خبر کامل
نقش ترور کندی در صعود بیتلز: آیا غم ملی آمریکا به محبوبیت جهانی آنها کمک کرد؟
آیا ترور جان اف کندی به محبوبیت بیتلز در آمریکا کمک کرد؟
در مستند «بیتلز ۶۴»، پل مک‌کارتنی نظریه جالبی را درباره موفقیت سریع گروه در آمریکا مطرح می‌کند: «ما کمی بعد از ترور کندی وارد آمریکا شدیم. شاید این کشور برای خارج شدن از غم و اندوه به چیزی مثل بیتلز نیاز داشت.» این دیدگاه، که مدت‌هاست مورد بحث پژوهشگران و تاریخ‌نگاران فرهنگی است، این سوال را پیش می‌آورد که آیا محبوبیت بی‌سابقه بیتلز در آمریکا، تا حدودی به قتل سی و پنجمین رئیس‌جمهور این کشور مرتبط بود؟
ورود به آمریکای سوگوار
گروه بیتلز در تاریخ ۷ فوریه ۱۹۶۴، تنها ۷۰ روز پس از ترور جان اف کندی، رئیس‌جمهور ۴۶ ساله دموکرات، در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی (که به تازگی تغییر نام داده بود) فرود آمدند. کندی در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ در دالاس تگزاس هدف گلوله قرار گرفت و مرگ او دورانی از سوگواری ملی را در آمریکا آغاز کرد.
دکتر پاتریک اندلیک، استادیار تاریخ آمریکا در دانشگاه نورثامبریا، این لحظه را تکان‌دهنده توصیف می‌کند و دلیل آن را تا حدودی به شخصیت کندی در فرهنگ عامه نسبت می‌دهد. او توضیح می‌دهد: «کندی به نوعی اولین رئیس‌جمهور تلویزیونی بود. در ابتدای دهه ۶۰، نود درصد خانواده‌های آمریکایی تلویزیون داشتند، بنابراین نحوه استفاده از اخبار و رسانه‌ها کاملاً تغییر کرده بود.»
به گفته دکتر اندلیک، کندی نیز مانند بیتلز، «جوان، خوش‌چهره، باهوش و پرانرژی بود که این ویژگی‌ها به خوبی در تلویزیون منعکس می‌شد.» او می‌افزاید: «او تلویزیون را پذیرفت و بسیار با آن سازگار بود. همین موضوع باعث شد شوک و ضربه ناشی از مرگش بیشتر احساس شود. این نخستین ترور یک رئیس‌جمهور در حال خدمت طی ۶۰ سال بود.»
ظهور «نیروی غیرقابل توقف»
تلویزیون نقش مهمی در تبدیل شدن بیتلز به یک پدیده در بریتانیا نیز ایفا کرد. با تثبیت ترکیب نهایی گروه شامل پل مک‌کارتنی، جان لنون، جورج هریسون و رینگو استار در سال ۱۹۶۲، این گروه چهارنفره از لیورپول در سال ۱۹۶۳ با آلبوم‌های «لطفا مرا خشنود کن» و «با بیتلز» دو بار به رتبه اول دست یافتند.
اجرای معروف «رویال ورایتی» در سال ۱۹۶۳، که در آن جان لنون از «افرادی که در صندلی‌های ارزان‌تر نشسته بودند خواست دست بزنند» و از بقیه خواست فقط «جواهراتشان را به صدا درآورند»، آنها را به یک پدیده ملی تبدیل کرد. دکتر هالی تسلر، استاد ارشد صنعت موسیقی در دانشگاه لیورپول، می‌گوید: «همین اجرا بود که آنها را یک‌شبه به ستاره تبدیل کرد. در این مقطع، بیتلز به یک نیروی غیرقابل توقف در بریتانیا تبدیل شده بودند.»
غلبه بر ترس از شکست
شور و نشاط جوانانه بیتلز با موج عظیمی از نوجوانان بریتانیایی هم‌سو شد. دکتر اندلیک معتقد است که کندی نیز در آمریکا جذابیتی مشابه داشت: «کندی جوانی و سرزندگی را به نمایش می‌گذاشت و در نخستین سخنرانی خود پس از پیروزی، از انتقال مشعل به نسل جدیدی از آمریکایی‌ها صحبت کرد. مرگ او این روند را به شکلی شوکه‌کننده قطع کرد. پس از این واقعه بود که کشور شروع کرد به جستجو برای یافتن چیزهای مثبت‌تر، ثبات و اطمینان.»
او ادامه می‌دهد: «فکر می‌کنم وقتی بیتلز از راه رسید، همین احساس را نمایندگی می‌کرد. آنها نیز جوان و پرانرژی بودند و در فیلم‌های لحظه پیاده‌شدن از هواپیما، سرحال و شوخ به نظر می‌رسیدند. برای ملتی که بر اثر یک تراژدی از هم پاشیده بود، بیتلز فرصتی را نمایان کرد تا دوباره بخندند و از زندگی لذت ببرند.»
با این حال، تسخیر بازار موسیقی آمریکا برای هنرمندان بریتانیایی کار آسانی نبود. بسیاری از گروه‌های بریتانیایی پیش از بیتلز در این راه شکست خورده بودند. اسپنسر لی، نویسنده کتاب‌های متعدد درباره بیتلز، می‌گوید که شرکت کپیتال، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های ضبط موسیقی در آمریکا، به دلیل ترس از تکرار نتایج مشابه، حتی از پخش موسیقی بیتلز خودداری می‌کرد.
تک‌آهنگ‌های «از من به تو»، «لطفا مرا خشنود کن» و «او عاشق تو است» همگی در سال ۱۹۶۳ با موفقیت محدود در آمریکا منتشر شده بودند. اما با تلاش برایان اپستین، مدیر گروه، و شرکت مادر کاپیتول، ای‌ام‌آی، تک‌آهنگ «می‌خواهم دستت را بگیرم» در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۳، حدود یک ماه پس از ترور کندی، وارد فروشگاه‌های آمریکا شد. این آهنگ تا هفته اول فوریه به صدر جدول آهنگ‌های آمریکا رسید و این جایگاه را به مدت هفت هفته حفظ کرد. این موفقیت باعث شد بیش از ۳ هزار هوادار و جمع بزرگی از خبرنگاران هنگام ورود گروه به فرودگاه حضور داشته باشند.
نقطه عطف: شوی اد سالیوان
اسپنسر لی معتقد است که آنچه پس از ورود بیتلز به آمریکا رخ داد – و نه آنچه پیش از رسیدن‌شان اتفاق افتاده بود – به موفقیت جهانی آنها منجر شد. او می‌گوید: «به نظر من افرادی که در فرودگاه برای بیتلز فریاد می‌زدند، جوان بودند و چیز زیادی از سیاست نمی‌دانستند. از نظر من «شوی اد سالیوان» نقطه عطف بود.»
در ساعت هشت عصر روز ۹ فوریه ۱۹۶۴، بیتلز برای نخستین بار در شوی اد سالیوان، یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های تلویزیونی آمریکا، حضور پیدا کرد. گزارش شده که شبکه سی‌بی‌اس پیش از بازدید این گروه، بیش از ۵۰ هزار درخواست برای حضور در استودیوی ۷۰۰ نفره خود دریافت کرده بود. لی می‌گوید: «بیش از ۷۰ میلیون نفر اولین اجرای آنها را تماشا کردند و آنها فوق‌العاده ظاهر شدند.»
یکی از لحظات به یاد ماندنی، زمانی بود که دوربین‌ها روی هر یک از اعضای گروه زوم کردند و نام آنها روی صفحه ظاهر می‌شد. «زیر نام جان لنون نوشته بودند: «ببخشید دخترها، او ازدواج کرده است.»
حدود سه ماه پس از سه اجرای اولیه بیتلز در شوی پربیننده اد سالیوان، این گروه در تاریخ جدول‌های موسیقی آمریکا رکورد زد و به اولین گروهی تبدیل شد که به طور همزمان پنج جایگاه اول را در اختیار داشت. تب بیتلز اکنون جهانی شده بود و باقی ماجرا بخشی از تاریخ موسیقی است.
تاثیر زودگذر یا عامل اصلی؟
دکتر تسلر معتقد است که ایده سقوط آمریکا با مرگ کندی و اوج‌گیری دوباره با ورود بیتلز، بیش از حد ساده‌انگارانه است. او نیز بر این باور است که حضور بیتلز در شوی تلویزیونی اد سالیوان – و نه پیامدهای ترور – بود که آنها را در مسیر جاودانگی در دنیای پاپ قرار داد.
او می‌گوید: «من واقعاً با این نظر مشکل دارم که موفقیت بیتلز در آمریکا مدیون ترور جان اف کندی بوده باشد. مدیر آنها، برایان اپستین، پیش از کشته شدن کندی به آمریکا سفر کرده بود و از چند هفته پیش، قرارداد حضور در شوی اد سالیوان را بسته بود. زمانی که گروه سرانجام به آمریکا رسید، هیاهوی زیادی به وجود آمد.»
«این احتمال هست که آمریکا به دنبال غلبه بر احساس سردرگمی ناشی از ترور کندی بوده باشد، اما بیتلز به قدری سریع به موضوع اصلی تبدیل شد که ارتباط این گروه با کندی، در بهترین حالت بسیار کوتاه مدت و گذرا بوده است.»
فیلم مستند «بیتلز ۶۴» اکنون برای تماشا روی پلتفرم نمایش فیلم دیزنی‌پلاس در دسترس است.
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
