پایان روز کاری ۹ تا ۵: ظهور «روز کاری بی‌انتها» و پیامدهای آن

تغییر الگوهای کاری و افزایش حجم کار

یافته‌های اخیر حاکی از آن است که کارمندان آمریکایی به‌طور متوسط روزانه ۵۰ پیام کاری خارج از ساعات اداری دریافت می‌کنند. این پدیده نشان‌دهنده گسترش بی‌سابقه ساعات کاری به خارج از چارچوب‌های سنتی است:

• ۴۰ درصد از کارمندان در ساعت ۶ صبح ایمیل‌های کاری خود را بررسی می‌کنند.
• نزدیک به ۳۰ درصد پس از ساعت ۱۰ شب به صندوق ورودی ایمیل خود سر می‌زنند.
• یک نفر از هر پنج نفر، حتی در روزهای تعطیل نیز پیام‌های مرتبط با کار را بررسی می‌کند.

این آمارها نه تنها از افزایش ساعات کاری حکایت دارند، بلکه نشان می‌دهند که بسیاری از کارمندان با «توسعه واقعی حجم کار» مواجه شده‌اند، نه صرفاً بازتوزیع آن.

میراث همه‌گیری کرونا: جلسات بی‌شمار و ایمیل‌های گروهی

همه‌گیری کرونا، اگرچه به‌طور رسمی فرهنگ کار پس از ساعات اداری را ایجاد نکرد، اما رسیدگی به امور کاری در خارج از ساعات رسمی را به یک هنجار تبدیل کرد. یکی دیگر از میراث‌های این دوران، افزایش چشمگیر جلسات کاری است:

• بیشتر وقت کارمندان آمریکایی در دفاتر به برگزاری جلسات اختصاص می‌یابد.
• ۵۷ درصد از این جلسات بدون دعوت از پیش‌تعیین‌شده و به‌صورت خودجوش تشکیل می‌شوند.
• بیشترین جلسات بین ساعات ۹ تا ۱۱ صبح و ۱ تا ۳ بعدازظهر برگزار می‌شوند.
• روزهای سه‌شنبه با ۲۳ درصد، بیشترین میزان برگزاری جلسات را به خود اختصاص داده‌اند.

در زمینه ارتباطات نوشتاری، هر کارمند به‌طور متوسط روزانه ۱۱۷ ایمیل کاری دریافت می‌کند. ایمیل‌های گروهی با بیش از ۲۰ مشارکت‌کننده، نسبت به سال گذشته ۷ درصد افزایش یافته‌اند، در حالی که مکاتبات دونفره ۵ درصد کاهش داشته‌اند. این روند نشان می‌دهد که اوقات خارج از ساعت اداری، به تنها فرصت قابل‌اتکا برای انجام کارهای واقعی تبدیل شده است.

چالش‌ها و راه‌حل‌های پیش‌رو

این تغییرات گسترده، پرسش‌های جدی درباره کفایت قوانین فعلی کار و حمایت از حقوق کارکنان ایجاد می‌کند. یکی از راه‌حل‌های پیشنهادی، نظارت بخش منابع انسانی بر زمان استفاده از صفحه‌نمایش برای درک الگوهای کاری است. با این حال، این اقدام می‌تواند به یک فرهنگ سمی منجر شود، زیرا:

«امکان فرسودگی شغلی و تحمیل فشار روانی از سوی مدیریت بالا می‌رود، به‌ویژه برای کارکنانی که کمتر اضافه‌کاری می‌کنند.»

مرگ ساعت کاری ۹ صبح تا ۵ عصر شاید اجتناب‌ناپذیر باشد، اما نحوه مدیریت این گذار توسط کشورها، به‌ویژه آمریکا، تعیین‌کننده این است که آیا نتیجه نهایی، ادغام سالم کار و زندگی خواهد بود یا صرفاً ساعات کاری طولانی‌تر تحت عنوان فریبنده «انعطاف‌پذیری».