ساخت اولین زبان مصنوعی جهان با قابلیت درک مزه‌ها

کاربرد زبان مصنوعی در صنایع مختلف

برخلاف تصور رایج، این زبان مصنوعی برای جایگزینی در دهان انسان طراحی نشده است. کاربرد اصلی آن در حوزه‌هایی فراتر از پیوند اعضا قرار دارد.

زبان مصنوعی از غشاهای اکسید گرافن ساخته شده است. این لایه‌های بسیار نازک کربن، مانند یک فیلتر مولکولی عمل کرده و نسخه‌های یونی طعم‌ها را پردازش می‌کنند. با کند کردن حرکت یون‌ها، دستگاه قادر به تشخیص و ثبت طعم‌ها می‌شود.

دقت و عملکرد در تشخیص طعم‌ها

در آزمایش‌های انجام شده، این دستگاه توانست چهار طعم اصلی را با دقت قابل توجهی تشخیص دهد:

• شیرینی: ۷۲.۵ تا ۸۷.۵ درصد
• شوری: ۷۲.۵ تا ۸۷.۵ درصد
• تلخی: ۷۲.۵ تا ۸۷.۵ درصد
• ترشی: ۷۲.۵ تا ۸۷.۵ درصد

همچنین، دقت زبان مصنوعی برای نوشیدنی‌های با چند طعم مختلف، مانند قهوه یا نوشابه، تا ۹۶ درصد افزایش یافت. این دقت بالاتر به دلیل ترکیب الکتریکی پیچیده این نوشیدنی‌ها است که شناسایی آن‌ها را آسان‌تر می‌کند.

برخلاف سیستم‌های سنجش طعم پیشین که به کامپیوتر بیرونی نیاز داشتند، این زبان مصنوعی قادر است وظیفه جمع‌آوری و پردازش بخش زیادی از داده‌ها را در خود مایع انجام دهد. این قابلیت پردازش در محیط طبیعی، به افزایش دقت کار کمک شایانی می‌کند.

کاربردهای بالقوه فناوری

این فناوری می‌تواند در زمینه‌های متعددی مورد استفاده قرار گیرد:

• تشخیص زودهنگام بیماری‌ها: برخی بیماری‌ها از طریق تغییر در مزه سریع‌تر شناسایی می‌شوند.
• سنجش تاثیر داروها: ارزیابی دقیق‌تر تاثیر داروهای آماده شده برای گروه‌های مختلف.
• افزایش کیفیت آزمایش‌های ایمنی غذا و نوشیدیدنی‌ها: نظارت دقیق‌تر بر کیفیت محصولات غذایی و آشامیدنی.
• نظارت بر کیفیت آب‌های محیطی: پایش آلودگی‌ها و ترکیبات موجود در آب.

برخی نیز امیدوارند در آینده از زبان مصنوعی در ربات‌های انسان‌نما استفاده شود. حس چشایی می‌تواند به ربات‌ها کمک کند تا تعامل بهتری با محیط داشته و امور روزمره را با دقت بیشتری انجام دهند، هرچند ابعاد فعلی این فناوری برای استفاده در ربات‌ها مناسب نیست.

چرا این فناوری برای انسان مناسب نیست؟

استفاده از زبان مصنوعی در بدن انسان با چالش‌های فراوانی روبروست که آن را از پروتزهایی مانند دست و پا متمایز می‌کند.

محیط دهان، مرطوب و مملو از باکتری است و بافت کربنی زبان مصنوعی نمی‌تواند در این محیط دوام بیاورد. علاوه بر این، خطر پس زدن عضو توسط بدن و عفونت در پیوند اعضا همواره وجود دارد که در مورد زبان مصنوعی با بافت نامناسب تشدید می‌شود.

مهم‌تر از آن، مسئله اتصال زبان به مغز است. زبان مصنوعی می‌تواند داده‌ها را دریافت کند، اما پردازش و انتقال این داده‌ها به مغز برای احساس مزه، نیازمند پیشرفت‌های علمی عظیمی است که در حال حاضر بشر حتی به آن نزدیک هم نشده است. پیشرفت‌های کنونی در حد تراشه‌های مغزی نورالینک است که هنوز فاصله زیادی با این هدف دارد.

همچنین، وظیفه زبان تنها تشخیص مزه‌ها نیست. زبان نقش حیاتی در صحبت کردن، مدیریت بزاق دهان و خوردن غذا ایفا می‌کند. زبان جدید باید بتواند کاملاً با سایر عضلات هماهنگ شده و این وظایف پیچیده را انجام دهد که در حال حاضر امکان‌پذیر نیست.

در مجموع، به نظر می‌رسد ایده زبان مصنوعی برای انسان تا پایان این دهه عملی نخواهد شد و باید منتظر پیشرفت‌های شگفت‌انگیزتری در عرصه پزشکی باشیم.