خولیو ولاسکو: از طلای المپیک تا چالش‌های مربیگری و زندگی شخصی

بازسازی انگیزه پس از اوج المپیک

ولاسکو در پاسخ به چگونگی حفظ انگیزه در تیمی که به تازگی طلای المپیک را کسب کرده، اظهار داشت: «برای انگیزه نیازی به چیز خاصی نداریم. دخترها حتی با هم پیمانی بسته‌اند که قهرمانی جهان را که از سال ۲۰۲۳ در ایتالیا نبرده‌ایم، به کشور بازگردانند. این گروه هرگز این عنوان را کسب نکرده است و آن‌ها آگاه‌اند که اگر بتوانند المپیک، لیگ ملت‌ها و قهرمانی جهان را ببرند، تبدیل به یک تیم مهم می‌شوند. من نیازی به تشویق آن‌ها نداشتم؛ این یک گروه فوق‌العاده و غیرعادی است. کار کردن با آن‌ها واقعاً لذت‌بخش است.»

نقش ولاسکو در تحول تیم: مایداس یا کار سخت؟

در مورد لقب «مایداس» که به او داده شده، ولاسکو با خنده پاسخ داد: «فکر نمی‌کنم این یک فضیلت باشد، بخصوص که مایداس نمی‌توانست هیچ چیزی بخورد بدون اینکه به طلا تبدیل شود! شوخی را کنار بگذاریم، من فکر می‌کنم مهم است که اول از همه کار خود را به خوبی انجام دهیم. می‌گویند من می‌برم چون گروه را می‌سازم، اما گروه ساخته می‌شود چون پیروز می‌شویم. اگر تیم برنده باشد، روابط بین افراد بهتر کار می‌کند. ما در جزئیات فنی پیشرفت کرده‌ایم و جهش کیفیت مهمی داشته‌ایم. بله، بخش روانشناسی هم هست، اما بیشتر از همه دخترها آن را انجام داده‌اند.» او افزود: «آن‌ها به هم نگاه کردند و گفتند: "بیایید مزخرفات را کنار بگذاریم." و من هم به آن‌ها گفتم برای من مهم نیست که دوست هستید یا برای خوردن شام بیرون می‌روید، ما اینجا نیستیم که تعطیلات بگذرانیم.»

قهرمانی المپیک: مزیت یا نقطه ضعف؟

ولاسکو درباره شروع به عنوان قهرمان المپیک و بخت اصلی قهرمانی گفت: «این یک مزیت است زیرا آن‌ها از قدرت خود آگاه هستند. من خیلی نگران بودم که سال گذشته همه چیز خیلی خوب پیش رفت و ما خیلی کم به حریفان خود فرصت دادیم. امسال با مشکلاتی روبرو شده بودیم؛ بازی‌هایی بودند که خوب بازی نکردیم، اما آن‌ها را بردیم. این برای رسیدن به جام جهانی بسیار مهم است، زیرا دختران اکنون می‌دانند که نقاط ضعفی دارند، اما می‌دانند چگونه بر آن‌ها غلبه کنند.»

او در مورد نکته منفی این وضعیت افزود: «الزام به پیروزی، سنگین‌ترین باری است که یک ورزشکار می‌تواند داشته باشد. بنابراین ما در کادر فنی سعی می‌کنیم به بار انتظارات اضافه نکنیم. لازم نیست به دختران بگوییم که باید در این جام جهانی پیروز شوند. ما حتی در مورد آن صحبت هم نمی‌کنیم. فلسفه ما «توپ به توپ، ست به ست، مسابقه به مسابقه» است. شعار «اینجا، همین الان» از همین جا آمده است. به آنچه قبلاً اتفاق افتاده فکر نکنید و نگران آنچه هنوز اتفاق نیفتاده باشید. این قدیمی‌ترین قانون جهان است؛ من آن را اختراع نکرده‌ام، فقط به آن اشاره کردم.»

درس‌آموزی از پیروزی و شکست

ولاسکو معتقد است: «البته از شکست بیشتر می‌آموزیم. اما چیزی که همیشه سعی کرده‌ام به تیم‌هایم منتقل کنم این است که بعد از پیروزی باید طوری فکر کنیم انگار باخته‌ایم. و اینگونه به جایی فکر می‌کنیم که هنوز باید پیشرفت کنیم تا دوباره ببریم. از این نظر دخترها فوق‌العاده بودند.»

او در مورد توانایی‌اش در قهرمان‌سازی بازیکنان گفت: «شاید نه همه... اما من همیشه جنبه مثبت یک بازیکن را می‌بینم و از آنجا برای بهبود آنچه اشتباه است تلاش می‌کنیم. هر بازیکن ویژگی‌های منحصر به فرد خود را دارد. به این ترتیب، هر کس نقش خود را در تیم پیدا می‌کند. نقش‌ها باید واضح باشند. وضوح به هماهنگی کمک زیادی می‌کند. موفقیت یک تیم، مانند یک شرکت، در این تعادل نهفته است.»

مسیر حرفه‌ای و شانس در زندگی

ولاسکو با اشاره به خوش‌شانسی در زندگی‌اش، حتی با وجود شکست‌های المپیکی تیم مردان مقابل هلند در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶، گفت: «خوش‌شانس بودن همیشه به معنای برنده شدن در المپیک نیست. اگر بدانید چگونه به اطرافتان نگاه کنید، اول به سلامتی‌تان فکر می‌کنید. در مورد حرفه‌ام، اول از همه به جام جهانی ۱۹۸۲ آرژانتین فکر می‌کنم، زمانی که دستیار مربی تیم ملی کشورم بودم و به طرز شگفت‌آوری سوم شدیم. آن نتیجه به من اجازه داد بلافاصله بعد از آن به ایتالیا بیایم. و سپس، وقتی پانینی مودنا با من تماس گرفت... هرگز با رزومه‌ام تماس نمی‌گرفتم. پس درست است، انکار نمی‌کنم که در استفاده از آن فرصت نیز خوب بودم. برای نشان دادن استعداد خود، اغلب به فرصت نیاز دارید.»

او در مورد تصورات کودکی‌اش از آینده گفت: «نه، وقتی در کودکی در بوئنوس آیرس شروع به کار کردم، انتظار نداشتم قهرمان المپیک یا جهان شوم. خودم را در حال مربیگری چند تیم کوچک تصور می‌کردم، بدون اینکه خیلی بزرگ فکر کنم.»

ولاسکو همچنین به دوره‌ای سه ساله در دوران دانشگاه اشاره کرد که از والیبال دور بود و به مطالعات فلسفه و مشارکت سیاسی در جنبش دانشجویی می‌پرداخت. او گفت: «سیاست شما را کاملاً جذب می‌کند، شما را تخلیه می‌کند، من به آن نیاز داشتم.»

ویژگی‌های یک مربی خوب و تفاوت مربیگری زنان و مردان

به عقیده ولاسکو، یک مربی خوب باید:

• بازی کرده باشد: «فرقی نمی‌کند در چه سطحی باشد، تخصص بسیار مهم است.»
• بازیکن درونش را بیرون بکشد: «مربی و بازیکن دو چیز کاملاً متفاوت هستند.»

او در مورد تفاوت مربیگری زنان و مردان توضیح داد: «زنان کارها را بسیار آسان‌تر می‌کنند. آن‌ها بسیار منظم، متمرکز و مطیع هستند. مردان راحت‌تر حواسشان پرت می‌شود. برای یک مرد، مربیگری زنان دقیقاً به این دلیل که مرد است، پیچیده‌تر است. زنان بسیار متفاوت عمل می‌کنند، در خیلی چیزها. پس باید زبان دیگری داشته باشیم. با آن‌ها نمی‌توان "هر یکشنبه لعنتی" استفاده کرد. من از یک بازیکن مرد چه چیزی یاد می‌گیرم؟ مردان کمتر شک می‌کنند، کمتر خودشان را قضاوت می‌کنند. از طرف دیگر، زنان اولین کسانی هستند که خودشان را قضاوت می‌کنند. من از یک بازیکن زن چه چیزی یاد می‌گیرم؟ سرسختی، توانایی تمرکز کردن، هرگز تسلیم نشدن، حتی وقتی خسته هستم. من اغلب به بازیکنانم می‌گویم: آیا می‌دانید دشمن شما چیست؟ شک. شما نمی‌توانید با شک بازی کنید؛ شما باید در صدم ثانیه تصمیم بگیرید و آن را انجام دهید.»

تجربه در فوتبال و علاقه به ایتالیا

ولاسکو تجربه خود در فوتبال را نیز بازگو کرد، از جمله مدیر ورزشی لاتزیو و رئیس بخش فنی اینتر. او گفت: «نمی‌توانستم آن را رد کنم، البته به دلایل مالی. اما اول و مهمتر از همه به این دلیل که من یک هوادار فوتبال هستم. اگر به من بود، به عنوان شماره ۱۰ برای استودیانتس د لا پلاتا بازی می‌کردم.» او همچنین به پیشنهاد برلوسکونی برای جایگزینی کاپلو در میلان در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد که به دلیل عدم تجربه بازی فوتبال در سطح حرفه‌ای، آن را نپذیرفت.

ولاسکو که در یک خانواده چند قومیتی متولد شده، به علاقه خود به ایتالیا اشاره کرد: «عادت‌های زیادی پیدا کرده‌ام. از روزنامه گرفته تا غذا، هرچند کمی دلم برای گوشت آرژانتینی تنگ شده. شهرهای کوچک ایتالیایی را که غرق در تاریخ هستند دوست دارم.» او تنها نکته منفی ایتالیا را محافظه‌کاری مردم و مشکل آن‌ها در پذیرش تغییر دانست.

موفقیت‌ها و رویاهای شخصی

از میان موفقیت‌های متعددش، ولاسکو مدال طلای المپیک و اولین جام جهانی با تیم مردان ایتالیا (۱۹۹۰) و دومین اسکودتو با پانینی بدون بازیکنان خارجی را با بیشترین رضایت برابر دانست.

او در مورد مربیگری تیم ملی ایران گفت: «امروز که نه. اما کار من در ایران فوق‌العاده، سازنده و در کشوری بسیار جذاب بود. من خیلی خوب کار کردم و حتی به نتایج مهمی هم رسیدم.»

رویای ولاسکو برای مربیگری آرژانتین نیز محقق شد و او از آن دوران لذت برد. اما رویای واقعی او اکنون، سلامتی عزیزانش، به ویژه چهار نوه‌اش است.

ولاسکو از مرگ نمی‌ترسد و به سرنوشت اعتقاد دارد. او آرزو می‌کند پس از انجام کاری مهم و با آدرنالین بالا، دچار حمله قلبی شود. مهمترین شخص زندگی‌اش را مادرش می‌داند که برای او مانند یک پدر بود و زندگی بسیار سختی را برای فرزندانش پشت سر گذاشت.

او از اینکه حدود بیست سال پیش رقص تانگو را کنار گذاشته، پشیمان است، اما از لذت رفتن به آرژانتین هر سال برای دیدن دوستان قدیمی‌اش دست نکشیده است.