«کاگونجوک»؛ پدیده‌ای که کافه‌های کره جنوبی را به محل کار و مطالعه تبدیل کرده است

چالش‌های کافه‌داران با «کاگونجوک»

هیون سونگ-جو، صاحب کافه‌ای در محله مرفه دایچی سئول، با این پدیده دست و پنجه نرم می‌کند. او می‌گوید برخی مشتریان با دو لپ‌تاپ و یک چندراهی برق شش پورت، تمام روز را در کافه‌اش می‌گذرانند. هیون که ۱۵ سال است کافه‌دار است، مجبور شده پریزهای برق را مسدود کند. او توضیح می‌دهد: «با اجاره‌های بالای دایچی، اگر کسی تمام روز یک صندلی را اشغال کند، اداره کافه دشوار است.»

این پدیده فرهنگی به ویژه در مناطق پرجمعیت دانشجویی و کارمندی کره جنوبی رایج است و مقیاس آن بسیار گسترده‌تر از کشورهای غربی مانند بریتانیا است.

قوانین جدید استارباکس کره

استارباکس کره در ماه جاری هشدار داد که اقلیتی از افراد فراتر از لپ‌تاپ، تجهیزاتی مانند مانیتور دسکتاپ، پرینتر، پارتیشن‌بندی میزها یا رها کردن طولانی‌مدت میزها را به کافه‌ها می‌آورند. این شرکت اکنون دستورالعمل‌های سراسری را برای مهار «تعداد کمی از موارد افراطی» که شامل چیدمان‌های پیچیده یا صندلی‌های خالی طولانی‌مدت می‌شود، منتشر کرده است.

استارباکس اعلام کرده که کارکنان از مشتریان نمی‌خواهند که کافه را ترک کنند، بلکه در صورت لزوم «راهنمایی» ارائه خواهند داد. این شرکت همچنین به موارد قبلی سرقت اشاره کرد که مشتریان وسایل خود را بدون مراقبت رها کرده بودند و این دستورالعمل‌های جدید را «گامی به سوی محیطی راحت‌تر در فروشگاه» خواند.

واکنش‌ها و مشاهدات میدانی

به نظر نمی‌رسد این قوانین جدید، کاگونجوک‌های معتدل‌تر را که استارباکس در سال‌های اخیر پناهگاهی برایشان بوده، دلسرد کرده باشد. در یک عصر پنجشنبه در منطقه گانگنام سئول، شعبه‌ای از استارباکس با مشتریانی که سرگرم مطالعه با لپ‌تاپ و کتاب‌هایشان بودند، آرام و پرجنب‌وجوش بود.

یک دانشجوی ۱۸ ساله که ترک تحصیل کرده و برای کنکور سراسری آماده می‌شود، می‌گوید: «حدود ساعت ۱۱ صبح به اینجا می‌آیم و تا ۱۰ شب می‌مانم. گاهی اوقات وسایلم را می‌گذارم و برای غذا خوردن به اطراف می‌روم.»

با وجود صدور دستورالعمل‌های جدید در ۷ اوت، در بازدیدهای ما از استارباکس، تجهیزات حجیم مشاهده نشد، اگرچه یک نفر با پایه لپ‌تاپ، کیبورد و ماوس دیده شد. برخی مشتریان همچنان صندلی‌های خود را برای مدت طولانی بدون مراقبت رها می‌کنند و لپ‌تاپ و کتاب‌هایشان روی میزها پخش شده است. استارباکس کره در پاسخ به این سوال که آیا محدودیت‌های جدید منجر به تغییرات قابل مشاهده‌ای شده است، اعلام کرد که «تایید آن دشوار است.»

بحث عمومی و رشد کافه‌ها

واکنش‌ها به اقدام استارباکس متفاوت بوده است. بسیاری از این سیاست به عنوان گامی دیرینه برای بازگرداندن وضعیت عادی در استفاده از کافه‌ها استقبال می‌کنند. این امر به ویژه در میان کسانی که برای استراحت یا گفتگو به استارباکس می‌روند، صادق است؛ آنها می‌گویند به دلیل کاگونجوک، یافتن صندلی دشوار شده و فضای آرام باعث می‌شود در صحبت کردن آزادانه احساس ناراحتی کنند.

تعداد کمی نیز این اقدام را زیاده‌روی دانسته‌اند و معتقدند که این زنجیره رویکرد قبلی خود را کنار گذاشته است. این موضوع بازتابی از بحث عمومی گسترده‌تر در کره جنوبی درباره کاگونجوک است که از سال ۲۰۱۰ و همزمان با رشد زنجیره‌های قهوه‌فروشی در این کشور آغاز شده است. طبق گزارش سازمان خدمات مالیاتی، تعداد کافه‌ها در پنج سال گذشته ۴۸ درصد افزایش یافته و به نزدیک ۱۰۰,۰۰۰ واحد رسیده است.

بر اساس یک نظرسنجی اخیر از بیش از ۲۰۰۰ جویای کار نسل Z در کره جنوبی، حدود ۷۰ درصد از آنها حداقل هفته‌ای یک بار در کافه‌ها مطالعه می‌کنند.

رویکردهای متفاوت کافه‌های مستقل

مدیریت «اشغال صندلی» و مسائل مرتبط با آن، تعادلی دشوار است و کافه‌های مستقل نیز رویکردهای متفاوتی را در پیش گرفته‌اند.

هیون سونگ-جو، صاحب کافه، اگرچه با موارد افراطی مواجه شده، اما می‌گوید این موارد نادر هستند: «شاید دو یا سه نفر از هر صد نفر اینگونه باشند. بیشتر مردم ملاحظه‌کارند. برخی حتی اگر طولانی بمانند، نوشیدنی دیگری سفارش می‌دهند و من با این موضوع مشکلی ندارم.»

کافه هیون، که محلی‌ها از آن برای گفتگو یا تدریس خصوصی نیز استفاده می‌کنند، همچنان از کاگونجوک‌ها استقبال می‌کند، به شرطی که به فضای مشترک احترام بگذارند. برخی دیگر از فرنچایزهای کافه حتی با ارائه پریز برق، میزهای انفرادی و اجازه اقامت طولانی‌تر، به این گروه خدمات می‌دهند.

اما برخی دیگر از صاحبان کافه اقدامات سخت‌گیرانه‌تری را در پیش گرفته‌اند. کیم، صاحب کافه‌ای در جئونجو که نخواست نامش فاش شود، پس از شکایات مکرر درباره انحصار فضا، سیاست «منطقه ممنوعه مطالعه» را معرفی کرد.

کیم می‌گوید: «دو نفر می‌آمدند و فضای ۱۰ نفر را اشغال می‌کردند. گاهی برای غذا می‌رفتند و برای هفت یا هشت ساعت برمی‌گشتند تا مطالعه کنند. ما در نهایت تابلویی نصب کردیم که می‌گفت اینجا فضایی برای گفتگو است، نه مطالعه.»

اکنون کافه او حداکثر دو ساعت برای کسانی که برای مطالعه یا کار از آن استفاده می‌کنند، اجازه می‌دهد. این قانون برای مشتریان عادی که فقط قهوه می‌نوشند، اعمال نمی‌شود. کیم می‌افزاید: «من این سیاست را برای جلوگیری از درگیری‌های احتمالی بین مشتریان وضع کردم.»

ریشه‌های پدیده «کاگونجوک»

اما دلیل این گرایش چیست و چرا بسیاری در کره جنوبی نیاز به کار یا مطالعه در کافه‌ها را به جای کتابخانه‌ها، فضاهای کار مشترک یا خانه احساس می‌کنند؟

برای برخی، کافه بیش از یک فضای محیطی است؛ مکانی برای احساس آرامش و امنیت است. یو-جین مو، ۲۹ ساله، تجربه خود را از بزرگ شدن در پرورشگاه تعریف می‌کند: «خانه جای امنی نبود. من با پدرم در یک کانتینر کوچک زندگی می‌کردم و گاهی او در را از بیرون قفل می‌کرد و مرا تنها می‌گذاشت.»

حتی اکنون، به عنوان یک بزرگسال، او تنها بودن را دشوار می‌یابد: «به محض بیدار شدن، به کافه می‌روم. کتابخانه‌ها و کافه‌های مطالعه را امتحان کردم، اما احساس خفگی می‌کردم.» خانم مو حتی برای یک سال کافه خودش را اداره کرد، به این امید که فضایی را برای افرادی مانند خودش فراهم کند تا بتوانند با آرامش در آن بمانند و مطالعه کنند.

پروفسور چوی را-یانگ از دانشگاه آنسان، که بیش از دو دهه در زمینه آموزش مادام‌العمر مطالعه کرده است، کاگونجوک را یک پدیده فرهنگی می‌داند که توسط جامعه فوق‌رقابتی کره جنوبی شکل گرفته است.

او می‌گوید: «این یک فرهنگ جوانان است که توسط جامعه‌ای که ما ساخته‌ایم، ایجاد شده است. بیشتر کاگونجوک‌ها احتمالاً جویای کار یا دانشجو هستند. آنها تحت فشارند – چه از نظر تحصیلی، چه ناامنی شغلی یا شرایط مسکن بدون پنجره و فضای مطالعه.»

پروفسور چوی اضافه می‌کند: «به نوعی، این جوانان قربانی سیستمی هستند که فضای عمومی کافی برای کار یا یادگیری آنها فراهم نمی‌کند. آنها ممکن است مزاحم به نظر برسند، اما محصول ساختار اجتماعی نیز هستند.»

پروفسور چوی تاکید می‌کند که زمان آن رسیده است که فضاهای فراگیرتری ایجاد شود: «ما به دستورالعمل‌ها و محیط‌هایی نیاز داریم که امکان مطالعه در کافه را فراهم کند – بدون ایجاد مزاحمت برای دیگران – اگر می‌خواهیم این فرهنگ را به طور واقع‌بینانه در خود جای دهیم.»