شانس سینمای ایران در اسکار ۲۰۲۶: کیفیت فیلم تنها ۳۰ درصد ماجراست

سیاست و بازار، تعیین‌کننده سرنوشت فیلم‌ها

مقدسیان با اشاره به سیاست‌های گذشته اسکار بیان کرد که در گذشته، آکادمی به دلایل سیاسی، اجتماعی و تاریخی مایل به شنیدن صدای ایران بود، اما این رویکرد تغییر کرده است. او افزود که جریان‌های رسانه‌ای و پخش جهانی، حتی برای اعضای آکادمی نیز سلیقه‌سازی می‌کنند و سینمای ایران دیگر محور توجه آکادمی اسکار نیست.

وی توضیح داد که در شرایط فعلی، اینکه چه فیلمی از ایران به اسکار برود یا نرود، بیشتر به درد فضای محدود داخلی می‌خورد و در آن سوی ماجرا کسی به نماینده ایران توجهی ندارد. او همچنین به بحث همیشگی بین فارابی و خانه سینما بر سر معرفی نماینده ایران اشاره کرد و گفت که اصل ماجرا این است که آیا اساساً فیلمی با استانداردهای لازم برای اسکار وجود دارد یا خیر.

استفاده از فرصت اسکار برای برندینگ داخلی

این منتقد سینما پیشنهاد کرد که ایران باید از فرصت اسکار برای برندینگ و تبلیغات داخلی استفاده کند. او تاکید کرد که فارغ از پذیرش یا عدم پذیرش اسکار، وظیفه ما معرفی بهترین فیلم سینمایی است که پتانسیل جذب مخاطب جهانی را دارد.

بررسی شانس فیلم‌های «زن و بچه» و «پیرپسر»

مقدسیان در ادامه به بررسی فیلم‌های مطرح برای رقابت اسکار پرداخت:

• «زن و بچه» (سعید روستایی): این فیلم به دلیل حضور در جشنواره‌های خارجی و بازیگران شناخته‌شده ممکن است در نگاه اول مورد توجه قرار گیرد، اما از نظر کیفیت سینمایی، شیوه اجرا، فیلمنامه و مفاهیم نو حرف چندانی برای گفتن ندارد. مقدسیان معتقد است که توجه احتمالی اسکار به این فیلم، بیشتر به دلیل حمایت سیاسی یا فرهنگی از یک رگه فکری خاص در سینمای ایران خواهد بود، نه کیفیت هنری آن.
• «پیرپسر»: این فیلم از نظر کیفیت روایت و سینما، یک سر و گردن بالاتر از «زن و بچه» است، اما به دلیل عدم تطابق با مضامین و درون‌مایه‌های مورد علاقه اسکار، چندان اسکارپسند نیست.

مقدسیان در نهایت تاکید کرد که سینمای ایران در وضعیت فعلی شانس چندانی در اسکار ندارد و بحث‌ها در این زمینه بیشتر کارکرد رسانه‌ای و داخلی دارد.