سنگاپور: پیشگام در تولید غذاهای آینده از آزمایشگاه برای خودکفایی

سنگاپور، این دولت‌شهر کوچک با جمعیتی بالغ بر ۶ میلیون نفر، در حال حاضر ۹۰ درصد از نیازهای غذایی خود را از طریق واردات تأمین می‌کند و کمتر از یک درصد از اراضی آن قابل کشت است. این وابستگی شدید به منابع خارجی، سنگاپور را بر آن داشته تا با رویکردی نوآورانه، آینده غذایی خود را در آزمایشگاه‌ها جستجو کند و به قطب نوآوری غذایی در آسیا تبدیل شود.

چشم‌انداز ۲۰۳۰: خودکفایی غذایی با فناوری

سنگاپور با هدف بلندپروازانه تولید ۳۰ درصد از مواد غذایی مورد نیاز خود در داخل کشور تا سال ۲۰۳۰، در تلاش است تا خود را به عنوان «یک آزمایشگاه واقعی برای غذاهای جهانی» معرفی کند. این کشور در سال ۲۰۲۰ به نخستین کشوری در جهان تبدیل شد که فروش گوشت پرورش‌یافته در آزمایشگاه (گوشت مصنوعی) را مجاز اعلام کرد.

«تخم‌مرغ‌هایی بدون نیاز به مرغ؛ شیرهایی بدون گاو و گوشت‌هایی بدون ذبح؛ سنگاپور اکنون به مرکز آسیا در زمینه نوآوری‌های غذایی تبدیل شده است.»

سرمایه‌گذاری و تغییر چشم‌انداز غذایی

سرمایه‌گذاری‌های عظیم دولتی، رشد چشمگیر استارتاپ‌ها در این حوزه و ورود محصولات کشت‌شده در آزمایشگاه به سفره‌های مردم، در حال تغییر بنیادین چشم‌انداز غذایی این کشور است. این رویکرد فراتر از صرفاً نوآوری، با مفاهیم استقلال ملی، پایداری محیط زیست و حتی دیپلماسی منطقه‌ای گره خورده است.

مدل تولید مواد غذایی مبتنی بر علم و فناوری که سنگاپور پیشگام آن است، می‌تواند به زودی الهام‌بخش بسیاری از شهرهای بزرگ در سراسر جهان باشد.

گوشت آزمایشگاهی: تعریفی نوین از تولید غذا

گوشت پرورش‌یافته در آزمایشگاه که با نام‌های «گوشت درون‌کشتگاهی»، «گوشت مصنوعی» یا «گوشت کشت‌شده» نیز شناخته می‌شود، گوشتی است که از طریق کشت سلولی در محیطی کنترل‌شده تولید می‌شود. این روش تولید، نوعی از کشاورزی سلولی محسوب می‌شود.

نخستین همبرگر تولید شده با گوشت پرورش‌یافته در آزمایشگاه، توسط گروهی از دانشمندان به سرپرستی پروفسور مارک پُست در دانشگاه ماستریخت هلند تولید شد و در اوت ۲۰۱۳ در کنفرانسی خبری در لندن پخته و سرو گردید.