نساجی بروجرد؛ نماد صنعتی با چالش‌های اقتصادی و نیاز به حمایت پایدار

نساجی بروجرد؛ نماد مقاومت صنعتی

نساجی بروجرد امروز در حالی فعالیت می‌کند که عملاً ظرفیت هفت کارخانه را در یک مجموعه واحد به دوش می‌کشد و نزدیک به هزار کارگر و کارمند را به صورت مستقیم مشغول به کار کرده است. این مجموعه، اگرچه از نگاه مسئولان، سرمایه‌ای ملی و صنعتی ارزشمند توصیف می‌شود، اما برای بازگشت به جایگاه واقعی خود نیازمند برنامه‌ای بلندمدت و حمایت پایدار است.

فاطمه مقصودی، نماینده مردم بروجرد و اشترینان در مجلس شورای اسلامی، تقویت واحدهای تولیدی را راهکار اصلی مقابله با دشمنان کشور دانست و اظهار داشت: «رونق صنایع در شهرها و استان‌ها به معنای تقویت اقتصاد ملی است. نساجی بروجرد صنعتی ریشه‌دار و ارزشمند برای کشور است و با وجود ظرفیت‌های گسترده آن، نباید وابسته به واردات منسوجات از کشورهایی همچون مالزی و ترکیه باشیم.»

وی با اشاره به احیای مجدد این کارخانه که پیش‌تر تعطیل شده بود، افزود که با وجود مشکلات متعدد، این واحد صنعتی به همت و تلاش فراوان دوباره به چرخه تولید بازگشت، چراکه اراده‌ای جدی برای راه‌اندازی آن وجود داشت. مقصودی همچنین با انتقاد از برخی سیاست‌های اقتصادی دولت، تأکید کرد که سیاست‌های انقباضی دولت به صنعت و کارگران آسیب رسانده و کمبود سرمایه در گردش موجب توقف فعالیت بسیاری از واحدهای تولیدی شده است.

لرستان؛ ظرفیت‌های بالا، توسعه‌یافتگی پایین

محمد خاکی، رئیس اتاق بازرگانی لرستان، در تحلیل وضعیت کلی اقتصاد استان، بیان کرد که لرستان از مناطق کمتر توسعه‌یافته کشور است و نبود هماهنگی میان شاخص‌ها و ظرفیت‌های اقتصادی از دلایل اصلی این وضعیت به شمار می‌رود. وی تأکید کرد که سرمایه‌گذاری در واحدهای بزرگی همچون نساجی بروجرد می‌تواند به تغییر مسیر توسعه لرستان کمک شایانی کند.

سرمایه در گردش؛ گره کور صنعت

عباس مرادپور، معاون وزیر اقتصاد، نیز در همین زمینه اظهار داشت که سرمایه در گردش مهم‌ترین دغدغه واحدهای تولیدی است و طرحی برای افزایش سرمایه در گردش استان‌های کمتر توسعه‌یافته در دست اجراست. وی افزود که شرکت نساجی بروجرد در اولویت بهره‌مندی از این طرح قرار دارد.

تاریخچه نساجی بروجرد؛ از دهه ۶۰ تا امروز

علیرضا مظاهری، مدیرعامل نساجی بروجرد، با اشاره به تاریخچه این واحد صنعتی توضیح داد:

• دهه ۶۰: راه‌اندازی فاز نخست نساجی بروجرد.
• سال ۱۳۸۹: واگذاری واحد به بخش خصوصی.
• پس از واگذاری: نوسازی بخش ریسندگی و افزایش ظرفیت تولید.
• تکمیل زنجیره تولید: راه‌اندازی بخش دوزندگی برای تولید ملزومات خانگی و کالای خواب.

وی ادامه داد که این کارخانه اکنون به یک صنعت تخصصی تبدیل شده و نیروهای فعال در آن تجربه و مهارت بالایی دارند؛ به گونه‌ای که فرایند تولید از الیاف تا کالای خواب در همین مجموعه انجام می‌شود. مظاهری مجدداً بر مشکل اساسی این کارخانه تأکید کرد و گفت: «مشکل اصلی نساجی بروجرد کمبود سرمایه در گردش است. این مجموعه در عمل کار هفت کارخانه را انجام می‌دهد و نزدیک به هزار نفر در آن مشغول به کار هستند، اما همچنان با این چالش بزرگ دست به گریبان است.»

آینده‌ای در گرو حمایت پایدار

نساجی بروجرد اگرچه به مدد تلاش‌های کارگران، مدیران و حمایت‌های مقطعی توانسته است دوباره به چرخه تولید بازگردد، اما تداوم فعالیت آن نیازمند حمایتی پایدار و استراتژیک است. تجربه این کارخانه نشان می‌دهد که احیای صنایع قدیمی تنها با تزریق منابع مالی امکان‌پذیر نیست؛ بلکه نیازمند اصلاح سیاست‌های اقتصادی، تأمین سرمایه در گردش، هماهنگی نهادی و نگاه ملی به صنایع مادر است. اگر این حمایت‌ها محقق شود، نساجی بروجرد می‌تواند نه تنها به عنوان یک واحد تولیدی محلی بلکه به عنوان نماد خودکفایی و اقتدار صنعتی کشور در عرصه ملی و بین‌المللی بدرخشد.