راز بقای زیردریایی‌های هسته‌ای در برابر حملات اتمی: تاکتیک‌های شگفت‌انگیز

راز بقا در برابر حمله هسته‌ای زیر آب

هنگامی که یک انفجار هسته‌ای در زیر سطح آب رخ می‌دهد، پدیده‌های مرگباری به صورت همزمان اتفاق می‌افتند. خطرناک‌ترین موقعیت برای یک زیردریایی، قرار گرفتن دقیقاً زیر نقطه انفجار است. انفجار اتمی در زیر آب به صورت مخروطی به سمت بستر دریا گسترش می‌یابد و موج فشاری عظیمی ایجاد می‌کند که هیچ زیردریایی برای تحمل مستقیم آن طراحی نشده است. حتی استفاده از مواد مقاوم‌تر مانند تیتانیوم در بدنه زیردریایی نیز نمی‌تواند محافظت کافی را فراهم کند؛ به همین دلیل، آمریکا از تیتانیوم در ساخت بدنه زیردریایی‌های خود استفاده نمی‌کند.

چرا عمق بیشتر خطر مرگ را افزایش می‌دهد؟

برخلاف تصور رایج، رفتن به عمق‌های بیشتر در برابر حمله هسته‌ای، بدترین اقدام ممکن است. موج انفجار هسته‌ای در زیر آب بر اساس قوانین فیزیک رفتار می‌کند و فشار ناشی از انفجار در عمق‌های بیشتر تشدید می‌شود. آب در این شرایط نقش تقویت‌کننده موج فشاری را بازی می‌کند، نه خنثی‌کننده آن. محدودیت‌های عمق‌سنجی زیردریایی‌ها در این شرایط نه تنها کمکی نمی‌کند، بلکه خطر را برای خدمه افزایش می‌دهد. به همین دلیل، کاپیتان‌های زیردریایی آموزش می‌بینند که هرگز دستور شیرجه عمیق ندهند.

تاکتیک عجیب نیروی دریایی: بالا آمدن به جای فرو رفتن

استراتژی رسمی نیروهای دریایی جهان برای مقابله با تهدید هسته‌ای، بالا آمدن زیردریایی به عمق پریسکوپ است که تا ۱۸ متری از سطح آب را شامل می‌شود. پس از رسیدن به این عمق، زیردریایی با حداکثر سرعت مسیر فراری را در جهت مخالف باد انفجار انتخاب می‌کند تا از بارش ذرات رادیواکتیو اجتناب شود. اگر زیردریایی از انفجار اولیه جان سالم به در ببرد و از تشعشعات تا حد ممکن دوری کند، آب به عنوان محافظ طبیعی عمل خواهد کرد. این روش مشابه تاکتیک‌های مقابله با بمب‌های عمقی است. دانشمندان حتی مقاله‌ای درباره استفاده از زیردریایی‌ها به عنوان قایق‌های نجات بشریت منتشر کرده‌اند که دلیل آن، قابلیت استقامت بالای این شناورها است.

۵ مزیت حیاتی زیردریایی‌های هسته‌ای در جنگ اتمی

• سختی شناسایی: زیردریایی‌های هسته‌ای مدرن مانند کلاس اوهایو آمریکا، به دلیل سختی شناسایی در اعماق، قابلیت‌های منحصربه‌فردی برای بقا در حمله هسته‌ای دارند.
• قابلیت تلافی: این زیردریایی‌ها عمداً از تشخیص اجتناب می‌کنند زیرا برخی حامل موشک‌های هسته‌ای هستند و در صورت نیاز، به سمت سطح حرکت کرده و به اهداف شلیک می‌کنند.
• فرار سریع: پس از شلیک، آن‌ها سریعاً از محدوده دور می‌شوند تا دشمن نتواند تلافی کند.
• بخشی از سامانه سه‌گانه: زیردریایی‌های هسته‌ای آمریکا یک‌سوم سامانه سه‌گانه هسته‌ای این کشور را تشکیل می‌دهند.
• مقاومت بالا: آزمایش‌های هسته‌ای دهه ۱۹۵۰ نشان داد که برای آسیب رساندن به بدنه زیردریایی، فشار ۴۹ کیلوگرم بر سانتی‌متر مربع لازم است. زیردریایی‌های امروزی احتمالاً ۱۰۵ کیلوگرم بر سانتی‌متر مربع را تحمل می‌کنند. یک انفجار یک‌مگاتونی در فاصله ۳.۶ کیلومتری زیر آب، همین میزان فشار را تولید می‌کند که قدرت تخریبی ۶۷ برابر بمب هیروشیما است.

قدرت تخریبی که هیچ زیردریایی تحمل نمی‌کند

اگر یک بمب یا اژدر هسته‌ای مستقیماً به زیردریایی اصابت کند، هیچ امکان بقایی وجود ندارد، اما احتمال چنین اصابت مستقیمی بسیار پایین است. در تئوری، یک زیردریایی هسته‌ای می‌تواند از انفجار فرار کند، از منطقه دور شود و تلافی کند. این عمل تا زمان تمام شدن تمام موشک‌هایش ادامه پیدا می‌کند. زیردریایی‌های کلاس اوهایو ۲۰ موشک بالستیک ترایدنت دو دی۵ حمل می‌کنند و می‌توانند خسارات گسترده‌ای به دشمن وارد کنند. حتی اگر دشمن خوش‌شانس باشد و نزدیک یکی از این زیردریایی‌ها اصابت کند، احتمال بالایی برای بقا و تلافی وجود دارد؛ این طراحی عمدی برای چنین شرایطی انجام شده است.

زیردریایی‌های هسته‌ای مدرن می‌توانند ماه‌ها زیر آب باقی بمانند و فقط برای تأمین آذوقه به سطح بازگردند. اگر تدارکات به آن‌ها تحویل داده شود، سال‌ها می‌توانند در دریا بمانند و در دنیای پس از جنگ هسته‌ای، امن‌ترین مکان برای حضور انسان محسوب می‌شوند.