوید: «می‌دانید آن قسمتی که اکنون زمین بازی است، همه حصارکشی شده بود.» متی فیرنینگتون اضافه می‌کند: «همیشه مقدار زیادی وسایل سنگین وارد می‌شد.»

شواهد بیشتری از استفاده نظامی از محل از محققان بریماستون به دست آمد که سازه‌های فلزی پیش‌ساخته جنگی معروف به کلبه‌های نیسان را شناسایی کردند.

میراث جنگی و دفع مهمات

دیوید الکساندر، استاد برنامه‌ریزی و مدیریت اضطراری در دانشگاه کالج لندن، می‌گوید که «میلیون‌ها تن مهمات ناخواسته در سراسر جهان» وجود داشته و «بهداشت و ایمنی در سال ۱۹۴۵ اصلاً وجود نداشته است.»

پروفسور الکساندر توضیح می‌دهد که در دوره خستگی پس از جنگ: «فقط این بود که 'بیایید از شر آن خلاص شویم.' منظورم این است که بمب‌ها شش سال بود که منفجر می‌شدند.»

کالین دوروارد، که باتری بلایت را اداره می‌کند، مجموعه‌ای از سازه‌های دفاعی جنگی در سواحل نورث‌آمبرلند، می‌گوید که وقتی درباره بمب‌های دفن شده در وولر شنید، «اصلاً تعجب نکرد.» موزه او بسیاری از بمب‌های آموزشی را که در سراسر شهرستان حفاری شده‌اند، در اختیار دارد.

او می‌گوید: «برخی از سربازان قدیمی داستان‌هایی از آنچه در پایان جنگ دفن کرده بودند، برای ما تعریف می‌کردند. چیزهایی مانند یک خمپاره ۳ اینچی که هیچ‌کس نمی‌خواست و هزاران، شاید میلیون‌ها، گلوله مهمات. فقط تن‌ها از آن در زمین گیر کرده بود.»

آرامش پس از کشف

پارک به زودی بازگشایی می‌شود و برای مارک ماتر، عضو شورای وولر که در همین شهر به دنیا آمده و بزرگ شده، این یک «آرامش بزرگ» است.

او می‌گوید: «این زمین بازی محلی من بود، من یکی از کودکانی بودم که روی آن بمب‌ها، فقط نه اینچ زیر پایم، می‌دویدم. این یک ترن هوایی احساسی بوده است. فکر نمی‌کنم هرگز به طور قطع بفهمیم چه کسی آن‌ها را آنجا گذاشته یا چرا، اما فقط از اینکه دیگر آنجا نیستند، بسیار خوشحالم.»