عباس عبدی: منتقدان پزشکیان در جهانی موازی زندگی می‌کنند؛ صداقت، نشانه قدرت است

نقد داخلی؛ نشانه ضعف یا قدرت؟

عباس عبدی معتقد است منتقدان سخنان آقای پزشکیان در «جهانی موازی» زندگی می‌کنند. به باور او، این منتقدان با نگاهی سنتی، طرح نقدهای داخلی را موجب تضعیف نظام می‌دانند. عبدی این رویکرد را نادرست خوانده و تأکید می‌کند که دشمنان برای ارزیابی اوضاع ایران به اظهارات داخلی اکتفا نمی‌کنند، بلکه اطلاعات لحظه‌ای و دقیقی از وضعیت کشور دارند.

«سخنان آقای پزشکیان نه نشانه ضعف، بلکه نشانه قدرت است و این ذهنیت غلط سنتی است که پذیرش ضعف را نشانه ضعف می‌داند، درحالی که این می‌تواند نشانه قوت و اراده برای حرکت باشد.»

وی با اشاره به مثال وینستون چرچیل در سال ۱۹۴۰ که با واقع‌گرایی کامل به مردم بریتانیا گفت: «به جز خون و زحمت، اشک و عرق، چیزی برای دادن ندارم»، بیان می‌کند که امید از تن دادن به واقعیت جوانه می‌زند، نه از انکار آن.

تمایزات کلیدی پزشکیان با رقبا

عبدی در ادامه به بررسی ویژگی‌های متمایزکننده پزشکیان در مقایسه با رقبای انتخاباتی‌اش پرداخت. وی چهار وجه تمایز اصلی را برشمرد:

• رویکردهای کلان: پزشکیان بر وفاق و همگرایی در داخل و خارج تأکید داشت که در نقطه مقابل رویکردهای تقابل‌گرایانه رقیب اصلی‌اش قرار می‌گرفت.
• اعتقاد به اداره علمی امور: وی به اعتبار نظر کارشناسی و اداره علمی کشور باور داشت، در حالی که رقیبش درکی از الزامات علمی بودن اداره کشور نداشت.
• صداقت و شفافیت: صداقت و شفافیت پزشکیان نیز از ویژگی‌های بارز او بود که در تضاد با رقیب اصلی‌اش قرار می‌گرفت.
• نیروهای حامی: حامیان پزشکیان به سبد حکومت اضافه می‌شدند، در حالی که رقیب او از این سبد کم می‌کرد.

عملکرد دولت و انتظارات آتی

عبدی با اشاره به آغاز به کار دولت پزشکیان پس از ترور شهید هنیه و مواجهه با جنگ ۱۲ روزه، تأکید کرد که هر دولت برای ارائه عملکرد خود باید چهارچوب روشنی از موقعیت و اهدافش ارائه دهد. وی بیان کرد که آمدن پزشکیان و جمع شدن افراد در ستاد او کاملاً اتفاقی بود و او در انتخابات وعده‌های اقتصادی ویژه‌ای نداد و بر اجرای قانون برنامه هفتم تأکید داشت.

با این حال، عبدی معتقد است که پزشکیان پس از پیروزی باید رئوس کلی مشخص‌تری را در حوزه‌های سیاست خارجی، رسانه و فضای مجازی، به‌کارگیری نیروها و ناترازی‌ها اعلام می‌کرد و خود را به انجام آنها ملتزم می‌دانست. وی در مجموع، به جز مسأله زنان، معتقد است که در بقیه موارد باید بهتر عمل می‌شد و برای طرح همین عملکرد نیز باید به بیان صادقانه و صریح مسائل ملتزم باشند.